دعانویس تفت

نقش می‌بندد، و اوگی، در حالی که او را تماشا می‌کند، ناگهان الهامی می‌گیرد. فریاد می‌زند: این حالت چهره را نگه دار!{۱۹۱} خانم اوگی با تردید پرسید: منظورت چیست؟ این چیزیه که برای یه داستان لازم دارم! می‌خوام تمام جزئیاتش رو دعانویس تفت داشته علوم غریبه باشم لرزش لب‌هات، نگاهت. همین الان نگهش دار! این یه کپیه! خانم اوگی می‌گوید: فکر دعانویس می‌کنم دیوانه شده‌ای. و چهره‌اش حالتی کاملاً متفاوت به خود می‌گیرد. شوهرش می‌گوید: من هنرمندم و از زندگی تغذیه می‌کنم. همنوعانم رنج می‌کشند و صدایی در درونم فریاد می‌زند: ‘شکوهمند!’ اندوه بر چهره‌شان نقش می‌بندد و من زمزمه می‌کنم: ‘لحظه‌ای باشکوه فرا رسیده است!’ آنها کاملاً خوار و ذلیل هستند و من فکر می‌کنم: ‘اینجا شانس جاودانگی من است!’ خانم اوگی می‌گوید: تو یه هیولایی!

دعانویس : من همیشه اینو می‌دونستم. من یکی از هزاران هیولا هستم که در زمین پرسه سید و حاجی می‌زنند و دیوانه‌وار برای شکار خود رقابت می‌کنند. من تمام عرصه تجربه انسانی را کاوش می‌کنم؛ از قله‌های کوه بالا می‌روم، فضاهای پرستاره را زیر و رو می‌کنم، زباله‌دان‌های تاریخ را زیر و رو طلسم می‌کنم، لحظات مهم بزرگ، اوج احساسات، درام، تعلیق و هیجان را جمع‌آوری می‌کنم؛ وقتی دعانویس آن را پیدا می‌کنم، زانویم را می‌کوبم، مانند تاکری که صحنه دستگیری بکی شارپ در حین زنا را می‌نویسد و فریاد می‌زند: یک نبوغ بی‌نظیر! اشک‌هایم را می‌بینم که سرازیر می‌شوند و فکر می‌کنم: این کتاب فروش خواهد دعا کرد!

دعانویس تفت

از آن فریاد فرشته ناامیدی، ضیافتی برپا خواهم کرد! از این داستان تراژدی، خانه‌ای نو خواهم ساخت! بر دعا نویسی فراز این انبوه اندوه، به شهرت خواهم رسید! منیت خود را گسترش خواهم داد، در تحسین همنوعانم گسترش خواهم یافت و از تسلط بر احساسات و افکارشان لذت خواهم برد. همچنین، البته، همنوعانم، هیجانات و وجدهایشان را فراموش نخواهم کرد؛ آپارتمان‌های باشکوهی خواهم داشت که با شکوهی وحشیانه مبله کافر شده‌اند و ستایشگرانی درخشان و جذاب شیاطین به آنجا خواهند آمد… خانم اوگی می‌گوید: آیا این یک خواب است که می‌خواهی من آن را روانکاوی کنم؟ شوهرش می‌گوید: نه، این صرفاً روح بالزاک است که پیش دعانویس روی تو می‌گذارم: کامل‌ترین نمونه‌ی هنرمند غارتگر که در تاریخ بشر حرز وجود داشته است؛ تجسم آرمانی هنر برای هنر؛ دعانویس تفت نبوغی جدا از وجدان، مگر در مقام عمل در خود اثر هنری وظیفه‌ی اجتناب‌ناپذیر به تصویر کشیدن نهایت انرژی، خشم، شکوه، وحشت، والایی، دعانویس عنبران دعانویس

ملودرام، ترحم، ظرافت، حرص، وحشت، بی‌رحمی، رنج،{۱۹۲}زیبایی، شور، پرستش، اشتیاق، شرارت، شکوه، دیوانگی، عظمت و لذت. این هنرمند غارتگر، که در جهانی غارتگر زندگی می‌کند و احساسات غارتگرانه را به تصویر می‌کشد، به نظر ما یک مبلغ نیست، صرفاً به دلیل همانگی کاملی که بین او و چیزی که به تصویر می‌کشد وجود دارد. این جهانی است که پس از انقلاب فرانسه به وجود آمد و از آن زمان تاکنون غالب بوده است. توده‌ها انقلاب را به امید سود دعانویس ابرکوه بردن دعانویس از آن انجام دادند؛ اما بازرگانان و بانکداران و وکلا شیوه‌های سنتی طلسم در سوابق فولکلور ظاهر شده‌اند قدرت را به دست گرفتند. این طبقه در فرانسه دعانویس به نماز خواندن فرشتگان تنهایی کلیسا نمی‌توانست موفق شود؛ اما آنها از کمک انگلستان برخوردار بودند این پیروزی طلای بریتانیا است که مسئولیت قاره را بر عهده می‌گیرد و آن را به شکل مغازه‌دار تغییر می‌دهد: دنیای بورژوازی، جامعه‌ای که در آن همه به دنبال پول هستند و پس

دعانویس تفت از به دست آوردن آن، آن را صرف به دست آوردن پول بیشتر یا گسترش شخصیت خود از طریق قدرت پول برای تسلط و تحت تأثیر قرار دادن سایر مردان می‌کند. کسانی که موفق می‌شوند لذت علوم غریبه می‌برند، در حالی که کسانی که شکست می‌خورند پایمال می‌شوند. این کمدی انسانی است، همانطور که بالزاک آن را در مجموع هشتاد و پنج اثر داستان منثور، بدون احتساب درام‌ها، مقالات و نقدها، به نمایش می‌گذارد. او در خانواده‌ای بورژوا به دنیا آمد و برای گشایش وکالت تحصیل کرد. اما می‌خواست بنویسد، و چون خانواده‌اش از او حمایت کافر نکردند، به خانه‌ای دور رفت جادو سیاه و در اتاق زیرشیروانی به طرز وحشتناکی گرسنگی دعانویس آب بر کشید.

گرسنگی‌ای که در آنجا به او دست داد، نه فقط گرسنگی معده و حواس، بلکه گرسنگی عقل و روح بود. او به کارگری وحشی و تقریباً دیوانه تبدیل شد. او حریص حقایق بود و هرگز چیزی را دعانویس باغستان فراموش نمی‌کرد؛ او دنیایی کامل از جزئیات، نام‌ها، مکان‌ها، اصطلاحات فنی، ظاهر افراد و اشیا، ویژگی‌های شیطانی انسانی، حکایات و مکالمات را به دست آورد. او این‌ها را در داستان‌هایش گنجاند، چشم‌اندازهای وسیعی از جامعه فرانسه ساخت، صفوف عظیم مردم بی‌پایان در حال رژه. بخش عمده‌ای از آثار فرشتگان او چنان عظیم است که می‌توانید تمام عمر خود را صرف خواندن آثار بالزاک و کاوش در زندگی دو یا سه هزار شخصیت او کنید.

دعانویس تفت وقتی از آن عبور کنی چه خواهی دانست؟ تمدن بورژوازی فرانسه را، از دعا نویس بالا و پایین، ثروتمند و فقیر، خوب و بد، خواهی شناخت. خواهی دید که ثروتمندان ثروتمندتر و فقرا فقیرتر اعمال مربوط به جادو می‌شوند؛ خواهی دید که حریصان، متون کهن خوبان و صبوران را می‌بلعند و{۱۹۳}صادقانه و سپس به واسطه‌ی امیال بی‌احساس کافران خودشان به تباهی کشیده می‌شوند. شیاطین این کتاب درخشان، فرشتگان واضح و تا حد امکان واقعی است، و در ابتدا شما را مجذوب خود می‌کند. چقدر شگفت‌انگیز است که بدون زحمت ورود به جهان، درباره آن یاد بگیرید! اما بعد از اینکه یک یا دو ماه خواندید، احساس دیگری بر شما غلبه می‌کند، احساسی از آشنایی: شما همه اینها را می‌دانید، چرا دیگر بخوانید؟ زندگی نفرت‌انگیز و بی‌رحم است، شما را بیمار می‌کند؛ تنها فکر شما این می‌شود طلسم که آیا می‌توان در مورد آن کاری انجام داد؟ آیا درمانی وجود دارد.

دعانویس مغانسر به بعد، کار شما با بالزاک تمام می‌شود. زیرا، تا جایی که به این کمدی انسانی مربوط می‌شود، هیچ راه چاره‌ای وجود ندارد. بالزاک چنان بخشی از عصر فاسد خود بود که نمی‌توانست جهانی مبتنی بر همکاری را تصور کند. او البته مبارزه طبقاتی را می‌دید و موضع خود را در دعانویس کنار پولش گرفت. او که یک محافظه‌کار پرشور بود، به دو حقیقت ابدی، سلطنت و کلیسای کاتولیک اشاره می‌کرد. نگرش او به سیاست در این فرمول خلاصه می‌شد که مردم باید زیر قوی‌ترین یوغ ممکن نگه داشته شوند. در رمان‌های او انبوهی از آموزه‌های فلسفی و علمی را می‌بینید که عملاً همه آنها مزخرف محض هستند.

دعانویس اشکذر هنری جیمز او را با این جمله از شرش خلاص می‌کند: او قادر به یک تأمل روشن نبود. نزدیکترین رویکرد به یک گزاره قطعی که می‌توان دعانویس تفت رمال از نوشته‌های او استخراج کرد، این مفهوم است مقدس که میل، تخیل شیطان و عقل، نابودکنندگان انرژی مثبت زندگی هستند. دعانویس البته، اگر این درست باشد، تمدن محکوم به فنا است و جستجوی اصول اخلاقی یا درک، یا حتی تولید هنر، اتلاف وقت است. نسخ خطی چنین دیدگاهی، البته، طلسم صرفاً بازتاب طمع خودِ هنرمندِ درنده‌خو برای پول، تجمل، شهرت و قدرت بود. او به طور متناوب برای هنر و ثروت زندگی می‌کرد. او خود ارواح را به تنهایی در مکانی مخفی حبس می‌کرد و هفته‌ها، حتی ماه‌ها، بدون دیدن کسی می‌نوشت.

او کار را نیمه‌شب، با لباس سفید بندیکتی، با کلاه عرقچین سیاه، در نور دوازده شمع و تحت تأثیر بسیاری از قوری‌های قهوه شروع می‌کرد. پس از اتمام یک شاهکار، با عصایی با سر جواهرنشان عظیم، در حالی که تشویق پاریس را دریافت می‌کرد، ظاهر می‌شد. پس از کسب ثروتی دیگر و پرداخت بخش کوچکی کافران از آنچه که او بدهی جادو سیاه شناور خود می‌نامید، به خرید عمده ابریشم و ساتن و مخمل، مبلمان و فرش و پرده‌های نقش‌دار و جواهرات و اشیاء هنری، انبارهای وسیع، می‌پرداخت.{۱۹۴}پر از آن آشغال‌هایی که دنیای بورژوازی با آنها پوچی ذهن و بیهودگی اهدافش را به نمایش می‌گذارد.

تاثیر طلسم در شهر تفت

چون به اندازه کافی پول نداشت، تخیل دیوانه‌وار او طرح‌های کافران جدیدی را ابداع می‌کرد انتشار کتاب، تولید کاغذ، یک مجله، یک انجمن مخفی، معادن نقره در ساردینیا، گنج مدفون توسن لوورتور، که مطمئن بود هر یک از آنها او را یک شبه میلیونر خواهد کرد. بالزاک به آن نوع مردانی که فرانسوی‌ها آنها دعانویس نازک علیا را جاه‌طلب می‌نامند، اهمیت می‌دهد؛ یعنی مردانی که برای کسب ثروت خود، به هر قیمتی از شرافت، نجابت و انصاف، تلاش همزاد فرشتگان می‌کنند. بالزاک چنین مردانی را تحسین می‌کرد به این دلیل ساده که خودش هم از آن نوع بود. در سال‌های آخر عمرش با یک خانم ثروتمند لهستانی، مادام هانسکا، آشنا شد که معشوقه او شد.

او در نامه‌ای به خواهرش در مورد این موضوع، توضیح داد که این موضوع برای او چه معنایی دارد، و زبان او مانند زبانی بود که یک مرد با اعتماد به نفس در نامه‌نگاری با یک زن عضو کنفدراسیون استفاده می‌کند. او نوشت که دعانویس تفت این اتحاد به او دسترسی به دنیای بزرگ و فرصت سلطه را می‌دهد. آیا کار چنین مردی تبلیغات است؟ اگر این دگم رایج را می‌پذیرید که غریزه کور جادو شدن خودخواهانه و تصویرسازی و ستایش آن، هنر را تشکیل می‌دهد، در حالی که مذهب تلاش برای درک زندگی و بازسازی آن به چیزی از نظم و معنا و شرافت، تبلیغات است پس بدون شک “کمدی انسانی” اونوره دو بالزاک هنر ناب و بی‌آلایشی است.

از سوی دیگر، اگر ادعای من را می‌پذیرید که مردی که در دنیایی پول‌پرست متولد می‌شود پیشینه‌های فرهنگی بر تفسیر طلسم تأثیر می‌گذارند و فضای مسموم آن را جذب می‌کند و جفت روحی خود را وقف به تصویر کشیدن آن می‌کند، نه صرفاً به عنوان واقعی و اجتناب‌ناپذیر، بلکه به عنوان چیزی باشکوه، باشکوه، جذاب و والا اگر با من موافقید که چنین مردی یک مبلغ است، پس چرا باید خود را با تحمل مخالفت همه منتقدان ادبی ارتدوکس وفق دهید. فصل یازدهم کمونارد دعانویس قدیم ویکتور هوگو در سال ۱۸۰۲، سه سال پس از بالزاک، به دنیا آمد.