دعانویس مجومرد

از لویی ناپلئون فرصتی برای اجرای در پاریس دریافت می‌کند. اکنون این اپرا، موعظه‌ای موسیقایی در سرزنش عشق شهوانی است؛ این اپرا، تباهی و توبه نهایی یک شوالیه قرون وسطایی را به تصویر می‌کشد که به ونوسبورگ، محل کمین الهه بت‌پرست دعانویس مجومرد قدیمی، کشیده می‌شود. و این درس موسیقی مدرسه یکشنبه قرار بود در خانه بزرگ اپرا دعانویس ارائه شود، که جایگاه‌های آن توسط اعضای دعانویس باشگاه سوارکاری، جوانان زراندود پاریس که از اپرا حمایت می‌کردند تا برای معشوقه‌های خود در باله تبلیغ کنند، اجاره شده بود! این درگیری از آنجا تشدید شد که اعضای باشگاه سوارکاری دیر از مهمانی‌های شام خود آمدند و می‌خواستند رقص معشوقه‌هایشان را ببینند؛ بنابراین، قانون آهنین اپرا این بود که{۲۱۵}باله در پرده دوم اجرا شد.

دعانویس : اما در درس مدرسه یکشنبه واگنر، شوالیه در پرده اول به ونوسبورگ کشیده می‌شود و آهنگساز سرسختانه از تغییر داستان خود امتناع ورزید. بنابراین، آقایان جوان باشگاه سوارکاری در تمام طول اجرا فریاد می‌زدند و هو می‌کردند و سوت‌های یک پنی می‌زدند و این کار را شب به شب ادامه می‌دادند. آنها حتی زحمت کشیدند و یکشنبه آمدند تا مطمئن شوند که نمایش واگنر را به طلسمات هم می‌زنند. خوشایند است که ثبت شود این قهرمان انقلاب اجتماعی تا پایان عمرش پای اسلحه‌هایش ایستاد؛ اما افسوس که او ضعیف شد و کاملاً به دشمن فروخت. برنارد شاو او را به این دلیل اعمال مربوط به جادو که انقلاب اجتماعی هنوز آماده نبود و انقلابیون مردانی غیرعملی بودند، تبرئه می‌کند.

دعانویس مجومرد

اما من می‌گویم که وظیفه واگنر کمک به آماده‌سازی انقلاب اجتماعی و آموزش انقلابیون با ارائه الگویی از درستکاری بود. به جای آن، او تصمیم گرفت که تثبیت شهرت خود از نجات جامعه مهم‌تر است. او کافر دعانویس بافق عفو پادشاه ساکسون را پذیرفت و بازگشت و خود را به ابجد یک کاپیتان بزرگ صنعت موسیقی و یک قهرمان ملی و میهن‌پرست تبدیل کرد. او دوست صمیمی و مستمری‌بگیر پادشاه باواریا شد؛ و برای این پادشاه مقاله‌ای بسیار محرمانه با عنوان درباره دعا نویسی دولت و دعانویس دین نوشت که در آن توضیح داد که زمانی سوسیالیست بوده است، اما اکنون می‌بیند که توده‌ها خشن و کودن هستند و قادر به دستیابی به دستاوردهای بالا نیستند.

دعانویس اصلاندوز مشکل این بود که باورهای سنتی بر سنت‌های طلسم تأثیر گذاشتند آنها را به خدمت اهدافی کافران وادار کنیم که نمی‌فهمند؛ آنها باید مقدس فریب داده شوند، باید توهم داشته باشند. اولین توهم توده‌ای، میهن‌پرستی بود؛ باید به آنها آموخته می‌شد که به پادشاه خود احترام بگذارند. دعانویس مجومرد دومین توهم توده‌ای، دین بود؛ متون کهن آنها دین همزاد دعا باید باور می‌کردند که از اراده خدا اطاعت می‌کنند. دشواری حکومت در این واقعیت نهفته بود که طبقه حاکم عبادت کردن باید حقیقت را ببینند، آنها نمی‌توانستند نه به دولت و نه شیاطین به خدا جادو ایمان داشته باشند. برای آنها باید توهمات والاتر هنر واگنری وجود داشته باشد. نیازی به گفتن نیست که برای این خدمت مخفی، شاه لودویگ سخاوتمندانه پول پرداخت می‌کرد و می‌بینیم که واگنر مستمری خود را طلسم خرج می‌کند من یک مورد را ذکر می‌کنم، سید و حاجی سیصد یارد ساتن با سیزده رنگ با دقت مشخص، به قیمت سه هزار فلورین!

او تمام عمرش آرزوی تجمل را داشت و در نهایت موکل جن آن را به دست آورد نه فقط ابریشم و ساتن و مخمل، که در ازای آن{۲۱۶}او نوعی جنون داشت، اما از انواع شکوه و احترام برخوردار بود، و پادشاهان و امپراتورها در اجراهای افتتاحیه اپراهایش شرکت می‌کردند. وقتی جنگ فرانسه و پروس آغاز می‌شود، زیگفرید باکونین ما را می‌بینیم که جام افتخار نظامی را می‌نوشد و “مارش قیصر” سر می‌کشد؛ او را در حال جفت روحی خواندن یک لیبرتوی اپرا می‌بینیم که در آن تمام نبوغ فرانسه را مورد انتقاد قرار می‌دهد، حتی ویکتور هوگو را نیز از قلم نمی‌اندازد. او جادو شوپنهاور می‌خواند و تصمیم می‌گیرد که بدبین است، و همیشه بدبین بوده است، و سعی می‌کند “حلقه” انقلابی خود را بر این اساس تفسیر کند.

دعانویس مجومرد او یک نمایشنامه ذکر جشنواره مذهبی، ترکیبی از عرفان مسیحی و تقدیرگرایی بودایی، به نام “پارسیوال” می‌نویسد، که باعث ثروت شرکت بایرویت او شد، یک تماشاخانه نسخ خطی که با بودجه‌ای که توسط طرفدارانش اهدا شده بود، ساخته شده بود. واگنر تا سنین پیری، با افتخار فراوان زندگی کرد و یک بیوه و یک پسر، که به دعا طور شاعرانه زیگفرید نامیده شد، از خود به جا گذاشت. بیوه اخیراً درگذشت، دعا اما پسر هنوز زنده است تا در جلال پدرش غرق شود و در سکه‌های زائران موسیقی، پول جمع کند. می‌توان بدون احترام به این نهاد خانوادگی دعانویس نیر که او از خود به جا گذاشته است، یا برای انبوهی از شوآرمر که برای خوردن علوم غریبه سوسیس و نوشیدن آبجو و لذت بردن از احساساتی که شیطان هیچ ایده‌ای از به دعا کار بردن آنها در زندگی ندارند، می‌آیند، به طور کامل از والایی واگنر انقلابی قدردانی کرد.

آیا در تمام تراژدی‌هایی که ریچارد واگنر تصور کرده است، چیزی غم‌انگیزتر از سرنوشتی که برای زیگفرید باکونین جوان رخ داده است، وجود دارد؟ او که اعتبار و سنتش اکنون تکیه‌گاه مالی ترور سفید در آلمان، گروه یهودی‌ستیز و کمونیست‌های هاکن‌کروتزلر یا فاشیست‌های باواریایی است؟ فصل نماز خواندن هجدهم انجیل سکوت اوگی با چهره‌ای ناراضی در غار پرسه می‌زد و تمایل داشت به هر چیزی که سر راهش قرار می‌گرفت، غرغر کند. خانم اوگی که کارش توجه به نشانه‌های آب و هوایی خانگی است، می‌پرسد: کلیسا مشکلت چیست؟ اوگی می‌گوید: باید یک فصل بی‌مزه بنویسم. چرا ازش نمی‌گذری؟{۲۱۷} . نمی‌توانم، چون با مرد جالبی سروکار دارد.

دعانویس مجومرد از آنجایی که او نمی‌تواند آن معما را حدس بزند، مرد شروع به شکایت می‌کند: کاش بیست و پنج سال پیش، زمانی که فکر می‌کردم سارتور ریسارتوس لذت‌بخش‌ترین کتابی است که تا به حال نوشته شده، این کتاب را می‌نوشتم! اما ادامه دادم و بیش از حد از کارلایل استفاده کردم. تقریباً تمام آن انجیل سکوت را در چهل جلد خواندم؛ و حالا می‌نشینم و می‌پرسم: از آن چه آموختم؟ البته چند واقعیت: تاریخ و زندگینامه. اما آیا یک شیطانی ایده معتبر، یک نتیجه‌گیری درست در مورد زندگی به دست آوردم؟ خانم اوگی جادو می‌گوید: سریع توضیح بده و برو. من نژاد بشر را که توسط یک درِ فولادی از آینده محروم شده است، توضیح می‌دهم.

ما به مشعل استیلنِ شور معنوی نیاز داریم؛ همچنین به مغز مهندسی طلسم نیاز داریم تا بگوید: آن را اینجا و اینجا بگذارید و لولاها را ببرید. در مواجهه با این وظیفه، برخی از دارندگان مشعل، خاموش می‌شوند و مست می‌شوند. برخی دیگر به زانو درمی‌آیند و دعا می‌کنند. برخی دیگر ما را از لمس در منع می‌کنند، زیرا خدا آن را ساخته و این خواست اوست. برخی دیگر اشعار فاخری با قافیه‌های بی‌نقص می‌نویسند، به این معنی که جادو احضار جادوگر انسان برای رنج به دنیا آمده است و هنر بزرگ به ما می‌آموزد که ناراحتی را با وقار تحمل قوشچی کنیم.

برخی دیگر با شور و شوق آتش می‌گیرند و با سر خود به در می‌کوبند. آنها آنقدر به هم می‌کوبند تا سرشان درد بگیرد. من متوجه هستم که توصیف یک استاد بزرگ نثر انگلیسی به عنوان سردرد چقدر بی‌ادبانه است؛ اما اتفاقاً دعانویس مجومرد هیچ کلمه دیگری در زبان وجود ندارد که دعا نویسی داستان توماس کارلایل را اینگونه روایت کند. او پسر یک نجار در اسکاتلند بود و از فقر و بی‌توجهی رنج می‌برد دعانویس هرات فرشتگان و در طول عمر طولانی خود از سوء هاضمه رنج می‌برد. او علوم غریبه با رقت‌انگیزی شکایت می‌کرد که امرسون پای می‌خورد و حالش خوب است، در حالی که بلغور جو دوسر ساده می‌خورد و بدبخت است.

او تحریک‌پذیر و سخت‌کوش بود ما از این موضوع مطلع هستیم، زیرا او و همسرش نامه‌های بی‌پایانی به دوستانشان می‌نوشتند و مشکلات خانگی خود را شرح می‌دادند و این نامه‌ها در جلدهای زیادی منتشر شده‌اند و ما می‌توانیم هر دو طرف را بخوانیم و انتخاب خود را انجام دهیم. تنیسون از پذیرش این پیشنهاد که خانواده کارلایل باید در جای دیگری ازدواج می‌کردند، خودداری کرد. زیرا در آن صورت به فرشتگان جای دو نفر، چهار نفر بدبخت وجود می‌داشت. کارلایل خودش و همچنین سبک ادبی‌اش را ساخت؛ او یک نویسنده‌ی حرفه‌ای، زندگی‌نامه‌نویس و مترجم بود و در تنهایی با همسر جوان سنت‌های مختلف ممکن است شیوه‌های طلسم را به طور متفاوتی توصیف کنند ناراضی‌اش اعمال صالح دست و پنجه نرم می‌کرد.{۲۱۸}کلبه روستایی.

تاثیر جادو در شهر مجومرد

سارتور ریسارتوس در سن سی و پنج سالگی شیطانی نوشته شده است و فلسفه یک استاد خیالی آلمانی را ترسیم می‌کند که نامش به معنی مدفوع شیطان است؛ فلسفه این استاد بر این کشف استوار است که شیطانی همه چیز در تمدن صرفاً لباس، ظاهر چیزها، ریاکاری‌ها و تظاهرها دعانویس سیمینه و قراردادها است. تصور اینکه دولتمردان و دیپلمات‌ها و شخصیت‌های برجسته جامعه ما نه تنها از مدال‌ها و روبان‌هایشان، بلکه از پیراهن‌ها و شلوارهایشان نیز محروم شوند، خنده‌دار است. تعداد بسیار کمی از آنها با ابهت به نظر می‌رسند و همین امر در مورد تمدن با آداب، اخلاق و مذاهبش نیز صدق شیاطین می‌کند.

این کار شیطنت‌آمیز و جنجالی در انگلستان خوش‌پوش و خوش‌رفتار کاملاً بی‌نتیجه ماند و امرسون و چند نفر در بوستون دورافتاده مجبور شدند به طبقات فرهیخته بریتانیا اطلاع دهند که پیامبر جدیدی در میان آنها دارند. آموزه‌های سارتور ریسارتوس کاملاً منفی است؛ و وقتی می‌پرسید کارلایل چه کمکی به تفکر سازنده در مورد نظام فرشتگان اجتماعی نفرت‌انگیز ما کرده است، پاسخ این است: مزخرف. او شرارت‌ها را می‌دید و آنها را سرزنش می‌کرد و شیاطین به همان اندازه نیروهایی را که جادو کهن قرار فرشته است شرارت‌ها را درمان کنند، به فرشتگان شدت سرزنش می‌کرد. دعانویس مجومرد کارلایل مردمی را که از دامان آنها برخاسته بود، تحقیر می‌کرد؛ او از دموکراسی و کل دستگاه رضایت عمومی بیزار بود.