دعانویس قوچان

اما این سادگی توسط کلیسای او با تحقیر پذیرفته شده است، کلیسایی که همچنان به سبک مرسوم و درباری از او تعریف و تمجید می‌کند: شرکت فرشتگان در اعلی دعانویس قوچان علیین تو را ستایش می‌کنند؛ و انسان‌های فانی، قدیس و همه چیز ایجاد شد، کافر پاسخ دهید: جلال، ستایش و افتخار، به تو، ای نجات‌دهنده، ارواح ای پادشاه… برداشتی که جادو شدن انسان مدرن از همه اینها دارد، همان کسالت وصف‌ناپذیری است که بهشت ​​باید داشته باشد. آیا می‌توان شغلی دردناک‌تر از شغل قدیسان انداختن تاج‌های طلایی خود در اطراف دریای شیشه‌ای تصور کرد، مگر شغل خودِ سه‌گانه، که مجبور است تا ابد بنشیند و این قدیسان را تماشا کند و به تعریف‌های بی‌مزه و زائد آنها گوش دهد!

دعانویس : اما می‌توان درک کرد که چنین چیزهایی در یک مذهب سلطنت ضروری هستند؛ اگر قرار است جامعه‌ای خوب و کلیسایی خوب داشته باشید، ضروری هستند. زیرا جامعه‌ای خوب دقیقاً همان بهشت ​​است؛ یعنی جایی که دعانویس فقط تعداد کمی می‌توانند به آن راه پیدا کنند و آن تعداد کم هم حوصله‌شان سر می‌رود. آنها وقت خود را صرف انجام تشریفات پرهزینه می‌کنند نه به این دلیل که از آن لذت می‌برند، بلکه به دلیل تأثیر آن بر مردم، که درباره آنها می‌خوانند و تصاویرشان را در روزنامه‌ها می‌بینند و هر از گاهی اجازه دارند نگاهی اجمالی به حضور فیزیکی آنها بیندازند، مثلاً در نمایش اسب، یا اپرا، یا رژه کالسکه.

دعانویس قوچان

بوق زدن من کلیسای جامعه خوب در آمریکا را می‌شناسم، چون آن دعانویس را از درون مطالعه کرده‌ام. من یک پسر بچه فوق‌العاده معتقد بودم؛ قوچان یکی از اولین خاطرات من دعانویس که نمی‌توانستم بیش از چهار سال داشته باشم این است که هر یکشنبه صبح، در حالی که پسرک گروه کر صلیب طلایی را حمل می‌کرد، یک برس گردگیری را طلسم در خانه حمل می‌کردم. یادم می‌آید که پرسیدم آیا می‌توانم در این نمایش جذاب دعای پروردگار را بخوانم؛ و مادرم پاسخ داد: اگر آن را با احترام بگویید. وقتی سیزده ساله بودم، با اراده و اشتیاق خودم، دعانویس قوچان هر روز در طول چهل روز روزه‌داری در مراسم شرکت می‌کردم؛ در پانزده سالگی در مدرسه یکشنبه تدریس می‌کردم.

این کلیسا، دعانویس کلیسای عشای ربانی، در خیابان ششم و خیابان بیستم، نیویورک بود؛ و کسانی منابع فرهنگی، آداب و رسوم نمادین را حفظ می‌کنند که شهر را می‌شناسند، می‌دانند که این مکان عجیبی است دقیقاً در نیمه راه بین خانه‌های دعانویس شوشتر برخی از قدیمی‌ترین و باشکوه‌ترین اشراف شهر و برخی از پست‌ترین و کثیف‌ترین محله‌های فقیرنشین شهر. اشراف هزینه کلیسا را ​​​​پرداخت می‌کردند و بهترین نیمکت‌ها را اشغال کرده بودند؛ آنها با لباس‌های کاملاً پوشیده، به قول آلمانی‌ها، با روشی که آنها با دقت پرورش می‌دهند، با مهربانی، اما بی‌نهایت بی‌تفاوت، می‌آمدند. این مراسم برای آنها جادو سیاه ساخته شده بود همانطور که تمام دنیا برای آنها ساخته شده است؛ به مردم اجازه داده شد تا حاشیه‌ای از صندلی‌های خالی را اشغال کنند.

دستیار روحانی، مردی انگلیسی و جنتلمن بود؛ قوچان ارتدکس، با این حال گرم‌ترین مردی بود که تا به حال دیده‌ام. او طلسم نمی‌توانست تحمل کند که کلیسا کاملاً کلیسای ثروتمندان باقی بماند؛ او مدام به خانه‌های فقرا می‌رفت، به پیرزن‌های محله‌های فقیرنشین در آشپزخانه‌های کوچک و رقت‌انگیزشان سر می‌زد و بچه‌هایشان همزاد را با وسایل سرگرمی و شیرینی‌های کریسمس اغوا می‌کرد. آنها در مدرسه سید و حاجی یکشنبه‌ها محبوس شده بودند، جایی که وظیفه من بود آنچه را که برای سلامت روحشان نیاز داشتند به آنها بدهم. دعانویس قوچان من از روی یک کتاب درسی دین به آنها درس می‌دادم؛ و یک یکشنبه داستان موسی در نی‌زارها بود، و یکشنبه‌ی بعد داستان یونس و نهنگ، و یکشنبه‌ی بعد داستان یوشع کافر که دیوارهای دعانویس اریحا را با باد فرو می‌ریخت.

این داستان‌ها نسبتاً سرگرم‌کننده بودند، اما به نظرم بیهوده می‌آمدند، نه چندان مهم. نکات اخلاقی کوچکی به آنها اضافه شده بود، اما هیچ ارتباطی با زندگی بچه‌های محله‌های فقیرنشین نداشتند. خوب باش تا خوشبخت شوی، خداوند فرشتگان را دوست داشته باش تا همه چیز برایت خوب باشد؛ که تقریباً به همان اندازه‌ی روش فیجیایی‌ها که برای دفع طاعون در شیپورها می‌دمیدند، واقعی و عملی بود. می‌بینی، من عقل داشتم و از آن استفاده دعانویس اندیمشک می‌کردم. روزنامه‌ها را متون کهن شیطان می‌خواندم جادو و سیاست و تجارت را تماشا می‌کردم. سرنوشت پسربچه‌های محله‌های فقیرنشین را دنبال می‌کردم و چیزی که می‌دیدم دعانویس این بود که تامانی هال آنها را به دردسر می‌انداخت.

مشروب‌فروشان و روسپی‌خانه‌داران، پااندازان و دلالان، طلسم آدمکش‌ها و دزدهای خرده‌پا همه اینها به پلیس و سیاستمدار پول می‌دادند تا فرصتی برای شکار پسران من داشته باشند؛ و وقتی پسرها به دردسر می‌افتادند، همانطور که مدام این اتفاق می‌افتاد، قوچان این روحانی بود که آنها را در زندان دلداری می‌داد اما این رهبر تامانی بود که قاضی را دید و آنها را آزاد کرد. بنابراین این پسرها درس خود را گرفتند، حتی زودتر از من که پیشینه تاریخی کلیسا یک نوع تظاهر دوستانه، یک شیپور پرهیزگارانه بود؛ در حالی که چیز واقعی اجنه غیر مسلمان تامانی بود. من در این مورد با خادمان کلیسا فرشتگان و خانم‌های انجمن خوب صحبت کردم؛ آنها دعا عمیقاً رنجیده خاطر دعا بودند، اما متوجه شدم که هیچ دعا نویسی کار عملی در مورد آن انجام نمی‌دهند؛ و به تدریج، همانطور که به اعمال صالح تحقیق ادامه دادم، دلیل را کشف کردم اینکه درآمد آنها از املاک و مستغلات، نیروی کشش،

گاز و سایر منافع حاصل می‌شد، که بخش اصلی هزینه‌های مبارزات انتخاباتی دستگاه دعانویس فاسد تامانی و رقیب به همان اندازه فاسد آن را تشکیل می‌داد. بنابراین به نظر می‌رسید که این خانم‌ها و آقایان معصوم، دعانویس قوچان خودشان، شاید ناخودآگاه، اما به هر حال مؤثر، در گسترش طاعونی که علیه آن در بوق‌های مذهبی خود می‌دمیدند، دست داشتند! بنابراین کم کم کلیسای زیبای خود را آنطور که بود و هست، دیدم: یک منفعت بزرگ سرمایه‌داری، بخش جدایی‌ناپذیر و اساسی یک سیستم غارتگر غول‌پیکر. دیدم که ویژگی‌های اخلاقی، فرهنگی و هنری جادو آن، هر چقدر هم که روحانیون صادقانه منظورشان را بیان می‌کردند، چیزی جز طعمه، وسیله‌ای برای فریب دعانویس فقرا به دام تسلیم در برابر استثمارگرانشان نبود.

و همچنان که به کاوش در زندگی مخفی کلان‌شهر بزرگ ثروت ادامه می‌دادم و رسوایی‌های آن را برای جهانیان آشکار می‌کردم، قوچان نگرش کلیسا را ​​نسبت به چنین کاری می‌دیدم؛ با دعانویس قوچان همدردی و درک روبرو نشدم، بلکه با تمسخر و نکوهش روبرو شدم تا اینکه این نهاد محترم که زمانی باوقار و شریف به نظر می‌رسید، برای من به گورستانی از فساد تبدیل شد. شرکت ترینیتی در گوشه‌ای از رمل خیابان برادوی و وال استریت، بنایی بلند از سنگ قهوه‌ای قرار دارد اعمال مربوط به جادو که یکی از زیباترین و مشهورترین کلیساهای آمریکا رمال است. در کودکی در حیاط کلیسا قدم می‌زدم و کتیبه‌های عجیب و تأثیرگذار روی سنگ قبرهایش را می‌خواندم؛ وقتی کمی بزرگتر شدم و وال فرشتگان استریت را می‌شناختم، شیاطین به شیاطین نظرم چیز والایی می‌آمد که اینجا در قلب رسوایی جهان، این نماد ابدیت و داوری، مانند انگشتی هشدار دهنده، برافراشته شده دعانویس آبادان باشد.

ناقوس بزرگ آن ظهر به صدا در می‌آمد و همه تاجران و بردگان مزدبگیرشان، چه بخواهند و چه نخواهند، مجبور به گوش دادن بودند! چنین بود تثلیث قدیمی برای طلسم روح جوان من؛ و در واقع چیست؟ این داستان دعانویس اقلید حدود ده سال پیش توسط چارلز ادوارد راسل روایت شد. شرکت ترینیتی نام این شرکت است و یکی از مالکان بزرگ نیویورک است. در روزهای اولیه، این شرکت تعدادی مزرعه خریداری کرد و آنها را با رشد شهر در اطرافشان، تا سال ۱۹۰۸ که دعا ارزش دعا آنها بین چهل تا شیطانی صد میلیون دلار تخمین زده شد، نگه داشت. قوچان مبلغ واقعی هرگز علنی نشد؛ به دعانویس نقل از سخنان راسل: صاحبان واقعی این ملک، اعضای کلیسا هستند.

تاثیر طلسم در شهر قوچان

۹۴ سال است که هیچ یک از مالکان از وسعت ملک، میزان درآمد حاصل از آن و نحوه‌ی استفاده از جادو پول آن اطلاعی ندارند. هر تلاشی برای فهمیدن حتی ساده‌ترین واقعیت در مورد این مسائل، با شکست مواجه شده است. مدیریت، نهادی خودگردان، بدون مسئولیت و بدون نظارت است. دعانویس خور و نویسنده در ادامه به توصیف سیاست تجاری این شرکت بزرگ می‌پردازد که به سادگی نمونه کامل سیستم زمین انگلیسی است. این شرکت از فروش زمین خودداری می‌کند، بلکه آن را برای مدت طولانی اجاره می‌دهد و مستاجر خانه را می‌سازد و سپس وقتی اجاره‌نامه منقضی می‌شود، شرکت خانه را با مبلغ ناچیزی تصاحب می‌کند.

بنابراین، خانه‌ها را با قیمتی کمتر از ۲۰۰ دلار خریداری کرده و آنها را به صورت اجاره‌ای درآورده و به فقرای انبوه با مبلغ کل پنجاه دلار در ماه اجاره داده است. این خانه‌ها برای اجاره ساخته نشده‌اند، هیچ امکانات رفاهی ندارند و برای سکونت حیوانات مناسب نیستند. این مقاله، در مجله‌ی همه در جولای ۱۹۰۸، تصاویری از آنها را ارائه دعانویس سده می‌دهد که به طرز علوم غریبه باورنکردنی وحشتناک هستند. برای نقل قول مجدد از نویسنده: به نظر می‌رسد هر جا که ترینیتی مالک باشد، فساد، بی‌توجهی و فلاکت موج می‌زند. با کمال میل حاضرم به چنین موسسه خیریه و نیکوکاری به خاطر روحیه پیشرفتی که در هر جایی تجلی یافته، تمام اعتبار ممکن را بدهم، اما چنین تجلی‌ای نمی‌توانم پیدا کنم.

من روز به روز با فهرستی از املاک ترینیتی موکل جن در دستم، بخش هشتم را زیر پا گذاشته‌ام و از احضار بین تمام خانه‌های اجاره‌ای جادوگر که در زمین ترینیتی وجود دارند، خانه‌ای را پیدا نکرده‌ام که مایه این محتوای مرتبط با دعانویس قوچان طلسم ممکن است با ظهور تفاسیر جدید به‌روزرسانی شود. ننگ تمدن و شهر نیویورک نباشد. اتفاقاً من زمانی آن اسقف اعظم محترم را می‌شناختم که ریاست این انجمن فساد را بر عهده داشت. تصور می‌کنم اگر فرشته‌ای در گوشش زمزمه می‌کرد که روزی چه سخنان شیطانی از لبان آن کروبی کوچک روح با چهره‌های درخشان و رداهای درخشان که در مراسم باشکوه کلیسا به عنوان خادم اسقف عمل می‌کردند.