دعانویس تیرور

عصر بی‌گناهی آمریکا در این زمان، بدنی جوان و فرسوده و ذهنی ناتوان بود؛ و چند معتقد پرشور به فرهنگ، برای رفع این نیاز، پا به عرصه گذاشتند. هنری دعا وادزورث لانگ‌فلو دانشجوی کالج بودوین بود و هیئت علمی تصمیم گرفت که سروانتس و دانته دعانویس تیرور و گوته و مولیر و هوگو باید برای مردم آمریکا چیزی بیش از نام باشند؛ کسی باید این زبان‌ها و ادبیات را مطالعه کند و آنها را به نسل‌های بعدی منتقل کند. آنها به لانگ‌فلو بورسیه تحصیلی سه ساله دادند و او به خارج از کشور رفت و در اسپانیا، ایتالیا، آلمان و فرانسه، چیزهای رمانتیک، زیبا و معصومانه‌ای جمع‌آوری کرد و به خانه بازگشت و بیست یا سی سال بعد را به تدریس آنها، ابتدا در بودوین و سپس در هاروارد، گذراند.

دعانویس : جادو سیاه او شعر ترجمه کرد و همچنین اشعار خودش را سرود که بسیار شبیه ترجمه‌ها بود. در چهل و هفت سالگی، او منحصراً شاعر شد و تا فرشتگان سن هفتاد و پنج سالگی زندگی کرد، درست به همان اندازه رمانتیک، زیبا و معصومانه که برای اولین بار برای جمع‌آوری غذا برای روح جوان تعابیر مختلف طلسم در روایات معنوی وجود دارد گرسنه کافر شیاطین آمریکا بیرون رفته بود. لانگ‌فلو یک اخلاق‌گرا بود و هدفش این بود که{۲۴۳}در شعرش به نتیجه‌گیری‌های مفیدی می‌رسید. او با نگاه به سیاره مریخ شروع می‌کرد و با اثبات این که انسان‌ها باید شجاع و متکی به نفس باشند، به پایان می‌رساند: نه اینکه چیزی از دور چنین ویژگی‌هایی را در یک سیاره سرخ نشان دهد، بلکه به گشایش جادو سیاه این دلیل که این سیاره اتفاقاً به نام خدای جنگ نامگذاری شده است.

دعانویس تیرور

او به یک کشتی روی عرشه نگاه می‌کرد و در مورد حکومت کشورش نتیجه‌گیری‌هایی می‌کرد. او به آهنگر روستا نگاه می‌کرد فرشتگان و از او به خاطر درسی در سخت‌کوشی و هوشیاری تشکر می‌کرد. آن نوع شعر اکنون از مد افتاده است. روشنفکران جوان آمریکا دیگر رمانتیک و زیبا و معصوم نیستند و می‌گویند که لانگ‌فلو تبلیغات است. اما شما تز من را تا دعا نویسی الان می‌دانید تز آنها هم به همان اندازه دعا نویس تبلیغات دعانویس بافق است، فقط در طرف علوم غریبه مقابل قرار دارد. آنچه لانگ‌فلو شیطانی هنر می‌نامید، تحریک به سوی کوشش و هوشیاری است، در حالی که آنچه جوانان فرهیخته ما هنر می‌نامند، تحریک به سوی رفتن به جهنم با عجله است.

دعانویس هرات هر چیزی که لذت حواس و فروپاشی اراده را به تصویر بکشد، هنر است. اما لانگ‌فلوی بیچاره، در یک لحظه بی‌احتیاط، بدشانسی آورد که فریاد بزند زندگی واقعی است! دعانویس تیرور زندگی جدی است! و گور، هدف آن نیست. همین دو سطر کافی بوده تا او را در نظر یک نسل کامل از ادبای محفلی نفرین کند. با ورق زدن آثار هنری که لانگ‌فلو از اروپا آورده بود، خاطره‌ای از روزهایی که من هم در اروپا سفر می‌کردم و ذکر فرهنگ جمع‌آوری می‌کردم، در ذهنم جرقه می‌زند. در ناپل بودم، یک شب مهتابی ملایم در دعانویس اوایل کافران بهار، و من جلوی یک مجسمه بزرگ ایستاده بودم و به خطوط محو آن نگاه می‌کردم.

شخصی از کنارم گذشت و صدایی آرام شروع به زمزمه کرد و پیشنهاد داد که مرا به جایی ببرد که پسرهای زیبایی آنجا بودند: پسرهای زیبا و شیرین ناپلی، این عبارت را به خاطر دارم. نمی‌دانم آن ایده‌آلیست مسافر از کالج بودوین در مهتاب چه برداشتی از چنین زمزمه‌ای می‌کرد! آن ماجرا دوازده سال پیش بود، و ما در آمریکا از آن زمان چیزهایی در مورد اروپا آموخته‌ایم. من آخرین کسی در جهان هستم که آرزوی بازگشت به عصر معصومیت را داشته باشد، یا حتی برای دعانویس آواجیق جوانان، از نادیده گرفتن حقایق تلخ و هولناک حمایت کند. اما من به این باور دارم: زمانی فرا خواهد رسید، و انرژی مثبت نه چندان دور در آینده، که جوانان آمریکایی از پشت شیشه نوشابه و نوازش شیاطین واکنش نشان خواهند داد…{۲۴۴}مرحله‌ی مهمانی فرهنگ.

دعانویس تیرور با آگاهی کامل از رذیلت و بیماری، فضیلت و سلامت را انتخاب خواهد دعا نویسی کرد، دعا زیرا اینها چیزهای واقعاً جالب و ارزشمند و مضامین واقعاً بزرگ هنر هستند. در انتظار فرا رسیدن چنین زمانی، من عقیده‌ام را ثبت می‌کنم که شعر به خاطر دکلمه شیاطین شدن توسط یک میلیون پسر بچه مدرسه‌ای از عظمت خود دست نمی‌کشد. بودن یا نبودن و دوستان، رومی‌ها، هموطنان شعرهای بزرگی شیطانی هستند، حتی اگر ما شخصاً از آنها خسته شده باشیم. اگر اجازه دعانویس داده دعانویس شود که داستانی را به صورت منظوم روایت کنیم، مطمئناً غرق شدن کشتی هسپروس داستانی تراژیک است که با زبانی زنده و تکان‌دهنده روایت می‌شود.

دعانویس زرآباد من می‌گویم هر کسی که این را به عنوان یک تصنیف عالی نداند، به سادگی نمی‌داند تصنیف چیست. شما ممکن است وقت خود را صرف کندوکاو در یادگارها و دیگر کتاب‌های قدیمی پرسی کنید و چیزهایی را پیدا کنید که خواندنشان آسان‌تر نیست، اما هیچ چیز ارزش خواندن شماره ملا بیشتری ندارد. من پا را فراتر گذاشته و اعتراف می‌کنم که وقتی جوان فرشتگان بودم از سواری پل ریور و هیاواتا و اونجلین لذت می‌بردم و باور ندارم که آن نسخ خطی نوع جوان هنوز در آمریکا کاملاً منقرض شده باشد. فصل هفتاد و هفتم قدیسی در برف پیوریتن‌ها، که به دلیل آزار و اذیت مذهبی از انگلستان رانده شده بودند، در نیوانگلند خود به آزار و اذیت دیگران پرداختند.

دعانویس تیرور در میان قربانیان آنها، یک کویکر ماساچوستی به نام ویتیِر بود که به دلیل جسارت در درخواست از شورای شهر برای آزادی موعظه، از حق رأی محروم شد. این پیشگام، بدون ترس از مجازات، خانواده‌ای متشکل از ده فرزند وفادار به آیین کویکر را بزرگ کرد و جد بزرگ یک شاعر کویکر شد که از منتقدان ادبی کشورش قدردانی چندانی دریافت نکرده است. جان گرینلیف ویتیِر در سال ۱۸۰۷، در خانواده‌ای پرجمعیت به شیاطین دنیا آمد و در مزرعه‌ای سنگی کار می‌کرد. او در یک مدرسه جادو روستایی طلسم تحصیل کرد و اولین بارقه‌های شعرش را از یک اسکاتلندی دوره‌گرد که جادو شبی را در مزرعه گذرانده بود و آهنگ‌های رابرت برنز را می‌خواند، دعانویس سیریک دریافت.

این پسر ضعیف و حساس که می‌نشست و با عبادت کردن شور و شوق دعا نویسی گوش می‌داد، بعدها برنزِ نیوانگلند شد.{۲۴۵}سرزمین؛ اعمال صالح برنزی مقدس، که انرژی و شور و شوق سرکشانه‌ی شاعر اجنه غیر مسلمان اسکاتلندی را دارد، اما ابجد رذایل ویرانگر او را ندارد. استقلال، سخت‌کوشی و مذهب سه عامل در محیط ویتیِر بودند. او می‌خواست برای ادامه تحصیل به آکادمی برود، اما پولی وجود نداشت، بنابراین با شیطان کار به عنوان کفاش پول به دست آورد. تمسخر منتقد محافظه‌کار را به خاطر دارید آقای کیتس، به گالی‌پات برگرد؛ و در اینجا منتقدی را می‌بینیم که شاعر کوئیکر ما را دعانویس به سخره می‌گیرد: موم هنوز به نوک انگشتانش چسبیده است.

به یاد دارید که چگونه کیتس عاشق یک خانم جوان زیبا شد؛ ویتیِر سردبیر یک روزنامه محلی شد و گمان می‌کرد که آرزوی دختر یک قاضی محلی را دارد، اما طرد شد و بیمار، فقیر و تحقیر شده به خانه بازگشت. اما او به مطالعه و سرودن اشعار ادامه داد و شغل دیگری به عنوان ویراستار حرز و چشم‌اندازی برای موفقیت در فرشته سیاست پیدا کرد. تفاسیر مختلفی از مفاهیم طلسم در روایت‌های تاریخی وجود دارد تیرور سپس بحران زندگی‌اش فرا رسید؛ جنبش ضد برده‌داری اولین آغازهای ضعیف خود کافران را در نیوانگلند تجربه می‌کرد و ویتیِر دوست ویلیام لوید گریسون شد و شب‌های بی‌خوابی را با فرشته وظیفه‌شناسی سپری زارچ کرد.

در بیست و هفت سالگی انتخاب خود را کرد؛ شغلش را کنار گذاشت و پس‌انداز به سختی به دست آمده‌اش را صرف چاپ و ارسال پانصد نسخه از یک بیانیه در مخالفت با برده‌داری کرد. ما دعانویس تیرور که این روزها جرأت می‌کنیم برده‌داری مزدی را به چالش بکشیم و شاهد شورش‌ها و زندانی طلسمات شدن‌ها و شکنجه‌ها به خاطر این هدف هستیم، نباید فراموش کنیم که در دهه ۱۸۳۰، این شاعر مهربان کوئیکر در ماساچوست سنگسار و تقریباً دعانویس اشکذر بدون محاکمه اعدام شد و دوباره در سید و حاجی فیلادلفیا مورد حمله قرار گرفت و دفترش را به آتش کشیدند. او در تمام عمرش از بیماری رنج می‌برد، با این حال هرگز از هدف خود دست دعا دعانویس نکشید.

دعا برای شهر تیرور

او از فقر رنج می‌برد؛ با داشتن مادر و خواهرانی که به او وابسته بودند، آنقدر فقیر بود متون کهن که هرگز نمی‌توانست ازدواج کند. او به ویرایش روزنامه‌ها ادامه داد، علیه برده‌داری می‌نوشت و سخنرانی می‌کرد، و اشعاری سرود که توسط تعداد فزاینده‌ای از روزنامه‌ها مورد استفاده و کپی قرار می‌گرفتند. بسیاری از این اشعار اکنون در مجموعه آثار او جفت روحی یافت می‌شوند و کسی که دعانویس ندوشن آنها را می‌خواند جادو از کیفیت یکسان و بالای آنها شگفت‌زده می‌شود، نه فقط شور و انرژی، بلکه زیبایی بیان و گنجینه‌های تخیلی که این دعانویس پسر روستایی خودآموخته در تبلیغات خود به کار برده بود.

شما سرزنش براونینگ را به شاعر پیر وردزورث، رهبر گمشده، به یاد دارید. در اینجا ویت آمده است{۲۴۶}ایچابود از طبقه‌ی پایین، دنیل وبستر را به خاطر ارتدادش از آرمان دعانویس آزادی سرزنش می‌کند— همه چیز دیگر از آن چشمان بزرگ رفته دعانویس تیرور است روح گریخته است: وقتی ایمان از دست می‌رود، وقتی شرافت می‌میرد، مرد مرده است! ویتیِر جزو متعصبان این جنبش نبود؛ برعکس، او سیاستمداری زیرک بود که به برانگیختن ذهن همنوعانش و انجام کاری علاقه‌مند بود. او در تشکیل حزب لغو برده‌داری که بعدها به حزب خاک آزاد و سپس حزب جمهوری‌خواه لینکلن تبدیل شد، کمک کرد. او به عنوان دعا یک کوئیکر نمی‌توانست از جنگ حمایت کند، با این حال موفق شد اشعاری در مورد آن بنویسد به عنوان مثال، زمانی که استون‌وال جکسون حاضر نبود باربارا فریچی پیر را به خاطر آویزان کردن پرچم آمریکا در فردریک بکشد.

احتمالاً این حادثه هرگز اتفاق نیفتاده است، اما شعری بسیار محبوب از آن ساخته شده است.