دعانویس ورامین

نه اما با دو یا سی و دو مرد زورگو که خود را به نویسنده سوسیالیست انداختند و او را از دعانویس ورامین کلیسا بیرون انداختند. آنها آنقدر خشونت آمیز بودند که چندین نفر از دوستان وایت، و همچنین یک یا دو تماشاگر معمولی، به اعتراض برانگیخته شدند. بگذارید در روزنامه “سان” طلسم نیویورک، که از بین تمام روزنامه‌های کلانشهر، سرسخت‌ترین دشمن رادیکالیسم است، بخوانیم که پس چه اتفاقی افتاد. در گزارش “سان” آمده است: یک بیل پلیس با صدای خش‌خش به استخوان‌های پاهای لوپز برخورد کرد. با چنان شدتی به او برخورد کرد که انگار یک مرد هشت بار آن را می‌چرخاند.

دعانویس : مشتی که به فک لوپز کوبیده شد، دو دندانش را شکست. لبش پاره شد. ضربه‌ای به چشمش باعث شد فوراً متورم و سیاه شود. دقیقه‌ای بعد، لوپز به کلیسا تکیه داده بود و خون تا آستانه در جاری بود. و حالا، استتار روحانیت در مورد این ماجرا چه می‌گوید؟ آیا آن را تأیید می‌کند؟ اوه نه! اوت‌لوک اعتراض می‌کند که این یک اشتباه بود؛ این کار نفرتی را که این افراط‌گرایان نسبت به کلیسا دارند، تشدید می‌کند. راه درست طلسم این بود که مزاحم را با یک پاسخ نرم کنار می‌زدند؛ به او جایی، مثلاً در یک پارک، می‌دادند تا بتواند با دعا نویس افرادی از نوع خودش سرش را گرم کند، در حالی که مسیحیان خوب و شریف به منابع فرهنگی، آداب و رسوم نمادین را حفظ می‌کنند تنهایی و در آرامش به عبادت خود ادامه می‌دادند و فرزندان بردگان معدن آنها را در رختخواب‌هایشان تیرباران و سوزانده می‌کردند.

دعانویس ورامین

سردبیر استان پرهیزگار ما می‌گوید: راه واقعی سرکوب افراد سودجو، سرکوب کردن آنها نیست؛ بلکه این مقدس است که به آنها فرصتی داده شود تا نظریه‌های خود را در مقابل هر کسی که مایل به یادگیری است، مطرح کنند، و در عین حال، آنها را از مجبور کردن ورامین کسانی که مایل به گوش دعانویس دادن نیستند، منع کنیم. یا مورد دیگری را در نظر بگیرید. دوازده سال پیش نویسنده تلاش کرد تا توجه مردم آمریکا را به دعانویس ورامین شرایط کار در کارخانه‌های بسته‌بندی جلب کند. جادو سیاه اتفاقاً من حقایقی در مورد وضعیت نابسامان عرضه گوشت مردم دعا نویسی ارائه دادم و مردم واقعاً به آن اهمیت دعانویس رباط‌کریم دادند.

همانطور که در آن زمان بیان کردم، قلب مردم را نشانه گرفتم و تصادفاً به شکم آنها خوردم. غوغای وحشتناکی به پا شد و ذکر کنگره مجبور شد لایحه‌ای را برای رفع این مشکلات ابجد تصویب کند. در واقع، این لایحه یک نمایش مضحک بود، اما مردم راضی بودند و خیلی زود موضوع را کاملاً فراموش کردند. نکته‌ای که باید در اینجا به آن توجه کرد این است که تا جایی که به بدبختی‌های فجیع کارگران مربوط می‌شود، حتی لازم قدیس نبود جادو سیاه وانمود به انجام کاری کرد. بردگان پکینگتون همانطور که در “جنگل” توصیف شده بود، به زندگی و کار دعانویس خود ادامه می‌دادند و هیچ کس دیگر به آنها فکر نمی‌کرد.

همین چند روز پیش در روزنامه‌ام خواندم در حالی که همه ما در جنگ برای دموکراسی فداکاری می‌کنیم که شرکت آرمور و شرکا بیست و یک درصد و شرکت سویفت و شرکا سی و پنج درصد سود سهام پرداخت کرده‌اند. استان این رفاه را علوم غریبه تا حد زیادی مدیون استتار روحانی خود هستند. به چشم‌انداز پرهیزگار ما گوش دهید که درگیر مقابله با جنگل است. چشم‌انداز شکی ندارد که در کارخانه‌های بسته‌بندی، شرارت‌های واقعی وجود دارد؛ البته شرایط کارگران باید بهبود یابد؛ توسل اما ورامین منزجر کردن خواننده با کشاندن او به دل هر وحشت قابل تصوری، چه فیزیکی و چه اخلاقی، به تصویر کشیدن زندگی در زندان و فاحشه‌خانه با هیجانی هولناک و با دعانویس ورامین جزئیاتی زننده همه اینها پا را از حد مطلب دعا نویسی فراتر گذاشتن است…

حتی چیزهایی که واقعاً وحشتناک هستند نیز ممکن است شهر وقتی نویسنده‌ای آنها را به شیوه‌ای هیجان‌انگیز و با لحنی زیر فریاد می‌زند، تحریف شوند… دعانویس اگر کمتر هیستریک باشد، متون کهن قانع‌کننده‌تر است. نمی‌بینی این آخوندهای کلاهبردار دنبال چی هستن؟ جنگل چهار سال جنگ در آمریکا رخ داد، یک میلیون نفر کشته شدند و نیمی از قاره ویران شد تا دعانویس اندیشه برده‌داریِ مالِکی لغو شود و برده‌داریِ مزدی جایگزین آن گردد. من هر دو سیستم صنعتی را به طور کامل مطالعه کرده‌ام و آزادانه اعتراف می‌کنم که در یک مورد، سرنوشت برده‌ی مزدی بهتر از برده‌ی مالِکی است. برده‌ی مزدی آزاد است که فکر کند؛ و با فشردن چند قطره خون از بدن گرسنه‌اش، می‌تواند برای خود ماشین‌آلاتی برای توزیع ایده‌هایش داشته باشد.

او با استفاده از شانس خود در چماق پلیس و زندان، می‌تواند سازمان‌های انقلابی تأسیس کند و به این ترتیب، شمع امیدی برای روشن کردن خود تا بستر مرگ دارد. اما با کنار گذاشتن این ملاحظه، و در نظر گرفتن شرایط برده‌ی مزدی تنها از دیدگاه مادی، ورامین من بدون هیچ شکی معتقدم که سرنوشت متوسط ​​برده‌ی مالِکی در سال ۱۸۶۰ نسبت به برده‌ی مدرنِ تراست گوشت، تراست فولاد یا تراست زغال سنگ ارجحیت داشت. دغدغه‌ی واقعی ارباب جنوبی، و منفعت تجاری‌اش، این بود که برده‌ی اموال منقولش از نظر جسمی سالم بماند؛ اما به هیچ‌کس ربطی ندارد که به برده‌ی مزدی اهمیت بدهد.

فرزندان ارواح برده‌های اموال منقول، دارایی‌های ارزشمندی بودند، بنابراین غذای کافی، زندگی کافران شاد در فضای باز و مراقبت‌های پزشکی در صورت جادوگر بیماری داشتند. اما فرزندان کارگاه‌های عرق‌ریزی یا کارخانه‌ی پنبه‌ریسی یا کارخانه‌ی کنسروسازی در محله‌های فقیرنشین شهر بزرگ می‌شوند و هرگز دعانویس نمی‌دانند دعانویس که داشتن غذای کافی چیست، هرگز احساس امنیت یا آرامش نمی‌کنند دعانویس ورامین ما در گهواره‌هایمان خسته‌ایم از زحمات ناگفته‌ی مادرمان؛ ما کافر زاده استان شده‌ایم تا خستگی را احتکار کنیم همانطور که برخی طلا شهر احتکار کردند. نظام تجارت‌گرایی رقابتی، صنعت سرمایه‌داری در مقیاس بزرگ در آخرین شکوفایی‌اش! من از جنگل تعویذ نقل قول می‌کنم: امشب در این شهر، ده هزار زن در آغل‌های کثیف جادو سیاه محبوس شده‌اند و گرسنگی آنها را به فروش تن خود برای زندگی سوق داده است.

امشب در شیکاگو ده هزار مرد بی‌خانمان و بدبخت وجود دارند که حاضرند کار کنند و برای فرصتی التماس می‌کنند، اما گرسنه‌اند و موکل جن با وحشت در برابر سرمای وحشتناک زمستان مقاومت می‌کنند! دعانویس طرقبه امشب در شیکاگو صد هزار کودک هستند که توان خود را از دست می‌دهند و جان خود را در تلاش برای به دست آوردن نان از دست می‌دهند! صد هزار مادر هستند که در بدبختی و فلاکت زندگی می‌کنند و برای به دست آوردن پول کافی برای سیر کردن روح فرزندانشان تقلا می‌کنند! ورامین صد هزار پیر، طرد شده و درمانده، منتظرند کافر تا مرگ آنها را از عذابشان برهاند!

یک میلیون نفر، زن و مرد و کودک، در نفرین برده مزدی شریک هستند؛ کسانی که هر ساعتی را که می‌توانند تحمل کنند و ببینند، دعانویس برای فقط دعا نویسی به اندازه‌ای که زنده بمانند، زحمت می‌کشند؛ کسانی که تا دعانویس ورامین پایان عمرشان کلیسا محکوم به یکنواختی و خستگی، گرسنگی و بدبختی، گرما و سرما، کثیفی و بیماری، جهل و مستی و فساد هستند! و سپس با من صفحه را ورق بزنید و به آن سوی تصویر خیره شوید. هزار نفر شاید ده هزار حرز نفر هستند که ارباب این بردگان هستند و صاحب زحمات خود می‌باشند. آنها هیچ کاری برای به دست آوردن آنچه دریافت می‌کنند انجام نمی‌دهند، حتی لازم نیست آن را درخواست کنند خود به خود به سراغشان می‌آید، دعاگر تنها دغدغه آنها این است که آن را دور بریزند.

آنها در کاخ‌ها زندگی می‌کنند، در تجمل و استان اسراف غوغا می‌کنند چنان که تنوع در شیوه‌های طلسم در فرهنگ‌های مختلف وجود دارد هیچ کلمه‌ای نمی‌تواند توصیف کند، دعانویس ورامین چنان که تخیل را گیج و مبهوت می‌کند، روح را بیمار و بیهوش می‌کند. آنها صدها دلار برای یک جفت نماز خواندن کفش، یک دستمال، یک بند جوراب خرج می‌کنند؛ میلیون‌ها دلار برای اسب و ماشین و قایق تفریحی، برای کاخ‌ها و ضیافت‌ها، برای سنگ‌های کوچک براق که بدن خود را با آنها زینت می‌دهند، خرج می‌کنند. زندگی آنها استان مسابقه‌ای است بین خودشان برای برتری در خودنمایی و بی‌پروایی، در نابودی چیزهای مفید و ضروری، در هدر دادن کار و زندگی همنوعان خود، در دعا رنج و عذاب ملت‌ها، در عرق و اشک و خون نژاد طلسم دعانویس شیروان بشر!

بهترین روش دعا برای شهر ورامین

همه چیز از آنِ آنهاست به سوی آنها می‌آید؛ همانطور که همه چشمه‌ها به نهرها می‌ریزند، و نهرها به رودخانه‌ها، و رودخانه‌ها به اقیانوس همانطور، به طور خودکار و اجتناب‌ناپذیر، تمام ثروت جامعه به سوی آنها می‌آید. کشاورز خاک را شخم می‌زند، معدنچی زمین را حفر می‌کند، بافنده دستگاه بافندگی را اداره می‌کند، سنگ‌تراش سنگ را می‌تراشد؛ مرد باهوش اختراع می‌کند، مرد زیرک هدایت می‌کند، مرد خردمند مطالعه می‌کند، مرد الهام گرفته آواز می‌خواند و همه نتایج، محصولات کار مغز و عضله، در یک جریان شگفت‌انگیز جمع می‌شوند و به دامان آنها ریخته می‌شوند! این سیستم است. این تاج و اوج تمام اشتباهات اعصار است؛ و به نسبت بزرگی استثمار آن، ریاکاری و رذالت استتار روحانیتی که به نفع آن شماره ملا سازماندهی شده جفت روحی است، وجود دارد.

فراتر از هر شکی، طنز بزرگ تاریخ، استفاده‌ای است که از عیسی ناصری به عنوان خدای اصلی این سیستم خونخوار شده است؛ دعانویس ورامین این ظلمی دعا نویسی فراتر از هر زبانی، کفری فراتر از قدرت بیان هنر است. سخنان مرد دعانویس را بخوانید، خشمگینانه همچون سخنان هر شهر آشوبگر مدرنی که در بیست طلسم سال تجربه انقلابی شنیده‌ام: گنج‌ها را برای خود بر روی زمین ذخیره نکنید! آنچه دارید بفروشید و صدقه دهید! خوشا به حال شما فقیران، زیرا پادشاهی آسمان از آن شماست! وای بر شما ثروتمندان، زیرا تسلی خود را یافته‌اید! به راستی به شما می‌گویم که دعا ثروتمند به سختی وارد پادشاهی آسمان خواهد شد!