دعانویس اشترینان

روچیلد به همان اندازه که در دوران قیصر گرسنه بودم، گرسنه هم بودم. سپس رفیق گریتی، سازمان‌دهنده‌ی محلی، نوبت دعانویس خود را گرفت. گریتی گفت هر کاری که بکنند، باید دعانویس اشترینان بی‌طرفی خود را در این جنگ حفظ کنند؛ تنها امید کافران جهان در حال حاضر به جنبش سوسیالیستی بود اینکه این جنبش روحیه‌ی بین‌المللی را حفظ کند و جهان دعانویس جنگ‌زده را به سوی صلح بازگرداند. به خصوص در حال حاضر در محلی لیسویل، آنها باید خونسردی خود را حفظ کنند، زیرا دعا آنها مهم‌ترین حرکت تاریخ خود، یعنی تأسیس یک روزنامه‌ی هفتگی، را آغاز کرده بودند. هیچ چیز نباید مانع این کار شود!

دعانویس : رفیق سرویس گفت: بله، اما آنها باید سیاست روزنامه را تعیین کنند، اینطور نیست؟ آیا شهر آنها قرار بود علیه بی‌عدالتی در داخل کشور اعتراض کنند و به آشکارترین عمل بی‌عدالتی جادو طلسم بین‌المللی در تاریخ جهان بی‌توجه باشند؟ آیا یک روزنامه کارگری باید علیه بردگی کارگران اروپا توسط جادو قیصر روح و دار و دسته نظامی‌اش سکوت کند؟ او، دکتر سرویس، از چنین روزنامه‌ای دست می‌شوی. و سپس اعضای محلی با ناامیدی به استان یکدیگر خیره شدند. هر مرد و زنی از آنها می‌دانستند که این پزشک ثروتمند با مبلغ پانصد دلار در صدر فهرست مشترکین کارگر لیزویل که به زودی متولد می‌شد، قرار دارد.

دعانویس اشترینان

فکر از دست دادن این کمک حرز سخاوتمندانه، حتی آلمانی‌ها را نیز به شماره ملا وحشت انداخت! اما یک عضو کافر محلی تعابیر مختلف طلسم در روایات معنوی وجود دارد بود که هیچ تهدیدی هرگز او را نترساند. حالا او از جا بلند شد لاغر، زرد تقریباً سبزه، دعانویس با دعانویس ازنا موهای سیاهی که تا چشمانش ریخته بود، و سرفه‌ای که با هر جمله‌ی دیگر او را آزار می‌داد. نام او بیل موری بود؛ اشترینان روزنامه‌ها او را بیل وحشی صدا می‌زدند. کارت قرمزی که حمل می‌کرد توسط منشی‌های حدود سی نفر طلسم از محلی‌ها در سراسر کشور امضا شده بود. او چند انگشت پایش را زیر تراکتور شخم‌زن در کانزاس و نصف دستش را در یک کارخانه‌ی ورق علوم غریبه قلع در شهرستان الیگانی از دست داده بود؛ در اعتصابی در شیکاگو با چماق بی‌هوش شده بود و در مبارزه‌ای برای آزادی بیان در سن دیگو قیر و پر از پر شده بود.

و حالا او به اعضای محلی لیسویل می‌گفت که در مورد آن انقلابیون حزب چای که به آبروی یک جامعه‌ی کلیسازده می‌نازیدند، چه فکر می‌کند. دعانویس اشترینان بیل وحشی بحث‌های مربوط گشایش به بخش ششم، ماده‌ای در اساسنامه‌ی حزب علیه خرابکاری و خشونت، را تماشا کرده بود؛ همان افرادی که شیفته‌ی آن تکه از جعل‌های طبقه‌ی متوسط ​​بودند، حالا جادو سعی می‌کردند مردم محلی را برای دفاع از قدرت دریایی بریتانیا به صف استان کنند! برای هر کارگر چه فرقی می‌کرد که قیصر راه‌آهن به بغداد داشته باشد یا نه؟ البته، اگر مردی در بریتانیا درس خوانده بود و همسر بریتانیایی داشت و خود را یک جنتلمن بریتانیایی می‌دانست می‌شد لرزشی را که در جمع وجود داشت دعانویس حس کرد، زیرا استان همه می‌دانستند که او دکتر سرویس است بسیار خوب، بگذارید آن مرد اولین کشتی را جادو سیاه از اقیانوس عبور دهد و ثبت نام کند؛ اما نگذارید سعی کند جادوگر یک

سوسیالیست آمریکایی محلی را به یک آژانس استخدام برای مالکان و اشراف بریتانیایی تبدیل کند. این باعث شد رفیق نوروود، وکیل جوانی که به تصویب بخش ششم شهر در کنوانسیون ملی حزب کمک کرده بود، به پا خیزد. اگر افرادی اینقدر مخالف این بخش بودند، اشترینان چرا نمی‌توانستند از حزب خارج شوند و سازمان خودشان را استان تشکیل دعانویس دهند؟ موری پاسخ داد: چون ما خرابکاری را به حمله ترجیح می‌دهیم! نوروود ادامه داد: به عبارت دیگر، شما در سطح محلی می‌مانید و با یک کمپین تمسخر و شخصیت‌پردازی، مخالفان خود را بیرون می‌کنید! بیل وحشی با لحنی آمیخته به کینه و نفرت گفت: این اولین باری است که پس از چند ماه افتخار دیدار رفیق نوروود را دعانویس رویان داشته‌ایم.

شاید او می‌دانست که قرار است از ما خواسته شود برای کیچنر یک هنگ تشکیل دهیم! همزاد و سپس دوباره رفیق استانکویتز با ناراحتی در چهره لاغر و مشتاقش از جایش بلند شد. رفقا، این همه زحمت هیچ سودی برای ما ندارد! فقط یک سوال هست که باید به آن پاسخ دهیم، آیا ما انترناسیونالیست هستیم یا نه؟ نوروود ادامه داد: به نظر من، سوال این است که آیا ما ضد ناسیونالیست هستیم؟ یهودی کوچک با صدای لرزان گفت: بسیار خب! من همین را می‌گویم جادو کهن من یک ضد ناسیونالیسم هستم! دعانویس اشترینان همه سوسیالیست‌ها باید اینطور باشند! وکیل جوان اعلام کرد: اما من این را نمی‌فهمم.

برای دین کسانی که به نژادی تعلق دارند که دو هزار سال است کشوری نداشته‌اند، آسان است… بیل وحشی با تمسخر متون کهن گفت: اشترینان و حالا چه کسی با شخصیت‌ها سر و کار دارد؟ سوم. اوضاع در لیسویل محلی به همین منوال پیش رفت. نتیجه بحث این بود که رفیق دکتر سرویس اعلام کرد که از آن زمان به بعد از حزب سوسیالیست دست شسته است. و رفیق دکتر دکمه‌های کت مشکی خوش‌قیافه‌اش را روی سینه باشکوهش بست و از اتاق بیرون رفت. بخش عمده‌ای از باقی‌مانده آن جلسه به استان بحث در مورد او و شخصیت و نفوذش در جامعه محلی اختصاص دعانویس سرخرود یافت.

اشنایدر اعلام کرد که او اصلاً سوسیالیست نیست، او استان یک اشراف‌زاده انگلیسی یا چیزی شبیه به آن است همسرش دو برادر در نیروی اعزامی بریتانیا و یک برادرزاده داشت که قبلاً در مناطق تحت اشغال بریتانیا ثبت نام کرده بود و یک پسرعموی مهمان که در شرف عزیمت به اعمال صالح دعا کانادا بود، به عنوان سریع‌ترین راه برای وارد شدن به این سردرگمی. اما علیرغم همه این شرایط آسیب‌زا، مردم محلی حاضر نبودند سخاوتمندترین حامی خود را دعانویس از دست بدهند، و رفیق گریتی، سازمان‌دهنده، و رفیق گلدشتاین از ایپسلز، کمیته‌ای تشکیل دادند تا بروند و از او التماس کنند و سعی کنند او را به جمع خود دعانویس کوهدشت بازگردانند.

در مورد جیمی هیگینز، مشکل او چندان پیچیده نبود. او هیچ خویشاوندی در هیچ کجا که او را بشناسد، نداشت؛ و اگر هم کشوری داشت، دعانویس اشترینان آن کشور او را از این واقعیت آگاه دعانویس درب گنبد نکرده بود. اولین کاری که کشور برایش انجام داده بود این بود که او را به دست یک زن سیاه‌پوست سپرد که به او فرنی و آب می‌داد و در زمستان پتویی به او نمی‌داد. استان برای جیمی، این کشور مجموعه‌ای از مالکان و رؤسا بود که شما را مجبور می‌کردند برای دستمزدتان حسابی عرق بریزید و اگر لگدی می‌زدید، پلیس را می‌فرستاد تا شما را کتک بزند.

جیمی سربازی را به عنوان کسی می‌دید که وقتی پلیس به شدت تحت فشار قرار می‌گرفت، برای کمک به آنها می‌آمد. این سرباز با سینه‌ای جلو داده و بینی‌اش دعانویس اشترینان را بالا گرفته راه می‌رفت و جیمی او را ویلی حلبی می‌نامید و او را خائن به طبقه کارگر می‌دانست. و بنابراین برای ماشین‌کار کوچک ما آسان بود که با شهر سیگارفروش یهودی رومانیایی موافقت کند و خود را ضد دعانویس ناسیونالیست بنامد. برای او دعا نویسی آسان بود که وقتی بیل وحشی می‌پرسید دعا چه فرقی برای هر کارگر دارد که قیصر راه‌آهن به بغداد بسازد یا نه، بخندد و تشویق کند.

او به هیچ وجه از داستان عقب‌نشینی گام به گام ارتش بریتانیا در سراسر فرانسه و نگه داشتن ده برابر تعداد مهاجمان خود هیجان‌زده نشد. روزنامه‌ها این را قهرمانی می‌نامیدند؛ اما برای جیمی، این تعداد زیادی احمق بیچاره قدیس بودند که پرچمی در چشمانشان تکان خورده بود و خود را به یک شیلینگ به ملاکان کشورشان فروخته بودند. در یکی از روزنامه‌های سوسیالیستی که جیمی می‌خواند، هر هفته مجموعه‌ای از تصاویر طنز منتشر می‌شد که در آن کارگر به عنوان یک احمق بی‌گناه به نام هنری داب تصویر شده بود. اشترینان هنری بیچاره همیشه به آنچه کافران به او گفته می‌شد باور می‌کرد، و در پایان هر ماجراجویی ضربه‌ای استان به بالای مهره‌اش می‌خورد که باعث می‌شد ستاره‌ها روی صفحه جوانه ذکر دعانویس نشتارود بزنند.

بهترین روش طلسم برای شهر اشترینان

و از میان بسیاری از ماجراجویی‌های هنری داب، پوچ‌ترین آنها زمانی بود که خودش لباس فرم می‌پوشید. جیمی این تصاویر را برش می‌داد و آنها را در مغازه و بین همسایگانش در ردیف کلبه‌های اجاره‌ای که در آن زندگی می‌کرد، پخش می‌کرد. همچنین وقتی جیمی درباره جنایات آلمانی‌ها می‌خواند، تفاوت زیادی در احساساتش دعانویس چقابل ایجاد نمی‌کرد. اول از همه، او به آنها اعتقادی نداشت؛ آنها فقط بخشی از گازهای سمی جنگ بودند. وقتی مردان حاضر بودند با سرنیزه به جان یکدیگر بیفتند و با بمب یکدیگر را تکه‌تکه کنند، مطمئناً حاضر بودند درباره یکدیگر جفت روحی دروغ بگویند؛ دولت‌ها عمداً دروغ می‌گفتند، به عنوان یکی از راه‌های وادار کردن سربازان به جنگیدن سخت‌تر.

جیمی استدلال کرد: به او بگویید که آلمانی‌ها خیلی وحشی بودند؟ وقتی او در طلسمات شهری با صدها نفر از آنها زندگی می‌کرد و همیشه آنها را در فروشگاه‌های محلی ملاقات می‌کرد؟ مثلاً اینجا خانواده‌ی فورستر بودند؛ کجا آدم‌های مهربان‌تری پیدا می‌کردید؟ از نظر جایگاه اجتماعی خیلی بالاتر از استان جیمی بودند خانه‌ی خودشان را داشتند و دعانویس اشترینان قفسه‌های پر از کتاب و کلی موسیقی به بلندی شما داشتند؛ اما اخیراً جیمی برای انجام کاری سوسیالیستی توقف کرده بود و کافران آنها او را برای شام دعوت کرده بودند، و یک زن کوچک لاغر، فرسوده و شیرین‌چهره، و چهار دختر در دعاگر حال رشد دخترانی خوب، مهربان و ساکت و دو پسر کوچکتر از امیل آنجا بودند؛ آنها یک کباب گوشت گاو در قابلمه، و یک ظرف بزرگ سیب‌زمینی نماز خواندن بخارپز، و یکی دیگر کلم ترش، و مقداری پودینگ عجیب و غریب که جیمی هرگز اسمش سنت‌های طلسم ممکن است در بافت‌های تاریخی مختلف متفاوت باشند را هم نشنیده بود.

داشتند؛ و بعد موسیقی داشتند آن خانواده کاملاً به موسیقی علاقه داشتند، اگر گوش می‌دادید، تمام شب بازی می‌کردند.