دعانویس نشتارود

که گاو سلطنتی دامن‌هایش را رها کرد، سلاح‌هایش را برداشت و بدون دعانویس اینکه منتظر بماند تا لباس‌هایش را بچلاند، با سرعت از میان چمنزارها گذشت. ناکس در حالی دعانویس نشتارود که با مهربانی جادو سیاه بیشتری در کنار او قدم می‌زد، گفت: بی‌خیال، بالاخره روزی شناگر ماهری خواهی شد. آب خنک رودخانه، موجود سلطنتی را سرحال کرده بود و عزم و شجاعت مندیِ مهربان باعث شده بود که او استان گشایش کمی از شکایت‌های خودش شرمنده شود. کمی تمرین لازم است، همین. تمرین! هاندی تکرار کرد و آب از هر تار و پودش چکه می‌کرد. خب، فقط صبر کن تا به رودخانه بعدی برسیم، بهت نشون می‌دم!

دعانویس : اما ببین، اینجا خونه‌های آبی بیشتری هست، پس طلسم حتماً هنوز تو سرزمین مانچکین‌ها هستیم. ناکس با خوشرویی به او یادآوری کرد: بله، اما ما از کرتاریا خارج شده‌ایم. دخترم، آن تابلو چه می‌گوید؟ هاندی با عجله به جلو رفت، با نگاهی چپ به تخته‌ی ناهمواری که به یک صنوبر آبی میخ شده بود نگاه کرد و سپس شروع به گره کردن و روح باز کردن مشت آزادش شهر کرد. اینجا بپیچ! تابلو را هدایت کرد. به اینجا بپیچ و مستقیماً به جایی که از آنجا آمده‌ای برگرد. دختر بزی در حالی که تک تک سلاح‌هایش را زمین می‌ریخت، فریاد زد: خب، به من کره می‌مالند!

دعانویس نشتارود

من را هم جادو شدن می‌کوبند و هم کره می‌مالند. گاو سلطنتی، که از همزاد این پیام بی‌مزه چنان جا خورده استان بود که حتی زبانش بند آمده بود، نشتارود زیر لب غرغر کرد: اما ما باید چه کار می‌کردیم؟ خب، البته که مستقیم می‌رویم. مندیِ ماهر در حالی که گیسوان زردش را با گستاخی تکان می‌داد، اعلام کرد. اینها کی هستند که به ما دعا بگویند کارمان چیست؟ و دختر بزی سلاح‌هایش را یکی یکی پس از دیگری برمی‌داشت و در کوچه‌ی پرپیچ و خم، درست جلوی آنها، با گام‌های بلند پیش می‌رفت. گاو نر سلطنتی با بینی و شاخ‌های بالا رفته، با احتیاط پشت سر او قدم دعانویس قرچک برمی‌داشت.

فصل ۶ شهر را تغییر دهید! دعانویس نشتارود هاندی، مصمم، ادامه دادن مسیر مستقیم را غیرممکن یافت، زیرا کوچه پیچ و خم‌های زیادی داشت و در نهایت دعا به یک پیچ مارپیچ کامل ختم می‌شد. درختان دو طرف جاده آنقدر انبوه بودند که هاندی و گاو نر سلطنتی حتی ابجد اگر می‌خواستند هم نمی‌توانستند جادوگر از جاده خارج شوند. ناکس با لحنی طلسم توهین‌آمیز گفت: داریم همین‌جوری می‌چرخیم و به هیچ‌جا نمی‌رسیم. از بین این همه جاده استان توی اُز، چرا باید این یکی رو انتخاب می‌کردیم؟ چون فکر کنم ما را به چالش کشید. سلام… یی! هاندی در حالی که به درختی تکیه داده بود تا استراحت کند، فریاد دعانویس ماهدشت زد.

دعانویس هشتگرد مثل خفاش سرگیجه جادو کهن دارم و مثل بز گرسنه‌ام. ناکس که برای جویدن شاخه‌های پایینی یک درخت افرا ایستاده بود، نشتارود زمزمه کرد: حیف که بز نیستی. این برگ‌ها خیلی نرم هستند. هاندی با حسادت به او نگاه کرد و آهی کشید و گفت: خب، شاید پیش آنها بیایم. مطالعات انسان‌شناسی، سنت‌های آیینی را مورد بحث قرار می‌دهد اما آیا باید ادامه بدهیم؟ فکر می‌کنم یک دور دیگر ما را از اینجا بیرون بیاورد. هندی حق داشت که یک دور دیگر بازی کند، اما آنها را به انتهای کوچه‌ی مارپیچ رساند، اما ناگهان خود را در مقابل یک دیوار بلند و ترسناک یافتند. یک دروازه و یک دریچه‌ی گردان در دیوار وجود داشت و آن سوی آن، دختر بزی نگاهی اجمالی به یک روستای آشفته و چرخان انداخت تعویذ که به نظر می‌رسید همه چیز در آن می‌چرخد.

هندی در حالی که سرش را با یک دست آزادش گرفته بود، فکر کرد: فقط به این خاطر است که سرم گیج می‌رود. اما ناکس، قدیس که از بالای شانه‌اش به دعا او نگاه می‌کرد، با دیدن خانه‌ای در گوشه‌ی خیابان نزدیک‌تر به آنها، فریاد بلند و خشمگینی سر داد، زیرا خانه‌ای در گوشه‌ی خیابان که نزدیکترین خانه به آنها بود، کاملاً واژگون شد و با خوشحالی روی دودکش خود دعانویس شهریار شروع به دعانویس نشتارود چرخیدن متون کهن کرد، در حالی که حصار دور مغازه‌ی نانوایی کناری واقعاً شروع به چرخیدن کرد و تیرک‌هایش کافر را با شادی و رها کردن زیاد تکان می‌داد. گاو نر غرید: هو…

دعانویس کیاکلا اینجا چه جای احمقانه‌ایه؟ و با عجله عقب‌نشینی کرد. اما مندیِ طلسم کاربلد، ردیفی از پای‌های کوچک را در ویترین نانوایی دیده بود و با اشاره‌ی محکم به ناکس، از روی نرده‌ها عبور کرد و از دروازه‌ی متحرک گذشت. فشار زیادی به ناکس وارد شد، اما مصمم بود دعا که جادو عقب نماند، پس به سرعت از روی آن پرید. تابلوی چرخانی روی یکی از ساختمان‌های عمومی بزرگ، فوراً توجه آنها را جلب کرد، اما از آنجایی که ساختمان به یک سمت و تابلو به سمت دیگر می‌رفت، چند دقیقه طول کشید تا بفهمند روی تابلو چه نوشته شده است. دختر بزی با تعجب خواند: برگردید شهر!

پس ما اینجاییم! و می‌بینی… نگاه می‌کنی، هر خانه‌ای در هر خیابانی دارد دور دعانویس ما می‌چرخد. خدایا… فکر می‌کنی مردم کجا هستند؟ نشتارود گاو سلطنتی با احتیاط از گوشه لبش زمزمه کرد: اینقدر توی تخت‌هاشون غلت می‌زنن که می‌دونی، هنوز خیلی زوده. اما بیخیال، خیابون‌ها نمی‌پیچن، و شاید اگه عجله کنیم بتونیم قبل از استان اینکه بیدار بشن و بهمون حمله کنن ازش رد بشیم. عجله کن عجله دعانویس بهنمیر کن حرز منتظر چی هستی؟ هاندی با حسرت آهی کشید طلسم و گفت: غذا. فکر کردم شاید بتوانم برای خودمان چند تا پای بگیرم، تاگینز پیر. مواظب وسایلم کافر باش، برای هر کداممان کمی می‌آورم.

ناکس با دقت به بالا و پایین خیابان نگاه کرد، در حالی که دختر بزغاله تبر، چنگک، بیل، تفنگ، جارو و شمشیرش را زمین گذاشت و به سمت نانوایی رفت. دعانویس نشتارود نه تنها حصار، بلکه خود مغازه هم حالا داشت می‌چرخید. هاندی با زیرکی منتظر ماند تا دروازه روبرویش رسید و از آن عبور کرد، اما درِ باز مغازه آنقدر سریع می‌گذشت که او چندین بار به زمین خورد تا اینکه بالاخره به داخل پرید. همین که ناپدید شد، ناکس با نگرانی پوزخندی زد، اما وقتی ویترین مغازه از کنارش گذشت و هاندی را دید که در هر دستش یک پای بود و با لبخندی اطمینان‌بخش به او نگاه می‌کرد، خوشحال شد.

اما افسوس که کف چرخان مغازه برای دختر بزی بیش از حد سنگین بود و همین که بیرون رفت، صدای تق‌تق ظروف چینی شکسته و افتادن مبلمان به گوش رسید. ناکس ناله کرد: گازوی بزرگ، حالا چیکار کرده؟ هاندی از در پرید بیرون کلیسا و روی استان باغچه کوچک افتاد. هنوز شش تا از پای‌ها طلسم را در دست‌های مختلفش گرفته بود، اما همین که از جا پرید و با عجله از دروازه باغ گذشت، تمام پنجره‌های خیابان بالا و پایین باز شدند. از سمت راست، آنهایی که بالا بودند و آنهایی که پایین بودند، صدها تا از کله‌های سیاه و عجیب کافر و غریب بیرون آمدند.

دعانویس کهریزک شهروندان دعا نویس هیجان‌زده شهر دعا نویسی فریاد زدند: بیرون! بیرون! کلاهبرداران بیرون! دزدها، راهزن‌ها، ولگردها و بی‌خانمان‌ها! دختر بزی با یک جهش به ناکس رسید نماز خواندن و نفس زنان گفت: بفرمایید. سریع این‌ها را بخورید و شواهد را دعانویس نشتارود از بین ببرید. هاندی یکی از تارت‌ها را در دهانش گذاشت و چهره‌ای عبوس به خود گرفت. دختر بزی با انزجار شدید گفت: اه، شلغم! و پنج تای دیگر را با انزجار دعانویس فراوان رها کرد. کی اسم شلغم رو شنیده؟ ناکس شهر در حالی دعا نویسی که با گام‌های بلندش پای‌های کوچک را می‌بلعید، پیشنهاد داد: من آنها را می‌خورم، اما بدوید عجله کنید، بومی‌ها دارند می‌آیند!

اما قبل از دعا نویسی اینکه هاندی بتواند سلاح‌هایش را قاپید، توپسی‌ها، که از پنجره‌ها و درها بیرون می‌پریدند، به سمت آنها هجوم آوردند. نشتارود دختر بزی با اینکه جا خورده بود، نمی‌توانست علاقه و کنجکاوی خود را پنهان کند. در حالی که یک دستش را دور گردن ناکس حلقه کرده بود و شش دست دیگرش را سفت جلوی خود گرفته بود تا جمعیت جیغ‌زن را عقب نگه دارد، با شهر چشمانی گرد و مجذوب به او خیره شد. و جای تعجب نیست! تاپسی‌ها تقریباً به اندازه بچه‌ها قد بلند بودند، طلسم اما در جایی که باید پاهایشان می‌بود، میخ‌های تیز و شاخی دعانویس پیشوا داشتند.

بهترین استاد دعا در شهر نشتارود

میخ دیگری با همان مشخصات از هر سر کج و معوج نمادگرایی طلسم اغلب وابسته به متن است بیرون زده بود. مردان و زنان کوچک سیاه و آبی با دستان چاق خود، خودشان را با طناب‌هایی که به قسمت میانی گرد و کوچکشان وصل شده بود، می‌چرخاندند و مدام برعکس می‌شدند، ابتدا در یک سر و سپس در سر دیگر می‌چرخیدند، به شکلی که برای بازدیدکنندگانشان بسیار ناراحت‌کننده و گیج‌کننده بود. صدای چرخش تاپسی‌ها و فریادهای بلند و گوش‌خراش آنها، هوای اوایل صبح را پر کرده بود و وقتی هاندی سعی می‌کرد از میان جمعیت راه خود را باز کند، چند نفر با میخ‌های تیز خود به او ضربه دعانویس سراب می‌زدند.

ناکس که او هم کتک خورده بود، فریاد زد: آخ! بس کن! خانم، ساکت باش، دیر یا زود این موجودات موذی کوچولو از بین می‌روند. بیرونشان کنید! داخلشان کنید! برگردانیدشان! برگردانیدشان! تاپسی‌ها با صدای بلند فریاد زدند. در دعانویس نشتارود بحبوحه‌ی این آشفتگی وحشتناک، یک تاپسی که از بقیه قدبلندتر بود، با سرعت از وسط خیابان عبور کرد. نگاه کنید! ایستاده‌ها! دختر ترشیده‌ی کوچک دعانویس و گردی در حالی که هر دو دستش را تکان می‌داد دعانویس تبریز فریاد زد. مسافرانی که به جای میخ پا دارند. دزدها! دزدها! و ولگردها، تاپجسِ شما. نانوا تاپسی در حالی که با خشم دور خودش می‌چرخید، فریاد زد: بله، و آنها به مغازه‌ام ریخته‌اند و تمام شلغم‌هایم را دزدیده‌اند.

آها، صبر کنید، استان تیپ تاپر دارد می‌آید. حالا شماها، شماها، شماها، شماها، شماها! بقیه‌ی تاپسی‌ها با جیغ گفتند: حالا می‌گیریش! و تندتر عبادت کردن و تندتر چرخیدند تا طلسمات استان اینکه هَندی و ناکس فقط با نگاه کردن.