دعانویس پرندک

و یک پهپاد جای آن را گرفت. چشمان براون با تخلیه بار پهپاد برق می‌زد. اما او گفت: کار به سبک نیروی دریایی، این! جو گفت: اینجا، آدم بیشتر از یک ساعت ورزش نمی‌کند. دعانویس پرندک روی زمین ناتوان در واقع، نه به آن رمال اندازه. در حال حاضر خدمه شیاطین اصلی در سفر به زمین برای ایستادن مشکل خواهند داشت. خودتان هم احساس سنگینی خواهید کرد. براون اخم کرد. هوم. من… آه… من در این جادو سیاه مورد راهنمایی می‌خوام. او صاف ایستاده بود. مثل فرشتگان بقیه روی پاهایش لق نمی‌زد. اما همان دعانویس کفش‌های کف مغناطیسی را پوشیده بود. جو با لذتی درونی می‌دانست که براون حتماً برای رسیدن به یک حالت باوقار در بی‌وزنی سخت تلاش طلسم کرده است.

دعانویس : براون ناگهان گفت: آقای کنمور، آیا تا به حال رتبه‌ی مشخصی به شما اختصاص داده شده است؟ جو بدون علاقه گفت: تا جایی که من می‌دانم، من کاپیتان کشتی‌ای هستم که همین الان معرفی کردم. اما… براون با عصبانیت اعتراض کرد: کشتی شما درجه ندارد! کاپیتان یک کشتی نیروی دریایی می‌تواند هر درجه‌ای از ستوان سوم تا کاپیتان باشد، بسته به اندازه و کلیسا درجه کشتی. در شرایط دعانویس خاص حتی یک افسر جزء. آیا شما سرباز وظیفه هستید؟ جو به او گفت: باز هم، نه من چیزی می‌دانم و نه خدمه‌ام. براون همزمان رنجیده دعا و پریشان به نظر می‌رسید.

دعانویس پرندک

اینجا منظم نیست! او اعتراض کرد. اینجا فرم کشتی نیست! من باید بدانم که آیا شما تحت فرمان من هستید یا نه! برای نظم و انضباط! برای سازماندهی! باید مرتب دعا شود! من فوراً تحقیقات لازم را انجام خواهم داد. جو با ناباوری به او نگاه کرد. ستوان فرمانده براون مرد کاملاً مهربانی بود، اما برای اینکه تشخیص دهد همه چیز الگوی خاصی دارد، باید همه چیز الگوی خاصی داشته باشد. او بیشتر از این واقعیت که نمی‌دانست جو را در اعمال مربوط به جادو چه رتبه‌ای قرار می‌دهد یا نه، هیجان‌زده بود تا از موضوع بسیار مهم‌تر زوال جسمی در غیاب جاذبه دعانویس پرندک با این حال، مطمئناً اهمیت نسبی آنها را درک دعانویس قهاوند می‌کرد.

البته واقعیت این بود که او می‌توانست با اطمینان انتظار دستورالعمل‌های دقیقی در مورد مورد آخر داشته باشد، در حالی که مجبور بود مسائل مربوط به نظم و روال را برای خودش حل و دعانویس فصل کند. با نگرانی گفت: از شما می‌خواهم وضعیتتان را روشن کنید. نباید این موضوع مبهم می‌ماند. بهتر علوم غریبه است همین الان به آن رسیدگی کنم. طوری به جو نگاه کرد که انگار انتظار سلام نظامی داشت. اما جو متوجه منظورش نشد. با صدای تق‌تق کفش‌های مغناطیسی‌اش که دعانویس ریتمی رزمی و منحصر به فرد داشتند، دور شد. حتماً آن نوع راه منابع فرهنگی، آداب و رسوم نمادین را حفظ می‌کنند رفتن را در خلوت تمرین کرده بود.

قدیس جو از دریچه هوا خارج شد، در حالی که یکی دیگر از قایق‌های فضایی به داخل کشتی کشیده شده بود. برنت، روانشناس خدمه، وقتی جو برای تخلیه بار رفت، به او پیوست. برنت با لحنی دوستانه به جو سر تکان داد. با لحنی خشک جادو سیاه گفت: چه تغییر بزرگی، نه؟ سنفورد با تصوراتش از بزرگی و جلال، دیوانه از سید و حاجی آب درآمد. مطمئن نیستم تصورات براون دعانویس فرسفج جادو از نظم و انضباط بدتر نباشد. دعانویس پرندک جو گفت: من مطلب نسبتاً مهمی دارم که باید به شما منتقل کنم. و درباره اثرات اعمال صالح فیزیکی تازه کشف‌شده اقامت طولانی در مکانی بدون جاذبه صحبت کرد.

پزشکان اکنون پیش‌بینی کرده بودند که هر کسی که شش ماه را بدون وزن بگذراند، دچار تحلیل رفتن عضلات دعاگر خواهد شد که می‌تواند بازگشت به زمین را بدون یک فرآیند مقدماتی طولانی برای آموزش مجدد غیرممکن کند. قلب فرد به عدم نیاز به پمپاژ خون در خلاف جهت جاذبه عادت خواهد کرد. جو گفت: که یعنی خیلی زود باید خیالت راحت شود. اما ما یک دستگاه شبیه‌ساز جاذبه آوردیم که شاید کمکت کند. برنت با ناامیدی گفت: و من خیلی خوشحال شدم! اولش همه‌مان مشکل بی‌خوابی داشتیم، اما این اواخر همه‌مان خوب می‌خوابیم! حالا می‌فهمم چرا! معمولاً آدم چون خسته است می‌خوابد.

گشایش ما تا وقتی که عضلاتمان آنقدر ضعیف نشده بود که به هر حال خسته می‌شدیم، مشکل خواب داشتیم! یک پهپاد دیگر وارد شد و بارگیری‌اش تمام شد. و یکی دیگر و یکی دیگر. اما آخرین پهپاد فقط بارگیری‌اش تمام نشد. هانی دعا کنترل پنل سکو احضار را به دست گرفت و در حالی که به خودش می‌خندید تکانه‌های دعانویس موج کوتاه ضعیف و تنظیم‌شده‌ای را به موشک‌های هدایت‌کننده پهپاد فرستاد. موشک‌های سوخت مایع برای هدایت یک کشتی پر از سوخت طراحی شده بودند. با باز شدن درب هوابند، پرندک کشتی نقره‌ای مانند اسبی وحشت‌زده از اسکله بیرون پرید. موشک سوخت مایع برای شتاب گرفتن، بدنه تقریباً خالی داشت.

با لرزش واکنش نشان داد. جو به یک لنگرگاه نگاه کرد که با سرعت دور می‌شد. زمین زیر پایش غلتید. با سرعت به راهش ادامه دعانویس داد و ناپدید شد. دودش دیگر دیده نمی‌شد. دعانویس پرندک جو به برنت گفت: یه کار خوب دیگه! ما اون رو به عقب فرستادیم، یه کم سرعتش رو کم کردیم. یه مدار دعانویس جدید، مستقل از مدار جادو سیاه ما و زیرش خواهد داشت. اما شصت ساعت دیگه، دقیقاً زیرش خواهد بود. ما اون رو بالا می‌کشیم و سوخت‌گیریش می‌کنیم. و دوستان ما، دشمن، ازش متنفر خواهند شد. این یه تکرارکننده رادیوییه. امواج کوتاه ارسالی به سمتش رو دریافت می‌کنه و به زمین ارسال می‌کنه.

و می‌تونن سعی کنن اون رو مختل کنن! این یک ترفند نسبتاً بدخواهانه بود. در پشت پرده طلسم نویس آهنین، پخش برنامه‌های جهان آزاد به دلیل وجود ایستگاه‌هایی که برای انتشار نویز خالص و خفه کردن آنها ساخته شده بودند، قابل شنیدن نبود. اما ایستگاه‌های پارازیت در مرزهای کشورهای دشمن قرار داشتند. اگر برنامه‌های رادیویی از آسمان پخش طلسم می‌شدند، پارازیت حداقل در مرکز کشورها بی‌اثر بود. مردم حقیقت را می‌شنیدند، حتی اگر دولت‌هایشان اعتراض می‌کردند. فرشتگان اما این موضوع، به هر حال، مسئله‌ی کوچکی بود. با ساخته شدن ده‌ها بدنه‌ی سفینه‌ی فضایی و به پرواز درآمدن یک کاروان صدها تُنی تجهیزات، کل تصویر تدارکات برای سکو تغییر کرده دعانویس جورقان بود.

بخشی از تصویر جدید، دو دستگاه بود که هنی و رئیس در حال مونتاژ آنها بودند. دعانویس پرندک آنها عمدتاً از ستون فقرات فلزی فرشتگان و مجموعه‌ای از مخازن تشکیل شده بودند که موتورهای موشکی روی اتصالات گوی و کاسه‌ای نصب شده بودند. پرندک آنها شبیه حشرات قرمز بزرگ به نظر می‌رسیدند، اما رسماً وسایل نقلیه دعانویس شازند بازیابی موشک بودند و خدمه جو آنها را واگن فضایی می‌نامیدند. آنها کابین نداشتند، بلکه چیزی شبیه زین دعانویس بودند. قبل از آن یک برد کنترل کامل با صفحه نمایش رادار دعا نویس وجود داشت. و قفسه‌هایی وجود داشت مقدس که موشک‌های سوخت جامد در اندازه‌های مختلف شیاطین می‌توانستند به آنها متصل شوند.

آنها به معنای واقعی کلمه، یدک‌کش‌های کوتاه‌برد برای سفر در فضا بودند. آنها ظاهری ساده و بی‌روح مانند ماشین‌آلات کشاورزی داشتند. بنابراین نام “واگن فضایی” برای آنها مناسب دعانویس پرندک بود. دو عدد جادو از آنها وجود داشت. رئیس به جو گفت: داریم این دو تا رو با علوم غریبه هم جور می‌کنیم. یه کم عجیب به نظر می‌رسه. جو تعویذ گفت: این فقط برای استفاده موقت است. یک مدل بزرگتر و بهتر با کابین و بدنه معمولی در حال ساخت است. اما کمی تجربه با این دو تفسیر عناصر طلسم نمادین ممکن است متفاوت باشد مدل برای کار با یک یدک‌کش فضایی معمولی مفید خواهد بود. رئیس با جادو لحنی شیطانی بسیار بی‌خیال گفت: من بی‌صبرانه منتظرم این را امتحان کنم.

جو با لجاجت گفت: دعانویس نه. من مسئولم. من از اولین شانسم استفاده می‌کنم. اما همه ما باید بتوانیم از پسشان برآییم. وقتی این مونتاژ شد، می‌توانی منتظر دومی بمانی. اگر اولی درست کار کرد، دومی را امتحان می‌کنیم. رئیس اخم کرد، اما دوباره به سراغ مونتاژ دستگاه عنکبوتی رفت. جو کمربندهای شبیه‌ساز جاذبه را بیرون آورد. او به برنت نشان داد که چگونه کار می‌کنند. براون دستورالعمل رسمی برای استفاده از دعا نویسی آنها نداشت، اما جو خودش یکی را برای شبیه‌سازی شماره ملا کامل جاذبه زمین آماده کرد. پرندک البته او نمی‌توانست جاذبه واقعی را تقلید کند. فقط می‌توانست اثر جاذبه را روی عضلات خود شبیه‌سازی دعانویس خنداب کند.

تاثیر عبادت مردم در شهر پرندک

فنرها و نوارهای الاستیکی وجود داشتند که شانه‌ها و پاهای فرد را به سمت هم می‌کشیدند، به طوری که ایستادن در حالت کشیده با پاهای صاف فرشته به اندازه کافر ایستادن روی زمین سخت بود. جو با کشیدن بدنش احساس بهتری داشت. برنت وقتی فهمید که بیش از یک دهم گرانش معمولی برایش غیرقابل تحمل است، ناراحت شد. اما به کارش ادامه داد. اگر هر روز کمی نیروی جاذبه را افزایش می‌داد، شاید می‌توانست دین به موقع به زمین برگردد. حالا واقعاً کار بسیار خطرناکی می‌شد. او رفت تا سایر اعضای خدمه را هم به همین شکل مهار کند. پس از ده ساعت، دومین فرستنده‌ی پهپاد به فضا پرتاب شد.

در آن زمان، چارچوب‌های قرمز مفصلی مونتاژ شده بودند. آن‌ها بیش از هر زمان دیگری شبیه ماشین‌آلات کشاورزی به نظر می‌رسیدند، با این تفاوت که مخازن برآمده‌شان، آن‌ها را شبیه حشرات نیز می‌کرد. آن‌ها در واقع چیزی بین قایق‌های یدک‌کش کوچک و واگن‌های حمل بار بودند. مردی با لباس فضایی می‌توانست سوار زین یکی از این وسایل شیطانی شود، خط هوایی طلسم لباس فضایی خود را به مخازن واگن حمل بار متصل کند و با استفاده طلسمات از موشک‌های واگن فضایی در فضا سفر کند. این وسایل نقلیه عجیب، چنگک‌های مغناطیسی فوق‌العاده قدرتمندی داشتند. آن‌ها به موشک‌های هدایت‌شونده‌ای به قدرت موشک‌های یک کشتی مجهز بودند.

آن‌ها دعا دارای انبوهی از موشک‌های سوخت جامد با قدرت و دعانویس پرندک طول سوختن متنوع بودند. و حتی موشک‌های موشکی، موشک‌های کوچک هدایت‌شونده، را نصب می‌کردند که می‌توانستند برای نابود کردن آنچه که قابل بازیابی نبود، استفاده شوند. آن‌ها برای حمل محموله‌های تدارکاتی موشک‌های بدون سرنشین در نظر گرفته شده.