دعانویس شازند

سبک‌تر است اما… نمی‌تواند متوقف شود… کمتر از یک دقیقه، به هر حال، بنابراین ما زیر دعانویس شازند آن جاخالی می‌دهیم… او محاسبه‌ای انجام نداد. وقت کافی نبود. موشک جنگی ممکن است با شتاب گرانشی چهار یا پنج شروع به حرکت کرده باشد، اما با سوختن سوختش سرعتش افزایش می‌یابد. اکنون ممکن است با شتاب گرانشی پانزده شتاب گرفته باشد و به سرعت چهار مایل در ثانیه رسیده باشد اعمال صالح و همچنان در حال افزایش سنت‌های فرهنگی، آداب و رسوم آیینی را حفظ کردند باشد. اگر کشتی کوچک زیر آن خم می‌شد، نمی‌توانست آن سرعت صعود را به موقع از بین ببرد تا در یک تعقیب و گریز شدید دنبالش کند.

دعانویس : جو نفس زنان گفت: هانی! مواظب بندر باش! می‌تونیم از پسش بربیایم؟ هنی به جلو خزید. جو رادار را دعا فراموش کرده بود چون موشک را با چشمان خودش دیده بود. انگار برای تماشایش به چشم نیاز داشت. مایک با صدایی کوتاه در میکروفونی که به زمین مخابره می‌کرد، صحبت می‌کرد. او هر عمل و دستوری را که اتفاق می‌افتاد و داده می‌شد، گزارش می‌داد. وقتی برای چیزی را توضیح بده. اما مایک به رادار فکر کرد. او آن را تماشا کرد. منحنی وسیع سطح زمین را در ۴۰۰ مایل پایین‌تر نشان می‌داد. یک پیپ متحرک را نشان می‌داد، خیلی خیلی نزدیکتر، که موشک جنگی بود.

دعانویس شازند

مایک با یک مداد روغنی طلسم نقطه‌ای روی موکل جن صفحه نمایش در جایی گشایش که پیپ نشان داده می‌شد، کشید. آن نقطه حرکت کرد. او نقطه دیگری کشید. دعانویس شازند پیپ به حرکت خود دعانویس قهاوند ادامه داد. او نقطه‌های دیگری کشید. آنها یک خط منحنی منحنی به دلیل شتاب گرفتن موشک تشکیل دادند که به طور اجتناب‌ناپذیری به سمت مرکز صفحه رادار حرکت می‌کرد. این منحنی دقیقاً مرکز صفحه رادار را قطع می‌کرد. این به معنای برخورد بود. مایک دعا روح با صدای تیزی گفت: خیلی نزدیکه، جو! ممکنه از دستش بدیم، اما نه دعانویس به اندازه کافی! جو فریاد زد: پس محکم بایستید.

موشک‌ها در حال شلیک هستند، غرش موشک‌های فرود، گوش‌هایشان را نوازش می‌داد. وزن بر آنها مستولی شد، سه نیروی جاذبه شتاب به سمت سیل خروشان ابرها و صلابتی که زمین بود. کشتی با تمام قدرت به سمت پایین شیرجه زد. این غیرقابل دعانویس تحمل بود و ده برابر بدتر، زیرا آنها مدت‌ها بی‌وزن دعانویس آجین بودند و هنوز از خراش‌های هوایی که چند دقیقه پیش ایجاد شده بود، می‌لرزیدند و درد و کبود بودند. جادو مایک شتاب را بهتر شیطانی از بقیه درک کرد، طلسم اما وقتی نفس نفس زنان گفت: انگار… انگار این کار رو می‌کنه، جو! صدایش ضعیف بود. چند ثانیه بعد دوباره نفس نفس زد: درسته!

موشک بالای سر ماست و هنوز داره دور می‌شه! دعانویس شازند ژیروسکوپ‌ها دوباره جیغ کشیدند. کشتی در بخاری فرو رفت که رد موشک دشمن بود. برای لحظه‌ای، آشفتگیِ جاری که زمین بود، محو شد. سپس دوباره قابل مشاهده شد. کشتی در حال سقوط به سمت پایین بود، اما سرعت جانبی آن کاهش نیافته و بسیار بیشتر از سرعت سقوطش بود. جو نفس زنان گفت: مایک. خبر را منتشر کن. کاری که کردیم و چرا. دعانویس دلیجان من می‌خواهم کشتی را به مسیر خودمان برگردانم. نمی‌توانیم به اندازه کافی سرعتمان را کم کنیم، اما ترجیح می‌دهم به زمین سقوط کنم تا اینکه دعا نویس طلسم بگذارند ما را منفجر کنند کشتی دوباره چرخید.

دعانویس برزول به همان سمتی که از آن آمده بود، اشاره می‌کرد. با فشار وحشیانه‌ی عقب دعا نویسی کشتی، با توجه به نیروی حاصل از موشک‌های فرود، احساس می‌کردند که با سرعت دیوانه‌وار به جایی که از آن آمده بودند، برمی‌گردند. این همان احساسی بود که مدت‌ها قبل هنگام برخاستن کشتی از زمین تجربه کرده بودند. اما سپس توده‌های ابر و زمین زیر آن به سمت کشتی و زیر آن سرازیر شدند. اکنون آنها در حال دور شدن بودند. ظاهر آنها دعانویس مانند ردی غیرقابل تصور و سریع دعا بود که از یک کشتی در دریا به جا مانده باشد. سطح زمین از آنها دور و دورتر می‌شد.

جو با صدای گرفته‌ای زیر لب گفت: دیوانگی، این! اگه کشتی سبک‌تر بود یا قدرت بیشتری داشتیم می‌تونستیم فرود بیایم! متاسفم، اما ترجیح می‌دم هانی سرش را از جایی که نزدیک دریچه‌های دماغه چسبیده بود، دعانویس صالح آباد برگرداند. چهره‌اش به آرامی در حین صحبت تغییر شیاطین می‌کرد، شازند زیرا خون ناشی از شتاب، لب‌هایش را پر کرده و گونه‌هایش را باد کرده بود. بعد فرشته از یک لحظه، چشمانش را به شدت بست. احساس می‌کرد که چشمانشان از حدقه بیرون می‌زند. نفس نفس زنان گفت: بله! به مقاومت هوا تکیه کن. یک شانس نه خوب، اما یک شانس صندلی‌های پرتاب شونده با لباس فضایی ممکن است موفق شود…

او شروع کرد به عقب رفتن به سمت صندلی جفت روحی شتاب‌دهنده‌اش. امکان نداشت که به جلو رفته باشد. پایین آوردن خودش، با سه برابر وزن معمولش که او را می‌کشید و بعد از کتکی که کمی پیش خورده بود، کار وحشتناکی بود. وقتی خودش را به سمت عقب خم طلسمات کرد، عرق روی پوستش خودنمایی می‌کرد. یک بار طنابی که به دست گرفته بود لیز خورد طلسم و مجبور شد نیروی کششی نزدیک به ششصد پوند را با یک دعانویس اسدآباد دست و یک بازو ارواح تحمل کند. سقوط با سه نیروی جاذبه ایده خوبی نبود. موشک‌های فرود غرش کنان و غرش‌کنان به پرواز درآمدند و جو دماغه کشتی را کمی بیشتر به پایین متمایل کرد، طوری که سیل ابرها نزدیک‌تر شد.

هانی به سمت صندلی شتاب‌دهنده‌اش رفت. دعانویس شازند خودش را روی آن انداخت و چشمانش را بست. صدای کافران تیز مایک فریاد زد: هانی، چه شانسی؟ دهان هانی باز و بسته شد و دوباره باز جادو سیاه شد. نفس نفس دعا نویسی زنان گفت: شعله‌های موشک، به عقب رانده می‌شوند باد به بدنه می‌پاشد ممکن است ذوب شود وزن را سبک‌تر کند صد به یک در برابر احتمالات بدتر از این هم بود. سفینه نمی‌توانست فرود بیاید چون تکانه‌اش کلیسا آنقدر زیاد بود که موشک‌های فرود نمی‌توانستند آن را خنثی کنند. اگر به جای بیست تن، پنج تن وزن جادوگر داشت، فرود آمدن ممکن بود.

دعانویس ازندریان هانی می‌گفت اگر کشتی در حالی که با وجود موشک‌هایش به شدت به سمت عقب کشتی در حرکت بود، به هوا پرتاب می‌شد، ممکن بود شعله‌های موشک توسط باد به بیرون پرتاب شوند. به جای اینکه به شکل نیزه‌ای در عقب کشتی پخش شوند، ممکن بود دعانویس مانند انفجار موشک هنگام برخورد به زمین در هنگام برخاستن موشک هدایت‌شونده، به بیرون پرتاب شوند. چنین انفجاری در همه جهات پخش می‌شود. در اینجا احضار شعله‌های موشک ممکن است توسط باد پخش شوند تا زمانی که به بدنه کشتی برخورد کنند. شازند اگر این اتفاق می‌افتاد، ممکن بود آن را ذوب کنند، همانطور که غلاف‌های فولادی خود را در حین شلیک ذوب دعانویس شازند می‌کردند.

و سه چهارم یا بیشتر بدنه ممکن بود از قسمت جلوی فرشتگان کابین جدا شود. جادو خیلی بعید بود، اما ممکن بود. احتمال غیرممکن این بود که حتی اگر کابین جدا می‌شد، آن چهار نفر می‌توانستند زنده بمانند. مقدس حالا آنها با سه نیروی گرانش در حال کاهش سرعت بودند. اگر بخشی از سفینه دعانویس آلاشت می‌سوخت یا ذوب می‌شد یا کنده می‌شد، نیروی رانش موشک می‌توانست سرعت دعا نویسی کابین را تقریباً به هر رقمی برساند. و دعانویس حتی در صندلی شتاب‌دهنده هم برای تعداد سید و حاجی گرانش‌هایی که یک انسان می‌تواند تحمل کند، محدودیتی وجود دارد. شیطانی با این وجود، این چیزی بود که هانی پیشنهاد داد.

دعانویس اراک آنها به هر حال قرار بود کشته شوند. جو این را امتحان کرد. او به جو شیرجه زد. در ارتفاع ۶۰ مایلی، به نظر می‌رسید که صدای دعانویس شازند ناله‌ی آرامی بی‌دلیل بلند می‌شود. در ارتفاع ۴۰ مایلی، کشتی بیش از دو مایل در ثانیه از سرعت خود را از زمان روشن شدن رمال شیطان موشک‌های فرود از دست داده بود علوم غریبه و لرزشی در تمام تار و پود آن وجود داشت هرچند به دلیل از دست دادن سرعت، به بدیِ خراشیدگی جو نبود. در ارتفاع ۳۰ مایلی، شروع به لرزیدن فرشتگان و لرزیدن کرد. در ارتفاع ۲۵ مایلی، نسخ خطی لرزشی وحشتناک و کاهش سرعتی مرگبار مانند خراشیدگی هوا وجود داشت.

آیا جادو وجود دارد در شهر شازند

در ارتفاع ۱۲ مایلی از سطح زمین، نشانگرهای دمای بدنه، قسمت عقبی شیاطین دعا بدنه را در گرمای سرخ نشان می‌دادند. کشتی اتفاقاً با سرعتی چندین برابر سرعت صوت به عقب حرکت می‌کرد و هوا نمی‌توانست از جلوی آن دور شود. در سطح ورودی، هوا این محتوا ترکیبی کلی از ایده‌های مرتبط با طلسم را ارائه می‌دهد. به شدت فشرده و به رنگ سفید درآمده بود و در آن نقطه، پوشش فلزی به رنگ قرمز روشن درآمد. اما بدنه درست در پشت دهانه‌های موشک، حتی داغ‌تر بود. در آنجا، شعله‌های آتش موشک، آن را در شعله‌ای غیرقابل تحمل غرق متون کهن می‌کرد. صفحات بدنه، مهاربندها و تیرها با سفیدی می‌درخشیدند نوک دم فرو ریخت.

فضای خالی بار کشتی در فشار و گرمای غیرقابل تحملی، فوراً پر از هوا شد. بدنه به سمت بیرون، جایی که شعله‌های موشک زبانه می‌کشید، منفجر شد. تکان‌های شدید و باورنکردنی در کابین دعانویس شازند باقی مانده بود. آن بخش از کشتی تمام نیروی رانش موشک را دریافت می‌کرد. آنها می‌توانستند سرعت آن فرشتگان را با سرعت پانزده برابر نیروی گرانش یا بیشتر کاهش دهند. آنها این کار فرشتگان را دعا کردند. جو بی‌هوش شد، چنان بی‌هوش و آرام که انگار به فکش ضربه‌ای وارد شده باشد. مدتی نامعلوم اما کوتاه بعد، او خود را در حال گوش دادن با حیرتی عجیب یافت.

موشک‌ها سوخته بودند. آنها تنها چند ثانیه پس از جدا شدن کشتی به دو تکه دوام آورده بودند. رادارهای روی زمین مرجع این موضوع هستند. آن چند ثانیه بسیار مهم بودند. کابین نیم مایل در ثانیه سرعت بیشتری از دست داد، که برای ایجاد تفاوت بین انرژی مثبت گرم شدن کابین و شماره ملا عدم تخریب کامل آن کافی بود. شازند البته بقایای کابین سنگین بود.