دعانویس فرسفج

دانشمند ارشد خدمه سکو. جو او را بارها روی صفحه تلویزیون اتاق ارتباطات انبار دیده بود. حالا سنفورد عصبی به نظر می‌رسید، اما چشمانش برق می‌زد و حالت چهره‌اش کنایه‌آمیز بود. با لحنی کنایه‌آمیز گفت: از شما دعانویس فرسفج به خاطر کار فوق‌العاده بی‌فایده‌تان، آفرین! فاکتور بارتان را گرفتید؟ جو سر تکان داد. سنفورد دستش را دراز کرد. جو دست در جیبش کرد و ملافه زرد را بیرون آورد. جو گفت: می‌خواهم گروهم را معرفی کنم. این‌ها هنی، رئیس بندر و مایک اسکاندیا هستند. دستش را تکان داد و تمام بدنش به طور غیرمنتظره‌ای لرزید. سنفورد طلسم با لحنی کافر طعنه‌آمیز گفت: ما همدیگر دعانویس را خواهیم شناخت!

دعانویس : اولین کار ما بی‌فایده‌تر است اینکه موشک‌های هدایت‌شونده‌ای را که برای ما آورده‌اید به طلسم داخل لوله‌های پرتاب برسانیم. کلی فایده خواهند داشت! یک صفحه بزرگ در سقف قفل اما سید و حاجی نه بالا بود و نه پایین و نه در جهت خاصی خودش را عقب کشید. مردی از شکاف کشتی به بیرون پرید و روی بدنه کشتی فرود آمد؛ مرد دیگری نیز به دنبال او رفت. جو گفت: رئیس، و جادو هانی. میشه درهای بار رو باز کنی؟ دو پیکر لرزان، هرچند با دست و پا چلفتی و نامنظم، برای اطاعت حرکت دعا نویسی کردند. سنفورد با لحنی تند گفت: بدون دستکش به بدنه کشتی دست نزنید!

دعانویس فرسفج

اگر از نور خورشید تقریباً داغ نشده باشد، از سایه زیر صفر درجه خواهد بود! جو متوجه شد که پوست روایت‌های سنتی شامل نمادگرایی معنوی هستند صورتش متوجه اثرات دما شده است. بخشی از بدنه سفینه فضایی مانند یک سیستم گرمایش پنلی گرما ساطع می‌کرد. بخش دیگری از آن سرما ایجاد می‌کرد. سنفورد با ناراحتی گفت: می‌خوای دعانویس کبودراهنگ از قهرمانیت تعریف کنی، آره؟ بیا دیگه! او با صدای تق‌تق به سمت دری که از آن وارد شده بود رفت. جو و مایک حرز هم دعانویس به دنبالش رفتند. ابجد آنها از قفل بیرون رفتند. دعانویس فرسفج سنفورد ناگهان دمپایی‌های کف فلزی‌اش را درآورد، آنها را در جیبش گذاشت و بی‌خیال به درون یک لوله فلزی یک متری شیرجه زد.

او به نرمی در امتداد لوله روشن حرکت می‌کرد، بدون اینکه به دیواره‌های جانبی برخورد کند. او به شیوه‌ای رویایی حرکت می‌کرد، زمانی که کسی با سهولت و دقت بی‌نهایت در هر جهتی که انتخاب می‌کند شناور می‌شود. جو و مایک استعداد او را نداشتند. جو خودش دعانویس را شیاطین به دنبال سنفورد پرتاب کرد و شاید حدود ۶ یا ۹ متر دیوار کناری آلومینیومی روشن لوله از کنارش گذشت. سپس شانه‌اش ساییده شد و دید که به طرز ناشایستی در حال سر شیطانی خوردن است فرشته و لوله خفه می‌شود. اعمال صالح مایک به او برخورد کرد. جو با عذرخواهی گفت: من هنوز از پسش برنیامده‌ام.

دعانویس سردشت او خودش را رها کرد طلسم و به راهش ادامه داد. مایک هم دعا دنبالش رفت، و حالت چهره‌اش حاکی از سعادت محض بود. او رمل مرد ریزنقشی بود، مایک، فرسفج اما آرزوها و جاه‌طلبی‌های شش مرد معمولی را در بدن کوچکش داشت. و با ناامیدی آشنا بود. او می‌توانست با ریاضیات ثابت کند که اکتشافات فضایی را می‌توان با کسری از هزینه و ریسک همان کار دعاگر که توسط مردان معمولی انجام می‌شود، توسط کوتوله‌ها انجام دعانویس داد. البته کاملاً حق با او بود. کابین‌ها دعا و هوا و آذوقه برای خدمه کوتوله‌های یک سفینه فضایی، هزینه و وزنی معادل کسری از تجهیزات مشابه برای افراد شش فوتی دارد.

اما مردم به سادگی علاقه‌ای به فرستادن کوتوله‌ها به فضا نداشتند. دعانویس فرسفج اما مایک به اینجا رسیده بود. او در سکوی فضایی بود. مردانی با هیکل طبیعی آنجا بودند که با کمال میل جای خود را با او عوض می‌کردند، با قدی حدود چهل و یک اینچ و از این حرف‌ها. بنابراین مایک خوشحال بود. لوله تمام شد و جو از دیواری که رو به انتهای آن بود، به پایین پرت شد. سنفورد منتظر بود. او با کمی کینه پوزخند، لبخندی زد. او گفت: اینجا اتاق ارتباطات ماست. حالا می‌توانید با زمین صحبت کنید. الان مخابره می‌شود، شیطانی اما نیم ساعت دیگر می‌توانید جادو شدن مستقیماً به انبار برسید.

او به داخل شناور شد. جو با احتیاط دنبالش رفت. یکی دیگر از خدمه آنجا مشغول انجام وظیفه بود. او جادو سیاه روبروی تعدادی صفحه نمایش رادار نشسته بود و با گیره‌های ران روی پاهایش او دعانویس لالجین را روی صندلی نگه داشته بود. سرش را برگرداند و با خوشحالی سر تکان داد. سنفورد با عصبانیت دعا نویسی گفت: بفرمایید! جو با دستپاچگی به سمت صندلی‌ای که عضو ارشد خدمه اشاره کرد، رفت. او با استفاده از دستگیره‌های روی دیوارها، راه خود را به سمت آن باز کرد. او به سختی روی صندلی نشست و دستگیره‌های منحنی ران را که او را طلسمات در دعا جای خود نگه می‌داشتند، انداخت.

دعانویس تنب بزرگ فرشتگان ناگهان جهت‌یابی‌اش را پیدا کرد. او قبلاً این اتاق را دیده بود قبل از اینکه سکو پرتاب شود. درست است که مردی که پشت صفحه‌های رادار بود، فرسفج نسبت به خودش وارونه بود و سنفورد با بی‌دقتی زانویش را دور دسته صندلی محکمی که با بدن جو زاویه قائمه داشت، حلقه کرده بود، اما حداقل جو می‌دانست کجاست و چه باید بکند. سنفورد با لحنی کنایه‌آمیز گفت: برو و گزارش طلسم بده. می‌توانی به آنها بگویی که شیاطین تو قهرمانانه موشک‌هایی را که به ما حمله کافر کرده بودند، نابود کردی و خدمه‌ات رفتار فوق‌العاده‌ای داشتند و تو در سکوی فضایی فرود آمده‌ای و اوضاع کاملاً تحت کنترل است.

دعانویس فرسفج اینطور نیست، دعا اما تیترهای خوبی خواهد شد. جو با لحنی یکنواخت گفت: خبر ورود ما رسیده؟ سنفورد با پوزخندی گفت: نه. مشخصاً رادارهای روی زمین البته رادارهای روی کشتی در این نیمکره گزارش دادند که سکو هنوز وجود دعا دارد. اما از وقتی بمب‌ها منفجر شدند، با هم ارتباط برقرار نکرده‌ایم. احتمالاً فکر می‌کنند آنقدر سوراخ سوراخ شده‌ایم که تمام هوایمان را از دست جادو سیاه داده‌ایم و همگی از بین رفته‌ایم. خوشحال می‌شوند از شما بشنوند که ما از بین رفته‌ایم. جو با اخم کردن، حرفش را عوض کرد. این درست نبود. سنفورد دانشمند ارشد هیئت مدیره و در نتیجه فرمانده بود، زیرا او شایسته‌ترین فرد برای هدایت مشاهدات علمی بود که پلتفرم انجام دعانویس فارغان می‌داد.

اما یک جای کار می‌لنگید. دستگاه طلسم ارتباط زمزمه‌ای کرد. صدای ضعیفی به گوش رسید. اما علوم غریبه ناگهان بلندتر شد. سکوی فضایی را صدا بزنید! سکوی فضایی را صدا بزنید! سکوی فضایی را صدا بزنید ! جو صدا را کم کرد. او رو به میکروفون گفت: سکوی فضایی با زمین تماس می‌گیرد. جو کنمور گزارش می‌دهد. ما با سکو تماس گرفته و فرود خود فرشتگان را تکمیل کرده‌ایم. محموله ما فرشتگان اکنون در حال تخلیه است. موشک‌های فرود ما مجبور شدند در برابر بمب‌های احتمالاً دشمن مقاومت کنند و اکنون قادر به بازگشت به زمین نیستیم. با این حال، سفینه اعمال مربوط به جادو و سکو آسیبی دعانویس قهاوند ندیده‌اند.

فرسفج من اکنون منتظر دستور هستم. گزارش پایان می‌یابد. او از میکروفون رو برگرداند. سنفورد با لحنی تند گفت: برو! به آنها بگو چه قهرمانی! جو خیلی کوتاه گفت: من می‌روم دعانویس فرسفج تا در تخلیه بار کشتی‌ام کمک کنم. شما هر چه دلتان می‌خواهد گزارش دهید. سنفورد با عصبانیت فریاد زد: برگرد به سمت اون فرستنده! بهشون بگو که یه قهرمانی! بهشون بگو که فوق‌العاده‌ای! بهشون شیطان می‌گم که چقدر بی‌فایده‌ست! جو مرد دیگر داخل اتاق، همان مردی که پشت صفحه‌های رادار ایستاده بود را دید که سرش را تکان داد. بلند شد و کورمال کورمال از کنار دیوار به سمت در دعانویس نهاوند رفت.

سنفورد با عصبانیت پشت دعا نویسی سرش فریاد زد: چی شده؟ جو بیرون رفت، تونل چهار فوتی را پیدا کرد و نه به پایین، بلکه در امتداد آن به سمت دریچه تخلیه بار شناور شد. او بی‌هیچ حرفی، شروع به کار کرد تا محموله را از محفظه بار سفینه فضایی بیرون بیاورد. فرسفج جابجایی اجسامی که در زمین سنگین هستند در شرایط بی‌وزنی، خود یک هنر بود. دو مرد می‌توانستند شیطانی چندین تن را جابجا دعانویس سرکان کنند. فقط یک مرد کافی بود تا یک جعبه عظیم مقدس را به حرکت درآورد. با این حال، فرد مجبور بود جسمی را دقیقاً در خطی که قرار بود دنبال جادو کهن شود، بلند کند یا هل دهد.

طلسم های شهر فرسفج

فشار شدید برای مدت کوتاهی دقیقاً همان تأثیر فشار ملایم برای مدت قدیس طولانی‌تر را داشت. هر چیزی که در خطی که در امتداد آن حرکت می‌کرد، آرام شناور می‌شد. با این حال، مردی که باید آن را متوقف می‌کرد، باید دقیقاً به اندازه مردی که آن را شناور می‌کرد، انرژی مصرف می‌کرد. او باید جسم شناور را دقیقاً در همان خط بررسی می‌کرد. اگر کسی سعی می‌کرد محموله‌ای عظیم دعا را از یک طرف متوقف کند، به داخل آن سقوط می‌کرد و او و جعبه با هم، بی‌اختیار روی یکدیگر دست و پا می‌زدند. رئیس رفته بود تا به چارچوب‌های فرهنگی مختلف، درک طلسم را شکل می‌دهند انتقال موشک‌های هدایت‌شونده دو تُنی به لوله‌های پرتاب کمک کند.

یکی از خدمه با هانی مانده بود و چیزهایی را که باید روی زمین با جرثقیل حمل می‌شدند، تخلیه می‌کرد. جو متوجه شد که در انبار به دعانویس فرسفج او بیشتر از همه نیاز است. یک جعبه جفت روحی از کشتی به سمت خدمه شناور بود. او سرش را موکل جن به سمت پایین گرفت، حرکت اولیه جعبه را متوقف کرد، خودش را آماده کرد و آن را به سمت جو فرستاد. او خودش را آماده کرد، پرواز جعبه را متوقف کرد و خیلی آهسته برای حرکت سریع با هر چیز سنگینی در دستانش، پاهایش را از نماز خواندن روی زمین اجنه غیر مسلمان می‌کشید آن را روی توده‌ای از اشیاء مشابه قرار داد که در حال حاضر در جای خود محکم می‌شدند.

همه چیز باید با حرکت آهسته انجام می‌شد، وگرنه آدم تعادلش را از دست می‌داد. جو با دقت و وسواس کار می‌کرد. کم‌کم داشت روند کار را می‌فهمید.