دعانویس قهاوند

بود و سپیده دم قطعاً از راه رسیده بود. تکه‌های ابر کوچک در آسمان آبی کم‌رنگ، با طلوع خورشید به رنگ صورتی درآمده بودند. تکه‌هایی از یوکا و کهور و مریم گلی در آن سوی دعانویس قهاوند محوطه‌ی افسران تا افق دوردست امتداد یافته بودند. حالا رنگ آنها به وضوح با خاک قرمز زرد بینشان متفاوت بود و سایه‌های بلند و رگه‌دار می‌افکندند. علت زوزه هنوز قابل تشخیص نبود. دعاگر اما جو اهمیتی به این موضوع نداد. او به آسمان خیره شد و جستجو کرد. عبادت کردن و چیزی را که به دنبالش می‌گشت، دید. باریکه کوچکی از نور خورشید در آسمان بالا بود.

دعانویس : به آرامی به سمت شرق حرکت می‌کرد. درخشش بی‌چون و چرای نور خورشید را بر روی فولاد صیقلی نشان می‌داد. این قمر مصنوعی یک بدنه فولادی عظیم بود که در انبار غول‌پیکری ساخته شده بود که جو از سایه‌اش به بالا نگاه می‌کرد. به اندازه یک کشتی اقیانوس‌پیما بود و شش هفته گشایش از زمانی که صدها قایق دعا بادبانی، همه با هم، آن را از انبار بیرون دعا آورده و به سمت آسمان برده بودند، می‌گذشت. آنها آن را تا دوازده مایل بالا برده بودند و با نهایت سرعتی که می‌توانستند، به سمت شرق می‌راندند. آنها همه موشک‌های جاتو را به یکباره شلیک کرده بودند و به این ترتیب سرعت فرشتگان آن را به حد موکل جن غیرمعقولی رسانده بودند.

دعانویس قهاوند

سپس آنها پایین آمدند و آن چیز فولادی غول‌پیکر موشک‌های خود را که شعله‌هایی به طول یک مایل ایجاد می‌کردند شلیک کرد و به سمت پوچی رفت. قبل از اینکه موشک‌هایش مصرف شوند، در مداری در ارتفاع ۴۰۰۰ مایلی از سطح رمال زمین قرار داشت و با سرعتی بیش از ۱۲۰۰۰ مایل در ساعت در فضا حرکت می‌کرد. دقیقاً در عرض چهار ساعت و چهارده دقیقه و بیست و دو ثانیه به دور زمین چرخید. دعانویس قهاوند و تا ابد به چرخش خود ادامه می‌داد، بدون نیاز به سوخت و هرگز پایین نمی‌رفت. این یک قمر دوم برای سیاره طلسم زمین بود. اما ممکن است نابود شود.

جو با ولع به آن که به سمت خورشید می‌رفت نگاه می‌کرد. آن ذره‌ی دوردست و چشمک‌زن، آرام، بی‌شتاب و آرام، از دید ناپدید شد. و سپس جو به سر میز برگشت و صبحانه‌اش را سریع خورد. او با ولع صبحانه را خورد. او قرار ملاقاتی داشت تا آن ذره‌ی کوچک را در حدود طلسم ۴۰۰۰ مایلی فضا ملاقات کند. قرار ملاقاتش دعا نویس برای چند ساعت دیگر بود. او از قبل از پرتاب سکو، برای تلاش امروز صبح تمرین می‌کرد. یک جعبه بزرگ در حلقه‌های گیمبال بیست فوتی در انبار تاب می‌خورد. موتورها و پروژکتورها و بیش از دو هزار لامپ خلاء، رله و واحدهای الکترونیکی وجود داشت.

این یک شبیه‌ساز پرواز فضایی بود از نوادگان مربی لینک که زمانی به خلبانان هواپیما نحوه پرواز را آموزش می‌داد. اما این شیاطین شبیه‌ساز مشکلات و احساسات کنترل موشک را ارائه می‌داد دعانویس قهاوند و جو و سه دعا نویسی عضو خدمه‌اش ساعت‌ها هر روز در آن دعا نویسی کار می‌کردند. شبیه‌ساز هر منظره و صدا و احساسی را روایت‌های سنتی شامل نمادگرایی معنوی هستند به جز شتاب سنگین که باید در برخاستن یک موشک به فضا تجربه شود، کپی می‌کرد. شباهت دعانویس تخت پرواز مذهب کاملاً قانع‌کننده بود. گاهی اوقات وقتی شرایط اضطراری و فجایع و مصیبت‌ها با جزئیات وحشتناکی برای آنها به تصویر کشیده می‌شد تا یاد بگیرند که به آنها نماز خواندن پاسخ دهند، قهاوند شیطانی اوضاع به طرز وحشتناکی وحشتناک می‌شد.

در عرض شش هفته آنها یاد گرفته بودند که چگونه یک سفینه فضایی را تا جایی که هر کسی می‌تواند روی زمین سفت یاد بگیرد اگر شبیه‌ساز به درستی ساخته شده باشد کنترل کنند. هیچ کس نمی‌توانست در مورد این مطمئن باشد. اما این بهترین شیطان آموزشی بود که می‌شد ابداع کرد. چند دقیقه بعد، جو قهوه‌اش را تمام کرد و از محل اقامت سرگرد هولت خارج شد و به سمت نزدیک‌ترین ورودی انبار رفت. انبار، سازه فلزی غول‌پیکری بود که از دل بیابانی صاف و یکدست سر بر آورده بود. در غرب تپه‌هایی وجود داشت، اما در شرق و جنوب و شمال، فقط دشتی خشک بود.

دعانویس گوهران در صدها مایلی فقط یک شهر وجود داشت و آن بوت‌استرپ بود که برای اسکان کارگرانی ساخته شده بود که سکو و همچنین کشتی‌های فشار قوی که هنوز نامرئی بودند و به طرز وحشیانه‌ای زوزه می‌کشیدند و اکنون کشتی‌های تدارکاتی کوچک که اولین آنها قرار بود امروز اولین سفر خود را انجام دهد، ساخته شده بود. انبار به خاطر اندازه‌ی غول‌پیکرش خیلی نزدیک به نظر می‌رسید. وقتی جادو سیاه واقعاً به پایین دیوارش رسید، انگار نیمی از آسمان و بیش از نیمی از افق را پر کرده بود. وارد شد کافر و وقتی چشم نگهبان به قهاوند یونیفرمش افتاد، احساس خجالت کرد. یک راهروی فرشتگان کوچک آنجا بود.

بعد خودش را در خود انبار دید، و خیلی بزرگ بود. هکتارها کفپوش چوبی وجود داشت. یک سقف تعویذ قوسی عظیم با تیرآهن فولادی به ارتفاع پنجاه طبقه در مرکز قرار داشت. دعانویس قهاوند تمام این اندازه هنگام ساخت سکوی فضایی مورد نیاز بود. مردان در سمت دیگر صرفاً لکه‌هایی جادو کهن بیش نبودند و ردیف‌های پنجره‌هایی که نور را به داخل راه می‌دادند، معمولاً چیزی بیش از طلسم ایجاد یک گرگ و دعانویس میش خاکستری در داخل ایجاد نمی‌کردند. اما امروز حرز نور به اندازه کافی بود. دعانویس ملایر در شرق، دیوار انبار از بالا تا پایین شکافته طلسم شده بود. یک رگ مثلثی عظیم شل شده و بیرون رانده شده و به کناری غلتیده شده بود، و یک درگاه به عرض صد و پنجاه فوت، نور خورشید را به داخل می‌تاباند.

از میان آن، جو می‌توانست گوی قرمز آتشین را ببیند دعا که همان خورشید بود که تازه از افق خارج می‌شد. اما چیزی ضروری‌تر از این برای او وجود داشت که به آن نگاه کند. پلیکان وان به قفس پرتاب خود منتقل شده بود. شاید فقط جو واقعاً می‌توانست آن را تشخیص دهد. در واقع، بدنه‌ی فولادیِ ساده‌ای داشت، به طول هشتاد فوت و قطر بیست فوت. باله‌های فلزیِ کلفتی وجود جادو داشت که در فضا و حتی هنگام برخاستن بی‌فایده بودند، اما برای روش برنامه‌ریزی‌شده‌ی فرود در بازگشت ضروری بودند. در قسمت جلوی آن دریچه‌های کوارتز ضخیمی وجود داشت. اما شکل آن اکنون کاملاً توسط موشک‌های برخاست بیرونیِ ارواح متصل، پنهان قهاوند شده بود.

به گهواره‌ی عظیمی از تیرهای نسخ خطی فولادی که قرار بود از آنجا پرتاب شود، منتقل شده بود. مردانی در اطراف و بالای آن، داخل و خارج از قفس پرتاب، ازدحام می‌کردند جادو شدن و هر چیز ممکنی را که دعا می‌توانست برای موفقیت پروازش به فضا مفید باشد، بررسی و بررسی می‌کردند. سه عضو دیگر خدمه آماده بودند هانی و رئیس بندر و مایک اسکاندیا. آنها به ویژه حق داشتند که خدمه این اولین کشتی تدارکاتی باشند. دعانویس قهاوند وقتی سکو در حال ساخت بود، ژیروسکوپ‌های هدایت‌کننده آن توسط یک شرکت ابزار دقیق متعلق به پدر جفت روحی جو ساخته شده بود. او با هواپیما با دستگاه بی‌نهایت دقیق به بوت‌استرپ رفته بود تا آن را تحویل داده و در سکو نصب کند.

و هواپیما خراب شد و ژیروسکوپ‌ها خراب شدند. آنها شیاطین چهار ماه در ساختمان و چهار ماه دیگر برای متعادل‌سازی با دقت مطلق بدون خطا صرف کرده شیاطین بودند. سکو نمی‌توانست اینقدر منتظر نسخه‌های مشابه بماند. بنابراین جو دعانویس قهاوند دعانویس کوهیج اعمال صالح روشی موضوع سنت‌های طلسم همچنان در حال تکامل است برای تعمیر ابداع کرد. و با هانی برای طراحی تنظیمات ویژه ماشین‌آلات و رئیس برای استفاده از مهارت فوق‌العاده دقیق، و مایک و جو که بر ذکر اساس استعدادهایشان کمک می‌کردند، دستگاه را در مدت زمان بسیار کوتاهی بازسازی کردند. ایده اولیه کافران از جو بود، اما او نمی‌توانست بدون دیگران این کار را انجام دهد. و پیروزی‌های اتفاقی دیگری هم توسط تیم چهار نفره به دست آمده بود.

بهترین استاد دعا در شهر قهاوند

آنها تنها کسانی نبودند که با اشتیاق کار می‌کردند به خاطر افتخار کمک به ساخت اولین ماه مصنوعی زمین، اما آنها بیش از هر کس دیگری به موفقیت رسیده بودند. جو حتی به دعانویس عنوان عضو جایگزین دعانویس جورقان خدمه سکو منصوب شده بود. اما مردی که قرار بود جایگزین او شود، از بیماری طلسمات بهبود یافت و جو در زمان پرتاب سکو جا ماند. اما همه آنها پاداشی را برای خود در نظر گرفته بودند و آن خدمت در کشتی‌های کوچکی بود که قرار بود ماهواره ساخته دست بشر را تأمین کنند. حالا آماده شروع بودند. فرشتگان پیشینه تاریخی رئیس با لبخندی پر از شادی، جو را دید که از میان میله‌های قفس پرتاب کشتی عبور می‌کرد و به شیاطین کشتی نزدیک می‌شد.

او یک سرخپوست موهاک بود جادو یکی از آن قبیله‌هایی که دو نسل کارگران کافر فولاد را برای هر کار پل‌سازی و سدسازی و آسمان‌خراش‌سازی در این قاره تأمین کرده بودند. او قهوه‌ای و هیکلی و انفجاری بود. هانی عصبی و خسته به نظر می‌رسید. او قد بلند و لاغر و نحیف کلیسا بود و کافران دعانویس فارغان در هر نوع مشکلی مرد خوبی بود. مایک از هیجان لبریز بود. مایک چهل و یک اینچ قد داشت و کاملاً بالغ بود. او فرشتگان روی سکو کار کرده بود، پرچ‌ها را جا انداخته بود و جوش داده بود و در جاهایی که برای یک مرد با جثه معمولی خیلی کوچک بود، بازرسی انجام داده بود.

او دیوانه‌وار از هرگونه امتیازی به جثه‌اش رنجیده بود و به خوبی هر مردی بود. او به سادگی ریزنقش و اقتصادی جادو سیاه بود. رئیس با عصبانیت گفت: سلام جو. همه چی آماده‌ست؟ صبحانه دعانویس قهاوند خوردی؟ جو سر تکان داد. او شروع به پرسیدن سوالات مضطربانه کرد. درباره سوخت موشک هدایت شونده و محفظه رهاسازی پرتاب و موشک‌های برخاست و شیر کاهش فشار مخازن هوا که در مسیر به آن فکر کرده بود و موج کوتاه و لورن و رادار. هانی در پاسخ به برخی سوالات سر تکان داد.