دعانویس چوکام

کاری می‌توانست انجام دهد؟ یک کارگر فقیر، گمنام و درمانده که بیکار شده بود… اما مسئله، سازمان است! او فریاد زد. همه ما با هم هستیم جادو این حزب است! ما قول دادیم که در کنار هم بایستیم، پس باید این کار را دعانویس چوکام انجام دهیم! اگر من انصراف دهم، یک بزدل، یک خائن هستم! ما باید به کارگران بفهمانیم که… لیزی فریاد زد: اما تو نمی‌توانی! اما ما داریم انجامش می‌دیم! بیا ببین! و آنها چه کاری می‌توانند انجام دهند؟ که البته جیمی با یک سخنرانی تبلیغاتی شروع به صحبت کرد. کارگران چه کاری منابع تاریخی، سنت‌های طلسم را در فرهنگ‌های مختلف مورد بحث قرار می‌دهند. می‌توانستند انجام دهند؟ بهتر است بگویید چه احضار کاری نمی‌توانستند انجام دهند!

دعانویس : چگونه می‌توان بدون کارگران جنگی را اداره کرد؟ کاش آنها در کنار هم می‌ایستادند، کاش علیه ستمگران سرمایه‌دار خود قیام می‌کردند— زن هق هق کنان دعانویس گفت: اما این کار را نمی‌کنند! اصلاً به درد تو نمی‌خورند! یا اخراج می‌شوی یا مثل بیل موری بیچاره صورتت را می‌کوبند. اما آیا این از رفتن به جنگ بدتر است؟ تو حق نداری بری جنگ! دعا نویسی کی گفته که من نیستم؟ اگه کشور بره، منم باید برم. منو می‌کشن و مجبورم می‌کنن! اگه امتناع کنم، بهم شلیک می‌کنن! مگه تو انگلیس و فرانسه و روسیه و همه اون کشورها این کارو نمی‌کنن؟ لیزی گشایش با وحشت فریاد زد: اما آیا آنها این کار را جادو سیاه اینجا انجام جادو کهن می‌دهند؟ مطمئناً این کار را خواهند کرد!

دعانویس چوکام

دقیقاً همان چیزی است که دارند طلسم برایش آماده می‌شوند چیزی که ما داریم برای جلوگیری از آن می‌جنگیم! شما که نمی‌دانید در این کشور چه می‌گذرد گوش کنید! و جیمی آخرین شماره‌ی روزنامه‌ی کارگر را بیرون آورد که در آن به نقل از سخنرانی‌های کنگره، خواستار خدمت سربازی جادو دعانویس فیروزآباد سیاه اجباری شده و اعلام شده طلسم نویس بود که چنین اقدامی یک گام ضروری جنگی است. دعانویس چوکام مگر نمی‌بینید چه نقشه‌ای دارند؟ و اگر قرار جادو است جلویشان را بگیریم، باید همین الان، قبل از اینکه خیلی دیر شود، اقدام کنیم. مگر نه اینکه من همین‌جا در لیسویل به زندان می‌افتادم، نه اینکه به اروپا فرستاده می‌شدم تا تیرباران شوم یا شاید در راه توسط یک زیردریایی غرق می‌شدم؟ و بدین ترتیب وحشت جدیدی به زندگی لیزی وارد شد شب‌های زیادی از آن پس خواب را از او گرفت و برای اولین بار این فکر را در قلب مادرش کاشت که ممکن

است نگران جنگ جهانی باشد. جفت روحی او ناله کرد: چه بر سر نوزادان آمده؟ و جیمی پاسخ داد: چه دعانویس کسی باید نگران نوزادان طبقه کارگر، تحت سیستم جهنمی سرمایه‌داری، دعا نویسی باشد؟ دوم. بنابراین جیمی برای مدتی به راه خود ادامه داد او به لیسویل می‌رفت و به توزیع نشریات کمک می‌کرد و در جلسات خیابانی مشعل را در دست داشت، جایی که برخی از مردم به آنها هو می‌کردند و برخی دیگر دعانویس از آنها دفاع می‌کردند و پلیس مجبور شد برای جلوگیری از شورش مداخله کند. در این طلسم زمان بود که اکثریتی ستیزه‌جو سعی داشتند اعلامیه جنگ علیه آلمان را از طریق سنا صادر کنند و تعداد انگشت‌شماری از صلح‌طلبان در ساعات پایانی جلسه راه را مسدود کردند و در نتیجه باعث تأخیر چند هفته‌ای شدند.

اینکه شما این چوکام اقدام استان را چگونه ارزیابی می‌کردید، به دیدگاه شما بستگی داشت. رئیس جمهور آنها شهر را به عنوان “مردان خودسر” محکوم کرد و ظاهراً روزنامه‌های دعانویس وال استریت می‌خواستند آنها را بدون محاکمه اعدام کنند. در حالی که جیمی و همکارانش در محل، آنها را به عنوان قهرمان و دوست بشر ستایش می‌کردند. سوسیالیست‌ها استدلال می‌کردند دعا که رئیس جمهور تنها چهار ماه قبل، با آرای صلح‌طلبان و بر اساس یک برنامه صلح‌طلبانه، دوباره انتخاب شده بود. و اکنون او کشور را طلسم شهر به جنگ می‌کشاند دعانویس چوکام و کسانی را که بر اعتقادات سابق خود ایستاده بودند، محکوم دعانویس چوبر می‌کرد!

علاوه بر این، اتفاق دیگری رخ داد که جیمی را تقریباً از هیجان بیهوش کرد. به مدت سه روز تمام اخبار پتروگراد قطع شد؛ و سپس گزارشی رسید که جهان را شگفت‌زده کرد تزار سرنگون شده بود، مردم روسیه آزاد بودند! جیمی به سختی می‌توانست آنچه را که می‌دید باور کند؛ سه دعانویس سپیددشت شب بعد به جلسه محلی رفت و دید که رفقایش طوری جشن می‌گیرند که انگار دنیا مال آنهاست. این همان چیزی بود که آنها روز استان به روز، در تمام این سال‌های خسته‌کننده، در میان تمسخر، نفرت و آزار و اذیت، موعظه می‌کردند؛ این انقلاب اجتماعی بود که بر دروازه‌های جهان می‌کوبید!

این انقلاب به اتریش و آلمان، به ایتالیا، فرانسه، انگلستان و به همین ترتیب به لیسویل گسترش می‌یافت! در همه جا مردم به خود می‌آمدند چوکام و جنگ و استبداد مانند یک کابوس نفرت‌انگیز ناپدید می‌شد! سخنرانان یکی پس از دیگری از جای خود بلند می‌شدند تا این آینده‌ی باشکوه را اعلام کنند؛ آنها سرود مارسیز دعانویس رودبنه و انترناسیونال را می‌خواندند و روس‌های حاضر در حالی که اشک از گونه‌هایشان جاری بود، یکدیگر را در آغوش می‌گرفتند. رأی داده شد که آنها باید فوراً یک گردهمایی عمومی برگزار کنند تا این رویداد دوران‌ساز را برای مردم شهر توضیح دهند؛ همچنین باید محکم‌تر از همیشه شهر بر برنامه‌ی مخالفت خود با جنگ بایستند.

همزاد اکنون، با انقلاب اجتماعی که دروازه‌های جهان را می‌کوبد، چه فایده‌ای داشت استان که آمریکا به سمت نظامی‌گری برود؟ بنابراین جیمی با شور و اشتیاقی مضاعف شروع به کار کرد و تمام وقت خود را صرف هیجان و جنجال کرد. ظاهراً هیچ شانسی برای پیدا کردن شغل نداشت و برای لحظه‌ای از تلاش دست کشید. متصدی فروشگاه چهارراه، که به خاطر ایده‌های جیمی از او دلخور بود، دیگر به او اعتباری نداد؛ و بدین ترتیب لیزی بیچاره مجبور شد کاری را انجام دهد دعا که قسم خورده بود دعا نویس هرگز انجام ندهد دعانویس چوکام جوراب را از پای راستش درآورد، باند را از مچ پایش باز کرد و یکی از ده اسکناس بیست دلاری گرانبها را بیرون آورد.

زردی روشن آنها اکنون به طور قابل توجهی محو شده بود، تردی زیبایشان کاملاً از بین رفته بود؛ اما مغازه‌دار به این دلیل هیچ واکنشی نشان نداد بقیه دعا پول را پس داد و اتفاقاً از فرصت استفاده کرد تا در دعانویس چوکام مورد حرف‌های بی‌ملاحظه شوهرش دعانویس پل سفید به او هشدار دوستانه‌ای بدهد. مشکلی برای او پیش آمده بود و همسرش بهتر بود قبل از اینکه خیلی دیر شود، او را ساکت کند. بنابراین لیزی بیچاره از صلح‌طلبی جادو شدن دست کشید و به خانه رفت تا جادو هیجانات بیشتری را در آغوش شوهرش داشته باشد. سوم. چون نتوانست جلوی او را بگیرد، با نامه‌رسان به پیتر درو پیر پیغام داد که بیاید و کمک کند؛ کشاورز پیر مادیان استخوانی‌اش را بست و به دیدن آنها رفت و چند ساعتی درباره آمریکا صحبت کرد در حالی عبادت کردن که جیمی درباره روسیه صحبت می‌کرد.

آیا قرار بود آمریکا در مقابل قیصر زانو بزند؟ جیمی پاسخ می‌داد که آنها قرار است قیصر را همانطور که تزار را سرنگون کردند، سرنگون کنند. کارگران روسیه که راه را نشان دادند، دیگر هرگز کارگران هیچ ملتی زیر بار یوغ بردگی نمی‌روند. بله، حتی در به اصطلاح جمهوری‌ها، مانند فرانسه استان که توسط بانکداران اداره می‌شد و آمریکا که توسط وال استریت اداره می‌شد طلسم حتی اینجا، کارگران درس شورش را می‌خواندند! پیرمردِ اعمال صالح گیج فریاد زد: اما در آمریکا مردم می‌توانند هر جادو سیاه چه می‌خواهند به دست آورند! چوکام آنها فقط باید رأی بدهند… رأی استان بدهیم؟ جیمی دعانویس چالوس غرید. و رأی‌هایشان توسط یک باند سیاسی فاسد، مثل کسانی که اینجا در لیزویل آمده‌اند، دور ریخته شده؟ با من در مورد رأی دعانویس دادن حرز حرف نزن به من گفتند که به یک منطقه جدید نقل مکان کرده‌ام و رأی‌ام را از دست داده‌ام رأی‌ام را از دست شهر داده‌ام

آیا جادو وجود دارد در شهر چوکام

چون شغلم را از دست داده‌ام! پس این پیرمرد گرانیچ است که می‌گوید استان من می‌توانم رأی بدهم یا نه! همین موضوع را در مورد دو سوم مردان در فروشگاه‌های امپایر خواهید دعانویس الیگودرز دید علوم غریبه نیمی از مردان غیرماهر کشور رأیی ندارند، چون خانه‌ای ندارند، هیچ چیز دیگری ندارند. سرباز پیر استدلال کرد: اما، اگر با رأی مردم اداره نشود، چگونه دولت جدید طبقه کارگر خود را اداره خواهید کرد؟ جیمی پاسخ داد: مطمئناً، ما با رأی مردم اداره خواهیم کرد اما اول سرمایه‌داران را از صحنه بیرون خواهیم کرد؛ آنها پول نخواهند داشت تا ماشین‌های سیاسی بخرند؛ آنها صاحب روزنامه‌ها نخواهند شد و درباره ما دروغ نخواهند نوشت.

همین الان به این دعانویس روزنامه لیزویل هرالد نگاه کنید فقط دروغ‌های آشکار چاپ می‌کنند ما نمی‌توانیم هیچ حقیقتی را به مردم منتقل کنیم. و به همین ترتیب گذشت. برای پیرمرد فایده‌ای نداشت دعا که برای کشور مقدس التماس کند؛ برای جیمی، کشور خود را رها کرده بود تا توسط سرمایه‌داران، پولدارها، از دست نمادگرایی طلسم اغلب وابسته به متن دعانویس شاندرمن است برود، شهر سرکوب شود و تصرف شود. حس وفاداری جیمی به کشورش نبود، بلکه به طبقه‌اش بود که مورد استثمار، آزار و اذیت و رانده شده بود. در گذشته، دولت اجازه داده بود که توسط شرکت‌ها مورد استفاده قرار گیرد؛ بنابراین اکنون متون کهن بیهوده بود که رئیس جمهور با استفاده از زبان زیبای آرمان‌گرایی، درخواست عدالت و دموکراسی می‌کرد.

جیمی باور نداشت که منظورش همین است؛ یا به هر حال، وال استریت می‌دید که هیچ چیز از استان شهر وعده‌های او حاصل نمی‌شود. پولدارها دعانویس سخنان او را می‌گرفتند و آنها را به هر معنایی که می‌خواستند تحریف دعانویس چوکام می‌کردند؛ و در عین حال، آنها به فحاشی علیه جیمی هیگینز ادامه می‌دادند همان لجن قدیمی را به چشمانش می‌پاشیدند و او را با همان نفرت قدیمی کور می‌کردند. بنابراین هیچ راهی برای یک سرباز و میهن‌پرست قدیمی وجود نداشت که زره تعصب جیمی را بشکند. چهارم. قرار بود روز بعد، گردهمایی بزرگ مردمی در جشن انقلاب روسیه باشد؛ و باورتان