دعانویس چوبر

اشتیاق فریاد زد نه یک دلار نگه داشته بود و نه دوستش مایسنر؛ آنها شهر به جری کولمن اظهارنامه داده بودند، و با این حال بارها برای اجاره خانه‌شان به سختی کار کرده بودند. پلیس می‌توانست از رفیق گریتی و رفیق مری آلن دعانویس چوبر و دیگر اعضای پلیس محلی بپرسد. بنابراین ارواح پرسشگر جیمی را به طلسم نویس صحبت در مورد آلمانی‌ها در کافر جنبش سوق داد. برای مثال، اشنایدر، آبجوساز او یکی از کسانی بود که به شدت متفقین را نفرین می‌کرد و در این توطئه بمب‌گذاری دست داشت. جیمی خشمگین شد؛ رفیق اشنایدر سوسیالیست‌ترین سوسیالیستی بود که می‌شد پیدا کرد، و سوسیالیست‌ها هیچ ارتباطی با بمب نداشتند!

دعانویس : اما امیل فورستر جوان او در ساعات فراغت خود مواد منفجره می‌ساخت، مگر نه؟ و در اینجا جیمی بیشتر عصبانی شد. او امیل جوان را خوب می‌شناخت؛ پسر طراح فرش و موسیقیدان بود، و اگر کسی چنین داستان‌هایی در مورد او گفته بود، دروغ می‌گفت، همین. پرسشگر حدود یک ساعت ادامه داد و جیمی بیچاره را با چنین شک و تردیدها و ترس‌هایی عذاب داد؛ تا اینکه بالاخره کمی از سخت‌گیری‌هایش کم کرد و به جیمی گفت که فقط او را امتحان کرده است تا ببیند در مورد مردان ابجد مختلفی که احساسات طرفدار آلمان باورهای سنتی بر سنت‌های طلسم تأثیر گذاشتند آنها را مورد سوءظن قرار داده است، چه می‌داند.

دعانویس چوبر

نه، دولت هیچ شهر مدرکی دال بر جرم استان علیه اشنایدر یا فورستر یا هیچ یک از سوسیالیست‌های واقعی نداشت. آنها فقط احمق‌های ساده‌ای چوبر بودند که اجازه داده بودند ابزار دست توطئه‌گران آلمانی شوند، توطئه‌گرانی که مثل آب خوردن پول خرج می‌کردند تا در کارخانه‌های مهمات‌سازی در سراسر کشور دردسر درست کنند. چهارم. پرسشگر که خود را مامور ویژه وزارت دادگستری معرفی می‌کرد، در ادامه برای جیمی سخنرانی خواند. دعانویس چوبر مرد صادقی مثل او باید از اینکه فریب توطئه‌گران آلمانی را بخورد که سعی در فروپاشی صنعت آمریکا و رهبری کارگران آمریکایی جادو سیاه داشتند، شرمسار باشد. جیمی فریاد زد: اما آنها می‌خواهند جلوی ساخت مهمات را بگیرند!

اما آیا این فقط برای این است که آلمان بتواند مهمات طلسم بیشتری تولید کند؟ اما من با ساخت آنها در آلمان هم مخالفم! برای متوقف کردن آن در شهر آلمان چه کاری می‌توانید انجام دهید؟ من یک سوسیالیست بین‌المللی هستم. وقتی در کشور خودم با جنگ مخالفت می‌کنم، به سوسیالیست‌ها کمک می‌کنم تا در کشورهای دیگر با آن مخالفت کنند. دعانویس طبقده من تا زمانی که نفسی برایم باقی مانده باشد، دست از این کار برنخواهم داشت! و رفیق جیمی اینجا بود که داشت برای مامور ویژه دولت که سرنوشتش در دستانش بود، موعظه‌ای در مورد صلح‌طلبی ایراد می‌کرد! اما هیچ‌کس قرار نبود از جنگ در مقابل استان جیمی هیگینز دفاع کند و بی‌پاسخ بماند حتی اگر جیمی تا آخر عمرش به زندان برود!

مرد جوان خندید چوبر خنده‌ای صمیمانه‌تر از آنچه جیمی در شروع این بازجویی تصور می‌کرد. گفت: هیگینز، تو یک احمق گشایش خوش‌قلب هستی. می‌توانی خدا را شکر کنی که یکی از مردانی که به آنها اعتماد داشتی، کارآگاه دولتی شد. اگر ما حقیقت را در مورد تو نمی‌دانستیم، ممکن دعا بود برای تبرئه کردن خودت به مشکل بربخوری. فک جیمی افتاده بود. یک کارآگاه دولتی! کارآگاه دولتی کیست؟ مرد جوان دعانویس سورک گفت: رایلی دعانویس چوبر رایلی؟ اما او بود که مرا وسوسه کرد! خب، به خودت تبریک بگو که در برابر وسوسه مقاومت کردی! اما شاید او هاینریش را هم وسوسه کرده باشد! نه، هاینریش وسوسه نشد.

به خاطر هاینریش دعانویس بود که ما تحقیقات را شروع کردیم. او مواد منفجره دعا می‌ساخت و آنها را در سراسر کشور کار می‌گذاشت. اسمش هاینریش نیست و برادرزاده‌ی کومه هم نیست؛ اسمش فون هولتز است و یک افسر دعانویس اشترینان پروسی و دوست شخصی قیصر است. جیمی زبانش بند آمده بود. به عشق مایک! او در قسمت پشتی مغازه دوچرخه فروشی کومه پیر نشسته بود و پیپش را از کیسه تنباکوی یکی از دوستان صمیمی قیصر پر می‌کرد. او این دوست صمیمی قیصر را احمق و کله‌خر خطاب کرده بود و به مقدس او گفته بود که یک مکانیک واقعی می‌تواند یک بلبرینگ را سرهم دعانویس کند در حالی که او، دوست دعانویس صمیمی قیصر، روی دستانش تف شهر می‌کرد.

آیا از پسش برمی‌آیی؟ چوبر آقای هارود، مامور ویژه، به جیمی اطلاع داد که باید در مورد شهر آنچه می‌داند شهادت دهد؛ و جیمی از نحوه‌ی دستگیری‌اش چنان خشمگین بود که حاضر به انجام این کار شد. دیگری اضافه کرد که برای حضور باید وثیقه بدهد؛ آیا کسی را استان می‌شناسد که او را ضمانت کند؟ جیمی به مغز آشفته‌اش فشار آورد. رفیق دکتر سرویس، اگر کاملاً دعانویس مطمئن باشد که جیمی واقعاً قصد کمک به آلمانی‌ها را نداشته است، ممکن است رضایت دهد. آقای هارود با مهربانی موافقت کرد که این اطمینان را بدهد و با دکتر سرویس، دعانویس چوبر که به نظر موکل جن دعا می‌رسید او را می‌شناسد، تماس گرفت و شرایط را برایش شرح داد.

دکتر سرویس سرانجام گفت که چند هزار دلار برای روح تضمین حضور جیمی در برابر هیئت منصفه و کافران در دادگاه پرداخت خواهد کرد. آقای هارود افزود استان که اگر دکتر سرویس قول دهد صبح بیاید و به موضوع دعا رسیدگی کند، دولت حرف او را قبول می‌کند و به شاهد اجازه می‌دهد که امشب آزاد باشد. دکتر قول داد و به جیمی گفته شد که تا ساعت ده صبح روز بعد آزاد است. علوم غریبه مثل چکاوک فراری از قفس، بیرون رفت! وی. به او هشدار داده شده بود که با کسی صحبت نکند، بنابراین به لیزی گفت که برای تعمیر موتورسیکلتش دیر دعا نگه داشته شده است.

و صبح روز بعد، برای جلوگیری از سوءظن‌های هیجان‌انگیز، سر ساعت همیشگی از خواب بیدار شد و به مغازه که قفل شده بود و یک پلیس نگهبانی می‌داد، خیره شد. او یک نسخه از روزنامه هرالد لیسویل خرید و داستان هیجان‌انگیز توطئه آلمانی‌ها را که در لیسویل کشف شده بود، خواند. شش دعانویس کونانی توطئه‌گر دستگیر شده بودند و بیش از دوازده بمب پیدا شده بود توسل که قرار بود همگی در مغازه‌های امپایر منفجر شوند. فرانتس هاینریش فون هولتز، که پلی را در کانادا منفجر کرده و یک دستگاه جهنمی را روی یک کشتی بزرگ اقیانوس اطلس قرار جادو سیاه داده بود، بالاخره به دام افتاد!

نیم ساعت قبل از موعد، جیمی در طلسم ساختمان اداره پست منتظر بود و وقتی رفیق دکتر سرویس رسید، آنها داخل شدند و ضمانت‌نامه را امضا کردند. وقتی دوباره بیرون آمد، دکتر عبوس دعانویس و دعانویس دعانویس چوبر عبوس، جیمی را به داخل ماشینش هدایت کرد و اوه، چه تنبیه سختی به او داد! او جیمی را هر جا که می‌خواست درست بالای زانوهایش نگه داشت و قبل از اینکه اجازه دهد بلند شود، مطمئناً او را به آتش کشید! این مکانیک کوچک آنقدر به خودش مطمئن بود که با متوقف کردن طلسم حمل مهمات و بی‌توجهی به هشدارهای دین مردانی بزرگتر و عاقل‌تر از خودش، برای پایان دادن به جنگ پیش می‌رفت!

و حالا ببینید چه بلایی سر خودش آورده بود با گروهی از آتش‌افروزان و جنایتکاران، تحت کنترل و مزدوری یکی از دوستان شخصی قیصر، دستگیر شده بود! جیمی بیچاره نتوانست دفاع چندانی از خود ارائه دهد: برای اولین بار مرعوب دعانویس دابودشت شده بود. فقط توانست بگوید که هیچ نیت بدی نداشته فقط علیه تجارت مهمات که کاری شیطانی است اعتراض کرده بود. رفیق دکتر حرفش را استان قطع کرد و گفت: چوبر شرور؟ چیزی که آزادی بشریت به آن وابسته است! جیمی فریاد زد: چ… چی؟ چون این کلمات برایش مثل دیوانگی محض به نظر می‌رسید. دیگری توضیح جادو سیاه داد. ملتی که قصد نابودی همسایگانش را دارد، دست به کار می‌شود و تمام انرژی خود را صرف ساخت تفنگ و گلوله می‌کند.

تاثیر طلسم در شهر چوبر

مردم آزاد جهان از این الگو پیروی کافر نخواهند کرد شما نمی‌توانید آنها را به این کار متقاعد کنید، زیرا آنها به جنگ اعتقاد ندارند، نمی‌توانند درک کنند که همسایگانشان قصد جنگ دارند. بنابراین، وقتی مورد حمله قرار می‌گیرند، تنها شانس کافران زندگی آنها این است که به بازار آزاد بروند و طلسم وسایل دفاعی بخرند. و شما پیشنهاد می‌کنید که آنها را از این حق محروم کنید به آنها خیانت کنید، آنها را زیر سم هیولای جفت روحی جنگ بیندازید! شما که خود را معتقد به عدالت می‌نامید، خود را به ابزاری تفسیر عناصر طلسم نمادین ممکن است متفاوت باشد برای چنین توطئه‌ای تبدیل شهر می‌کنید! شما دعا نویسی پول آلمان را ذکر می‌گیرید جیمی با عصبانیت فریاد زد: من هیچ‌وقت پول آلمانی نگرفتم!

دعانویس چقابل کوم بهت پول نداد؟ اما من در مغازه‌اش کار می‌کردم—ده ساعت کارم را یکسره انجام می‌دادم! و این یارو جری استان کولمن؟ مگه بهت پول نداده؟ اما آن برای تبلیغات بود او نماینده شورای ملی جادو صلح حزب دعانویس کارگر بود و فرشتگان رفیق دکتر با لحنی پوزخندی زد. چطور می‌توانی اینقدر احمق باشی؟ مگر اخبار را نمی‌خوانی؟ اما نه البته که نمی‌خوانی فقط روزنامه‌های آلمانی را می‌خوانی! و رفیق دکتر دفترچه جیبی‌اش را که پر از بریده‌های روزنامه بود، بیرون آورد و یکی از روزنامه‌های نیویورک را انتخاب کرد که در آن نوشته شده بود دولت چگونه علیه مقامات سازمانی به نام شورای ملی صلح حزب کارگر به دلیل توطئه برای ایجاد اعتصاب و خشونت اقدام کرده است.

بنیانگذار این سازمان شخصی بود که به گرگ وال استریت معروف بود؛ بودجه توسط یک افسر ارتش پروس، وابسته سفارت آلمان، که از مصونیت دعانویس چوبر رسمی خود برای تحریک توطئه و تخریب گسترده اموال در یک کشور دوست استفاده کرده بود، تأمین شده بود. جیمی در این مورد چه داشت بگوید؟ و جیمی بیچاره برای اولین بار چیزی برای گفتن نداشت. او کاملاً خرد شده نشست. نه تنها پولی که شنبه شب از کومه گرفته بود، بلکه اسکناس‌های ده دلاری که جری کولمن به دستش می‌داد آنها هم از طرف قیصر آمده بودند! آیا قرار بود.