دعانویس گل‌تپه

نهایی سفر فضایی، میلیون‌ها سیاره دیگر بود که به دور خورشیدهای دیگر می‌چرخیدند و برای استعمار بشریت باز می‌شدند. این چشم‌انداز مطمئناً باید هر انسانی را با شور و شوق برانگیزد. اما چیزی و هر چه بیشتر در مورد آن فکر می‌کردیم، خاص‌تر و عمدی‌تر به نظر می‌رسید مبارزه ناامیدانه دعانویس گل‌تپه علیه طلسم نویس انسان‌ها را برای سود رساندن به آنها ضروری می‌کرد. جو دوباره آب دهانش را قورت داد. در این کافر جنگ علیه حماقت و بدخواهی و کوری، دراماتیک بودن می‌توانست آرامش‌بخش باشد. مخصوصاً که به نظر می‌رسید این نبرد خاص شکست خورده است. می‌شد جادو سیاه پیامی طلسم شیوا و جسورانه به زمین فرستاد و گفت که آن چهار نفر از سفرشان به فضا پشیمان نیستند، هرچند محکوم به کشته شدن توسط دشمنان کشورشان بودند.

دعانویس : این می‌توانست یک دعا نویسی حرکت بسیار زیبا باشد. اما جو اتفاقاً کاری برای انجام دادن داشت. حرکات زیبا بخشی از آن نبود. او نمی‌دانست چگونه آن را انجام دهد. بنابراین با حالتی نسبتاً بیمارگونه گفت: پلتفرم به طلسم من گفت که می‌توانیم موشک‌های فرود خود را به عنوان موشک‌های برخاست اضافی شلیک کنیم و از سر راه کنار برویم. البته ما موشک‌های خودمان را داریم، اما نمی‌توانیم آنها را پرتاب یا کنترل کنیم. مطلقاً تنها کاری که می‌توانیم انجام دهیم یا ندهیم، شلیک این موشک‌ها است. اگر کسی بتواند راهی برای مفید کردن آنها دعانویس پیدا کند، من پذیرای پیشنهادات هستم.

دعانویس گل‌تپه

سکوت برقرار شد. استدلال جو به اندازه کافی خوب بود. وقتی کسی نمی‌تواند کاری را که می‌خواهد انجام دهد، سعی می‌کند کاری کند که عبادت کردن آنچه می‌تواند انجام تعویذ دهد، نتایجی را که می‌خواهد به بار آورد. اما اینجا خیلی امیدوارکننده به نظر نمی‌رسید. آنها می‌توانستند موشک‌ها را الان شلیک کنند، یا بعداً، یا ایده‌ای ناگهان به ذهنش رسید. ایده خوبی نبود، اما در آن شرایط تنها گزینه ممکن بود. دعانویس گل‌تپه فقط یک احتمال کاملاً بعید وجود داشت. او آن را برای دیگران تعریف جادو کرد. چشمان دعانویس مایک برق زد. رئیس با تأسف سر تکان داد. هانی دعا با کمی شک و تردید گفت: این تمام چیزی است که داریم.

باید از آن استفاده کنیم. به کمی محاسبه نیاز دارم. پراکندگی. بهترین زمان شلیک. از این جور چیزها. اما نگران دعانویس تماس در فضای باز هستم. پرتویی شیاطین که به سکو می‌رسد، بازتاب می‌شود و ممکن است توسط دشمن دریافت شود. رئیس ناگهان پوزخندی زد. جادو جو، من برای این کار یک ترفند دارم. یکی از اعضای قبیله‌ام دعاگر در انبار شیاطین است. چارلی رد فاکس را پای تلفن بیاور، رفیق، تا خصوصی صحبت کنیم! سفینه فضایی کوچک به سمت بالا شناور بود. با ثبات دعانویس جورقان و استواری در جهت حرکت خود قرار داشت. گل‌تپه نور خیره کننده خورشید که هنگام برخاستن به طور مستقیم در دریچه های سینه اش می تابید، اکنون از منابع سنتی، آیین‌های طلسم را توصیف می‌کنند پشت به صورت مایل به پایین دعا می تابید.

صفحات فولادی سفینه به روشنی می درخشیدند. دعانویس گل‌تپه در زیر آن، زمینِ روشن از نور خورشید قرار داشت. در بالا و اطراف آن، از هر طرف، انبوهی از ستارگان شماره ملا دیده می شدند. حتی ماه نیز به صورت هلال های باریکی در برابر شب فضا قابل مشاهده بود. کشتی با شیب تندی بالا می‌رفت. تنها پس از نیم دور گردش به دور زمین، به سکو می‌رسید، در حالی که سکو سه دور کامل به سمت بالا دعانویس بالا رفته بود. زمین اکنون ۳۰۰۰ مایل علوم غریبه پایین‌تر بود و به غول‌پیکرترین جسم جامد ممکن تبدیل می‌شد. در افق خود، به تدریج شیطانی به مه تبدیل می‌شد و با شناور شدن سفینه فضایی، حرکت آن به وضوح قابل مشاهده بود.

امواج مایکروویو نامرئی مانند تیر از میان خلأ پرتاب شدند. آنها مقدس هزاران مایل سفر کردند، در حین سفر پیشینه تاریخی پخش شدند و سپس مذهب به شکل عجیب سکو برخورد کردند. از آن دعانویس رزن به بیرون پرتاب دعانویس شدند. برخی ذکر از آنها به زمین بازگشتند، جایی که جاسوسان و مأموران قدرت‌های خارجی به شدت تلاش کردند تا هجاهای باورنکردنی را درک کنند. آنها شکست خوردند. حالا یک سیستم رله در حال کار بود، از سفینه فضایی شیطانی به سکو، به زمین و دوباره به زمین. در سفینه، رئیس بندر، موهاک و فولادمرد خارق‌العاده، با انبار و چارلی دعانویس رد فاکس صحبت می‌کردند.

آنها به زبان موهاک صحبت می‌کردند، که یک زبان سرخپوستی آلگونکین است، زبانی التصاقی، پیچیده، و نه اینکه دعانویس در ده درس آسان آموخته شود. زبانی نبود که استراق سمع‌کنندگان احتمالاً آن را به عنوان یک امر بدیهی بدانند. اما زبانی بود که با شیطانی آن می‌شد محاسبات را درخواست کرد، دعانویس گل‌تپه به طوری که بتوان با بهترین شانس موفقیت، امیدی بسیار واهی را آزمود. طبیعتاً، هیچ‌کدام از این‌ها در ظاهر به نظر نمی‌رسید. کشتی کوچک همچنان شناور بود. رمال به ارتفاع ۳۵۰۰ مایل رسید. زمین به وضوح دورتر دیده می‌شد. پشت کشتی، اقیانوس اطلس با ابرهای باشکوهش تا مرز وجودش در زیر نور خورشید رمل قرار فرشتگان داشت.

جلوتر، لبه‌ی شب در آن سوی هند نمایان بود. و در بالا، سکو به صورت نقطه‌ای از نور مذاب، که یک چهارم آن توسط خورشید بالای سرش روشن شده بود، به نظر می‌رسید. سفینه فضایی و سکو به سمت محل ملاقات حرکت کردند. سفینه کمی سریع‌تر حرکت کرد، چون در حال بالا رفتن بود. سرعت‌ها جفت روحی دقیقاً زمانی که به هم رسیدند، با هم برابر می‌شدند. سفینه دعانویس فامنین کوچک اژدری شکل و درخشان و ماهواره فلزی برآمده و درخشان، با حرکتی به ظاهر وسیع در خلأ شناور بودند، در حالی که غول‌پیکرترین اشیاء گرد ممکن، تمام آسمان زیر پایشان را پر کرده بود.

آنها ۲۰۰ مایل از هم فاصله داشتند. به نظر می‌رسید که سکو عظیم از سفینه درخشان سبقت گرفته است. همینطور هم شد. آنها فقط ۵۰ مایل از هم فاصله داشتند و همچنان به هم نزدیک می‌شدند. در آن زمان، نوار گرگ و میش سطح زمین تقریباً در مرکز سیاره قرار داشت و شب بیش از یک چهارم قرص آن را پوشانده دعانویس بود. در آن زمان، حتی با چشم غیرمسلح از طریق بنادر کشتی تدارکاتی، دعانویس گل‌تپه موشک‌های علوم غریبه دشمن قابل مشاهده بودند. آنها مانند یک کلاف نازک از رشته‌های بخار سفید بودند که به نظر می‌رسید در نیستی از هم سید و حاجی می‌پاشند.

بخار به طرز مضحکی حلقه زده و منبسط می‌شد. به راحتی می‌شد دید که از چهار نقطه جداگانه، دو نقطه کمی جلوتر از بقیه، به وجود می‌آیند. آنها با سرعتی از زمین خارج می‌شدند که به طرز چشمگیری عمدی به نظر می‌رسید تا اینکه دیده می‌شد دود موشک با چه خشمی به بیرون پرتاب می‌شود و رشته‌های سفید دعانویس تنب بزرگ رنگ را تشکیل می‌دهد. سپس می‌شد حدس زد که یک سری پرتاب سه یا حتی چهار مرحله‌ای وجود دارد، به طوری که آنچه که به نظر می‌رسید فقط نقاط کوچک هستند، در ارواح واقع موشک‌هایی بودند که کلاهک‌های اتمی نیم تنی را با سرعت به دست آمده ۱۰۰۰۰ مایل در ساعت و بیشتر به سمت بالا حمل می‌کردند.

دعانویس نهاوند رشته‌ها در یک خط مستقیم دین به سمت دو چیز فلزی که در خلأ شناور بودند، باز شدند. یکی کوچک و ساده بود، با موشک‌های فرود ناکافی که به بدنه‌اش بسته شده بودند و باله‌های کوتاه که هیچ جادو شدن کاربردی در هوا دعانویس گل‌تپه نداشتند. دیگری بزرگ و زمخت بود، اما در مسیرش در برخی از تفاسیر طلسم بر اساس الگوهای سنتی فولکلور هستند آسمان‌ها بسیار بسیار باشکوه بود. آنها به آرامی به سمت محل ملاقات شناور بودند. موشک‌های زمین با سرعت زیاد به سمت طلسم آنها آمدند تا در لحظه تقاطع آنها را نابود کنند. سفینه فضایی کوچک به آرامی چرخید. دماغه گرد آن با حسرت به سمت ستارگان اشاره می‌کرد.

حالا به سمت پایین کج می‌شد. گل‌تپه البته جهت حرکتش تغییر نکرد. در غیاب هوا، می‌توانست بدون هیچ اثر بدی به طور نامحدود غلت بزند. به جای اینکه در یک مسیر باشد، در یک مسیر بود، هرچند که در حال حاضر این مسیر به یک مدار تبدیل می‌شد. اما با وجود اینکه همچنان به جلو حرکت می‌کرد، دماغه‌اش رو به پایین و به سمت زمین بود. بدنه فولادی بزرگ و سفینه فضایی کوچک ۲۰ مایل از هم فاصله داشتند. یک کاسه رادار بی‌نهایت کوچک روی سفینه کوچک حرکت می‌کرد. امواج باریک به طور نامرئی بین دو سفینه سوسو می‌زدند. موشک‌ها به سمت آنها هجوم می‌آوردند.

دعا برای شهر گل‌تپه

کشتی و سکو ۱۶ کیلومتر از دعا نویس هم فاصله داشتند. حالا موشک‌ها مثل موشک‌های درخشانی بودند که از گازهایی که آنها را به حرکت در می‌آوردند، جلوتر می‌جهیدند. کشتی و سکو دو مایل از هم فاصله داشتند. موشک‌ها به سمت بالا هجوم آوردند… در مسیرشان اصلاحات کافر کوچکی انجام شد. آنها به هم نزدیک شدند… شعله‌های آتش از کشتی کوچک زبانه می‌کشید. موشک‌های فرود آن، شعله‌های سفید و داغ و دودهایی طلسم غلیظ‌تر و پیچ‌خورده‌تر از حتی دود بمب‌ها، بیرون می‌زدند. کشتی کوچک لحظه‌ای به سمت هیولاهای مسابقه‌دهنده خیز برداشت. و اعمال مربوط به جادو سپس—— موشک‌هایی که قرار بود کشتی را به زمین برسانند، آزادانه پرواز کردند خود را بدون بار به سمت موشک‌هایی پرتاب کردند که با هدف مرگباری به محل ملاقات دو فضاپیمای زمینی آمده بودند.

موشک‌های فرود با نیروی جاذبه چهل یا بیشتر به پایین سقوط کردند. آنها گروهی رو به حرز کاهش از جرقه‌های بی‌نهایت درخشان بودند که به نظر می‌رسید دعانویس گل‌تپه با نزدیک شدن به یکدیگر، بیشتر دعانویس سرگز به هم نزدیک می‌شوند. آنها به سمت دعا نویسی ربات‌های مهاجم حمله می‌کردند. آنها لزوماً هدایت‌شونده نبودند، اما بمب‌های رباتیک باید به فیوزهای مجاورتی مجهز دعا می‌شدند. هیچ کنترل از راه دوری نمی‌توانست آنقدر دقیق باشد که بهترین لحظه برای انفجار را در فاصله ۴۰۰۰ مایلی تعیین کند. بنابراین موشک‌های جنگی باید طوری طراحی می‌شدند کافران که در نزدیکی هر چیزی که امواج رادار کاوشگر آنها را منعکس می‌کند، منفجر شوند.