دعانویس تنب بزرگ

که خودِ رسمی و عمومی‌اش موظف به گفتنش بود. او مجموعه‌ای از نامه‌های دعانویس بدون پست جادو را گردآوری کرد، که یکی از عجیب‌ترین پدیده‌های تاریخ ادبیات است. او از پایان جنگ روسیه و ژاپن خشمگین بود، جفت روحی منابع سنتی، آیین‌های طلسم را توصیف می‌کنند دعانویس تنب بزرگ زیرا معتقد بود که اگر چند ماه دیگر ادامه می‌یافت، تزار سرنگون می‌شد. وقتی سرهنگ جورج هاروی او را به صرف شام با فرستادگان روسی به کنفرانس پورتسموث دعوت کرد، او یک تلگرام تند و تیز نوشت که در آن خود را به عنوان یک طنزپرداز در مقایسه با طلسم آن دولتمردانی که تراژدی یک جنگ عظیم را به یک کمدی شاد و مفرح تبدیل کرده بودند پایین‌تر اعلام طلسم کرد.

دعانویس : اما او آن تلگرام را نفرستاد؛ او تلگرام دیگری فرستاد، پر از ستایش‌های مسرت‌بخش از دیپلمات‌های روسی که کنت ویت آن دعا را برای تزار فرستاد! این تنها یک نمونه از میان ابجد نمونه‌های بسیار است. او یک دعای جنگ نوشت، طنزی تلخ بر رسم مسیحی دعا برای دعا پیروزی. او به دوستی گفت: من تمام حقیقت را دعا در این مورد گفته‌ام. و سپس این نتیجه‌گیری رقت‌انگیز را اضافه شماره ملا کرد: روح فقط مردگان می‌توانند در این دنیا حقیقت را بگویند. این می‌تواند پس از مرگ من شیطانی منتشر شود. او دعانویس دلیل این کار را توضیح داد این سرمایه‌دار که ثروت زیادی برای خرج کردن از اختراعات مکانیکی داشت: من خانواده‌ای دارم که اعمال مربوط به جادو باید از آنها حمایت کنم و نمی‌توانم از پس این نوع اسراف برآیم.

دعانویس تنب بزرگ

و دوباره: دروغ ملی خاموش و عظیمی که پشتوانه و متحد تمام استبدادها و نیرنگ‌ها و نابرابری‌ها و بی‌عدالتی‌هایی شیاطین است که مردم کلیسا را رنج می‌دهد همان چیزی است که باید به سمت آن آجر و موعظه پرتاب کرد. اما بیایید عاقلانه رفتار کنیم و بگذاریم کس دیگری شروع کند. البته مردی دعانویس که اینگونه می‌نوشت، از خودش هم متنفر بود. این تراژدی تولستوی بود، اما به شکلی بسیار تحقیرآمیزتر؛ دعانویس تنب بزرگ تولستوی حداقل آنچه را که طلسم دوست داشت می‌نوشت و در نهایت از خانواده‌اش جدا شد. اما مارک تواین در زنجیر عشق و طلسم احترام ماند تلخی‌اش مانند آتشفشانی در او می‌جوشید و بخار می‌شد و اینجا و آنجا با تابش خیره‌کننده و بخار گوگرد می‌ترکید.

نژاد بشر نفرین‌شده و بیمار یکی از عبارات او بود؛ و دوباره نوشت: تصور من از تمدن ما این است که چیزی فقیر و فرسوده و پر از ظلم، غرور، تکبر، رذالت و ریاکاری است. در مورد این کلمه، از لحن آن متنفرم، زیرا دروغ دعاگر را منتقل می‌کند؛ و در مورد خودِ آن، کاش در شیطان جهنم بود، جایی که به آن تعلق دارد. این شخصیت سرکوب‌شده در تلاش برای تبرئه خود، فلسفه‌ای دعانویس گوهران از جبرگرایی را تکامل بخشید. انسان صرفاً یک ماشین بود و نمی‌توانست از انجام کاری که انجام می‌داد، خودداری کند. این موضوع در کتابی با عنوان انسان چیست؟ گنجانده شد، اما سپس او جرأت انتشار کتاب را نداشت!

او به یکی از دوستانش نوشت: آیا من صادق هستم؟ من به شما قول شرف می‌دهم که نیستم. هفت سال است جادو سیاه که کتابی را که وجدانم دعا نویسی به من می‌گوید باید منتشر کنم، سرکوب کرده‌ام. من وظیفه خود می‌دانم که آن را منتشر کنم. وظایف دشوار دیگری نیز وجود دارد که من از عهده آنها بر می‌آیم، اما من از عهده آن یکی بر نمی‌آیم. او سرانجام کتاب را منتشر کرد، اما به صورت ناشناس، تنب بزرگ و با مقدمه‌ای که توضیح می‌داد جرات امضا دعانویس هرات کردن نام خود را ندارد. او، بزرگترین طنزپرداز آمریکا، وظیفه‌ای بر دوش داشت؛ او آن وظیفه را به روشنی می‌دید چقدر واضح است که ما از داستان غریبه مرموز، یک طنز تند و تیز، می‌آموزیم{۳۳۳}بر نژاد بشر، منتشر شده پس از مرگ او.

در این کتاب، شیطان می‌پرسد: آیا روزی فرا خواهد رسید که نژاد، خنده‌دار بودن این رفتارهای بچگانه را تشخیص دهد و به آنها بخندد و با شیاطین خندیدن به آنها، آنها را نابود کند؟ زیرا نژاد شما، دعانویس سیلوانه در فقر خود، بدون شک یک سلاح واقعاً مؤثر دارد خنده. قدرت، پول، ترغیب، التماس، آزار و اذیت اینها می‌توانند با یک فریب طلسم عظیم بلند شوند آن را کمی تحت فشار قرار دهند آن را کمی تضعیف کنند، قرن به قرن؛ اما فقط خنده می‌تواند آن را با یک انفجار به پارچه و اتم تبدیل کند…. به عنوان یک نژاد، دعانویس تنب بزرگ آیا اصلاً از آن استفاده می‌کنید؟ نه؛ شما فاقد عقل و شجاعت هستید.

چنین بود تراژدی معنوی که در روح مردی در نیویورک در جریان بود، با لباس سفید شیک، پوشیده در لباسی که همه تماشاگران به او لبخند می‌زدند و تشویقش می‌کردند، تاجی از سوی همه منتقدان، شراب و شام میلیونرهای استاندارد اویل، رقص خستگی‌ناپذیر تا ساعت سه یا چهار صبح، و لقب “دختر زیبای نیویورک” در محافل اجتماعی بالاتر. خانم اوگی از می‌سی‌سی‌پی این حمله‌ی وحشیانه را به خانم اوگی از المیرا می‌خواند؛ و شوهرش کمی در دین حالی که منتظر است، تعجب می‌کند. اما او فقط لبخند می‌زند و می‌گوید: در خانواده‌ی ما، مردان یک ضرب‌المثل سنتی دارند: ‘اشکالی ندارد که زن‌صفت باشید، اما مطمئن شوید که زنِ درست را انتخاب می‌کنید!’ فصل CI لبخند آمریکا حالا به یک هنرمند آمریکایی می‌رسیم که نقش همسر خودش را بازی کرد؛ یعنی اوگی و خانم اوگی در یک نفر ترکیب دعانویس احمدآباد شدند.

نام شیاطین او ویلیام دین هاولز بود تنب بزرگ و در سال ۱۸۳۷ در شهری در اوهایو متولد شد. او زندگی خود را به عنوان حروفچین در یک دفتر روزنامه آغاز کرد، سپس خبرنگار شد و در سن بیست و چهار سالگی به عنوان کنسول ایالات متحده در ونیز منصوب شد. این شغلی بود که برای هنر وقت باقی می‌گذاشت و هاولز جوان با پشتکار خود را دعانویس آموزش داد. او سردبیر ماهنامه آتلانتیک شد، اولین غیربوستونی که این مقام والای کلیسایی را به دست طلسمات آورد. سال‌ها او بر بالین در حال مرگ ادبیات نیوانگلند ریاست کرد و پس از مذهب دفن بیمار، به نیویورک آمد و در مجله هارپر اقامت دائمی پیدا کرد.

دعانویس تنب بزرگ او شصت سال نوشت و بیش از صد جلد شعر، نقد و داستان منتشر کرد. او از آسودگی و وقار برخوردار بود و{۳۳۴}جذابیت، تمام فضایل ادبی اتاق پذیرایی؛ او همین فضایل را در زندگی واقعی نیز نشان می‌داد، و بنابراین متون کهن همه او را دوست داشتند، و به گفته مارک تواین، او به آخرین مرجع انتقادی در این کشور تبدیل شد که تصمیماتش هیچ فرجام‌خواهی ندارد. اصلی که موفقیت هاولز بر آن بنا شده بود، در زندگینامه‌اش برای ما آشکار می‌شود. او تعریف می‌کند که چگونه به رمال عنوان خبرنگار جوان یک روزنامه در اوهایو، به دادگاه پلیس فرستاده شد و از کار دعا کناره‌گیری کرد.

دعانویس مهریز اگر تمام کار من می‌توانست گزارش خطبه‌ها، با فواصلی از فرشتگان طراحی مراسم فارغ‌التحصیلی مدارس دینی بانوان جوان باشد چرا، پس می‌توانست سردبیر شهر شود! او از مواجهه با یک تراژدی کثیف می‌گوید و حل آن دعانویس تنب بزرگ برای همیشه پس از آن که نگاهش را از جنبه تاریک‌تر زندگی برگرداند؛ هرچه جنبه‌های لبخندآمیزتر جادو سیاه زندگی آمریکایی‌تر باشند. می‌توانید ببینید که چرا او برای ویرایش دست‌نوشته‌هایش به خانم اوگی از المیرا یا از هر جای دیگری نیاز نداشت. هاولز برای ارج نهادن به این برنامه که جنبه‌های خندان‌تر و در نتیجه آمریکایی‌تر زندگی را به تصویر می‌کشید، نام رئالیسم را بر ذکر آن نهاد.

او در تمام طول عمرش تنب بزرگ مقالات انتقادی در دفاع از این برنامه منتشر کرد و این مقالات را یک جدال، یک نبرد توصیف کرد. همچنین رمان‌هایی نوشت که آنها را آثار هنری ناب و بی‌غل‌وغش می‌دانست. هرگز به ذهنش خطور نکرد که این رمان‌ها صرفاً ادامه‌ی جدال موکل جن او، مرحله‌ی دیگری از نبرد او، هستند. هاولز که به سرزنش مردانی که مرتکب خطا می‌شدند بسنده این مقاله بر اساس درک مفهومی کلی است نمی‌کرد، می‌خواست نمونه‌هایی از آنچه درست بود ارائه دعانویس لافت دهد. بنابراین، شخصیت‌هایی را خلق کرد و موقعیت‌هایی دعانویس را طراحی کرد تا فضایل و جذابیت‌های آن اشرافیت کافر طبقه‌ی متوسط ​​را که همیشه لبخند می‌زد و پیشینه تاریخی بنابراین همیشه جادو کهن اجنه غیر مسلمان آمریکایی بود، به نمایش بگذارد.

دعا برای شهر تنب بزرگ

دفاعیه این مکتب رئالیسم را می‌توان به شرح زیر تدوین کرد: من جنتلمنی با خلق و خوی آرام و احساساتی آرام هستم، بدون هیچ شور و اشتیاق ویرانگری که مرا عذاب دهد، دعانویس بفروئیه هیچ آرمان‌گرایی کیهانی روح مرا به حرکت در نمی‌آورد. من در دنیای بورژوازی راحت هستم، همیشه حقوق خوبی دریافت کرده‌ام و از خانواده‌ام مراقبت کرده‌ام. من معتقدم که این کار درست برای مردان است و اگر نتوانند این کار را انجام دهند، نسخ خطی تقصیر خودشان است. من عاشق خواندن کتاب‌های خوب هستم و تخیل ملایم همزاد و لطیفی را پرورش می‌دهم. من درباره افراد خودم می‌نویسم و ​​چنین کتاب‌هایی را هنر می‌نامم.

اگر مردان در داشتن شور و اشتیاق‌های خشن و طوفانی و شدید و… پافشاری کنند…{۳۳۵}اعتقادات راسخ و غیرقابل انکار؛ اگر آنها در رفتن به افراط، چه پست و ظالمانه، چه قهرمانانه و والا، دعانویس تنب بزرگ پافشاری کنند، آنگاه من در شأن ادبی خود اختلال ایجاد می‌کنم و چنین نوشته‌ای را محکوم می‌کنم و آن دعانویس هنگویه را دعانویس رمانتیسم، تبلیغات و خودنمایی می‌نامم. و از آنجایی که من دادگاه انتقادی نهایی در این کشور هستم که از تصمیماتش هیچ فرجامی نیست، نتیجه می‌شود که نویسندگان جوانی که در ناراضی کردن من پافشاری می‌کنند، محکوم به رفتن به اتاق‌های جادو زیر شیروانی و گرسنگی کشیدن نماز خواندن و یخ زدن به تسلیم هستند.

هاولز بر اساس فرمول فوق، مکتبی با عنوان رنگ جادو محلی فرشتگان را در ایالات متحده تأسیس و اداره کرد. مردان و زنانی که در نقاط مختلف شیاطین کشور بزرگ شده بودند، داستان‌هایی نوشتند که به تفصیل ویژگی‌های گفتار، لباس و آداب و رسوم رایج در آنجا را شرح می‌دادند. آنها با محدود کردن خود به وقایع روزمره و بدیهی زندگی روزمره و راضی