دعانویس سرو

بر تخت سلطنت فرانسه نشست، در حالی که آیرون‌سایدهای کرامول با پادشاه خود می‌جنگیدند، و تنها شش سال قبل از اینکه سر او را از تنش جدا کنند. موکل جن دعانویس سرو به سختی می‌توان تفاوتی بزرگتر از این بین دو پادشاهی تصور کرد؛ و این تفاوت کاملاً در هنر فرانسوی و انگلیسی منعکس شده است. تمام زندگی فرانسه در دربار متمرکز بود. پادشاهی که دولت دعانویس بود، از پاریس خارج شد و یک زمین بازی باشکوه در ورسای ساخت؛ قنات‌هایی ساخته شد، یک زمین بایر به یک پارک تفریحی تبدیل شد، تمام طلسم جنگل‌های درختان جابجا و دوباره کاشته شدند.

دعانویس : کاخ‌های بزرگ برپا شدند؛ معماران و باغبانان، مجسمه‌سازان و نقاشان هنر خود را ریختند.{۱۲۱}گنجینه‌های خود را بیرون آوردند تا این باغ بسیار زیبا و دل‌انگیز را بسازند. در سراسر سرزمین، دهقانان ویران شده بودند؛ بدبختی، گرسنگی و جهل، آزادی پایمال شده، دعانویس عدالت به نمایش گذاشته شده، خرافات و استبداد بر تخت نشسته بود. برای ایجاد زیبایی، شکوه و تجمل این شماره ملا دربار، از ملتی مالیات گرفته می‌شد. می‌توانستید پادشاه بزرگ را ببینید، با آداب و رسوم تاریخی شیوه‌های طلسم را حفظ کرده‌اند کلاه گیس پودری بزرگی بر سر، با لباسی به رنگ قرمز و سفید و طلسمات زربافت، که با گام‌های موقر بر روی کفش‌های پاشنه قرمز پیش می‌آید و انفیه‌دانی طلایی پوشیده از ابجد جواهرات در دست دارد.

دعانویس سرو

در اطراف او، درباریان، اشراف بزرگ و روحانیون، که اکنون از قدرت و وظایف خود محروم شده‌اند و کاری جز حضور اعمال مربوط به جادو در دربار با رقص ندارند، جمع شده‌اند. در اینجا نیز دسته‌های زنان زیبا، که فرشتگان در هنرهای اغواگری آموزش دیده‌اند، دیده می‌شوند. صبح‌ها، درباریان در گروه‌های شکار عظیم سوار می‌شوند و به دنبال گوزن‌های وارداتی از سراسر اروپا می‌روند. آنها بعدازظهرها و شب‌ها را به جشن، بازی، غیبت و اجنه غیر مسلمان دسیسه‌چینی دعانویس کلور می‌گذرانند. و البته، هنرمندان از راه می‌رسند؛ شاعران دعا نویسی و نقاشان، نمایشنامه‌نویسان و موسیقی‌دانان، استادان رقص و شعبده‌بازان و سازندگان باله و نقاب. پادشاهی که گفت: من دولت هستم، می‌توانست به همان اندازه بگوید: من هنر شیطانی فرشتگان هستم.

او و دربارش مخاطبان و منتقدان را تشکیل می‌دادند؛ یا آنها را راضی می‌کردید، یا به عنوان یک هنرمند، مرده بودید. جالب است بدانید که هنرمندان مشهور آن زمان همگی از طبقات متوسط ​​بودند. اشراف‌زادگان، کار در هنر را مانند هر چیز دیگری تحقیر می‌کردند؛ آنها به دیگران پول می‌دادند تا دعانویس برایشان کار کنند. آنها اربابان سخت‌گیری بودند و از استانداردهای بالایی در تکنیک برخوردار بودند و اوگی‌های طبقه متوسط ​​با پشتکار فراوان آثار آنها را صیقل می‌دادند، اصلاح می‌کردند و زیبا می‌ساختند. طلسم جنگ از این دربار باشکوه بسیار دور بود، پژواکی از دردسر در جهانی دیگر؛ بنابراین، سخت‌گیری و والایی کورنی از مد افتاد.

عشق دیگر وسوسه و ضعف نبود، بلکه لذت و شکوه دعانویس جهان بزرگ بود. منبع انگیزه‌های انسانی در جایی قرار داشت که شاعران آن روزها قلب می‌نامیدند اگرچه ما، دعانویس سرو با بررسی‌های جراحی، مشخص کرده‌ایم دین که در زیر دیافراگم قرار دارد. نمایشنامه‌نویس جدیدی از راه رسید تا این جمع عاشق و معشوق را به هیجان بیاورد. نام او ژان راسین بود و او نیز از طبقه متوسط ​​جامعه بود. نبوغ او فوراً او را به اوج رساند.{۱۲۲}موفقیت؛ او قصیده‌ای دعانویس اسلام آباد برای پادشاه نوشت، ششصد لیور مستمری دریافت کرد و به درباری کوشا و موفق تبدیل شد. او، مانند رافائل، نمونه‌ی کاملی از هنرمند طبقه‌ی حاکم فرشته است؛ دقیقاً متناسب با عصر خود، بدون هیچ آرمانی پایین‌تر و بالاتر از آن.

آثار او نمایانگر کمال تکنیک، هماهنگی ایده‌آل محتوا و شکل، و هنر زیبایی است، به گونه‌ای که از زمان سوفوکلس تاکنون بر روی صحنه دیده نشده بود. تا اواخر زندگی راسین، دین در طلسم نویس جادو آثار او کاملاً رسمی است؛ نمایشنامه‌های او به دنیای شاهانه می‌پردازند. جامعه ثابت است و اشکال جادو سیاه آن از پیش تعیین شده؛ دعانویس فخرآباد هیچ کس جای کسی را نمی‌گیرد جفت روحی و جای کسی دیگر را نمی‌گیرد، از این رو هیچ درام اجتماعی نمی‌تواند وجود داشته باشد. شما نقش خود را در آن حالت از زندگی که طلسم خدا شما را به آن فراخوانده است بازی می‌کنید؛ و تراژدی زمانی اتفاق می‌افتد که کسی ارضای جنسی مورد نظرتان را از شما می‌گیرد.

همه چیز شخصی شده است؛ ما به حسادت‌ها، ترس‌ها، عشق‌ها و نفرت‌های طلسم افراد اشرافی می‌پردازیم. قهرمانان زن و مرد خود را به هوس‌های خود می‌سپارند، سیلی از رمل احساسات نفیس را جاری می‌کنند. صحنه در آپارتمانی در یک کاخ چیده شده است و قتل، خودکشی، جنون و ناامیدی درست بیرون در مذهب کمین کرده‌اند. آنها روی صحنه نمی‌آیند، زیرا سنت کلاسیک مقرر می‌دارد که اعمال خشونت‌آمیز خارج از صحنه اتفاق بیفتد و مردم هجوم می‌آورند و درباره آنها برای ما تعریف می‌کنند. ما پژواک وحشت را در چشمان و صدای این افراد می‌شنویم. دعانویس سرو مقایسه تراژدی‌های راسین با تراژدی‌های شکسپیر که شما را در میان ده یا دو مکان در سراسر زمین به این سو و آن سو می‌پرانند و انبوهی از شخصیت‌ها را از هر طبقه اجتماعی به صحنه می‌آورند، جالب است.

در راسین، طبقات پایین نه تنها از صحنه طرد شده‌اند، بلکه از هستی نیز طرد شده‌اند. سه یا چهار خانم و آقای اشرافی در اتاقی ایستاده‌اند و می‌آیند و می‌روند و با ابیات قافیه‌دار و فوق‌العاده آراسته برای یکدیگر سخنرانی می‌کنند. آنها تک‌گویی‌های طولانی را خطاب به هوا انجام می‌دهند، موجودات خیالی، قدرت‌های آسمانی اساطیر مسیحی و اساطیر رومی و یونانی و ترکی و سلتی را خطاب اعمال صالح دعانویس قرار می‌دهند؛ آنها زمین و دریا و آسمان را فرا می‌خوانند تا شاهد شرارت و ظلم بی‌پایان ناتوانی خود در داشتن آنچه می‌خواهند باشند. این اوج و کمال هنر است، نسخ خطی مطابق با دقیق‌ترین و سخت‌گیرانه‌ترین استانداردهای فرانسوی.

دعا نویس و آیا این تبلیغات است؟ من نمی‌بینم کسی چقدر قادر به این کار است.{۱۲۳}کنار هم قرار دادن دو فکر می‌تواند این واقعیت را زیر سوال ببرد. اینجا خدایان یک سلسله شیطانی مراتب جدید، شاهزادگان و قدرتمندان، هستند که به حق الهی تمام گنجینه‌های تمدن را به خود جذب می‌کنند. در اینجا آنها با تمام شکوه خود به نمایش گذاشته شده‌اند، یکی از بزرگترین شاعران جهان مهارت فنی خود را جادو سیاه وقف تجلیل و ستایش آنها کرده جادو سیاه است. طوفان‌هایی از احساسات هیجان‌انگیز جاری می‌شود و جمعیت از هیجان دیوانه می‌شوند. بنابراین آرمان‌هایی خلق می‌شوند و استانداردهایی تعیین می‌شوند که نه تنها بر زندگی هنری، بلکه بر جادو زندگی اجتماعی، سیاسی و تجاری کل جامعه نیز حاکم هستند.

دعانویس کوراییم خود شاعر نیز این زندگی را با فرشتگان شور و شوق خودخواهانه و زیبا گذراند؛ او حسود و ستیزه‌جو بود و از رسم نقاشان در استفاده از معشوقه‌هایش به عنوان مدل برای تیپ‌های زنانه‌اش پیروی می‌کرد. یکی از تراژدی‌های او باعث نزاع شدیدی در دربار شد؛ دوشسی نمایشنامه‌نویس دیگری را استخدام کرد و نمایشنامه‌ای رقیب با همان موضوع نوشت و جمعی را استخدام کرد تا رمال نمایشنامه او را تحسین کنند و نمایشنامه راسین را هو کنند. ظاهراً این امر شاعر را ترساند؛ او شادی خود را در زندگی درباری از دست داد، دعانویس سرو بیمار شد و به سبک کاتولیک‌های ارتدکس به عرفان پناه برد و نمایشنامه‌ای مذهبی تعویذ نوشت، که به اندازه نمایشنامه‌های دنیوی‌اش ناسالم و دور از واقعیت بود.

دعانویس پیشینه تاریخی مشهورترین تراژدی او فدر است که درباره همسر قدیس پادشاه آتنی است که به پسرخوانده‌اش شهوت توسل زنا می‌ورزد و وقتی پسرخوانده‌اش پیشنهادهای او را رد می‌کند، او را به دروغ به پدرش دعانویس سرو متهم می‌کند و باعث مرگ او می‌شود؛ پس از آن، در حالی که شرمساری بر او چیره می‌شود، خود را مسموم می‌کند. به مدت دو قرن و نیم، این تصویر از میل لجام‌گسیخته، آزمون نبوغ در صحنه شیاطین فرانسه بوده است؛ هشت نسل از بازیگران زن مهارت خود را در به تصویر کشیدن آن برای هشت نسل از خانم‌ها و آقایان شیک‌پوش که زندگی‌هایی با همان میل لجام‌گسیخته علوم غریبه دارند، به کار گرفته‌اند.

تاثیر عبادت مردم در شهر سرو

در زمان ما، فدر بزرگ، سارا برنهارت، سارای الهی بود، همانطور که منتقدان طبقه مرفه دوران طلسم کودکی من او را می‌شناختند. او روی صحنه، امیال جادو شدن لجام‌گسیخته یک ملکه یونان باستان را به نمایش می‌گذاشت و در زندگی واقعی، امیال لجام‌گسیخته یک ملکه صحنه مدرن روح را به نمایش می‌گذاشت؛ زنی که هرگز احساسات اجتماعی را تجربه نکرد، بلکه گنجینه معشوقه‌های سلطنتی، اشرافی و ادبی مختلف را که آنها نیز هرگز احساسات اجتماعی را تجربه نکرده بودند، دعانویس اولتان بر باد داد. اکنون ما مفتخریم که نامه‌های عاشقانه بسیار احمقانه‌ای را که شاه ادوارد انگلستان نوشته است، بخوانیم.{۱۲۴}به او، و یاد بگیرید که چه مبالغی به او پرداخت شود، شیاطین و چه آقایان محترم درباری را برای انجام مأموریت‌هایش نزد او فرستاد.

همچنین در مورد علاقه‌ی او به ساردو، نمایشنامه‌نویس طبقه‌ی مرفه زمان خود، می‌خوانیم که انبوهی از فاحشه‌های باشکوه و ملکه‌های شهوت‌ران را خلق کرد تا این الهه‌ی طبقه‌ی مرفه را قادر سازد تا دعانویس سرو مخاطبان خود را به وجد آورد. ما امروزه، که ابزارهایی برای کاوش در ذهن ناخودآگاه داریم، این امیال لجام‌گسیخته را به عنوان نشانه‌هایی از کودکی‌گرایی درک می‌کنیم. در اینجا نوزادانی هستند که هنوز به دنبال ماه هستند و جیغ می‌زنند زیرا نمی‌توانند آن را داشته باشند؛ در اینجا کودکان لوس، مورد تملق خدمتکاران و مورد تملق بردگان، مورد نوازش و لوس شدن قرار می‌گیرند، هرگز خود را با واقعیت‌های زندگی وفق نمی‌دهند، بلکه بزرگ می‌شوند تا قهرمانان زن و مرد تراژدی را بسازند.

ما دیگر دعانویس این آفریده‌ها را والا نمی‌دانیم؛ آنها را روان‌پریش می‌نامیم و هنری که آنها دعانویس را به تصویر می‌کشد، کسل‌کننده می‌نامیم. ما به عنوان اقتصاددانان، علل اجتماعی چنین خودخواهی‌های لجام‌گسیخته و همچنین پیامدهای اجتماعی آن را بررسی کرده‌ایم. پلوتوکراسی تنها اصلاحات آینده ممکن است شامل ارجاعات طلسم گسترده‌تر باشد طبقه‌ای نیست که کافر امیال لجام‌گسیخته‌ای دارد؛ پرولتاریا نیز سهم خود را دارد.