دعانویس ایردموسی

عبری، به جای یونانی و رومی، بنا شده است. این به معنای سرنگونی معیارها و ایجاد ارزش‌های جدید بود سابقه‌ای که برای علوم غریبه انقلابیون اجتماعی بسیار مهم شیاطین بود. دقیقاً چه شیاطین تفاوتی بین هنر بت‌پرستی و دعانویس ایردموسی مسیحی وجود داشت؟ یونانیان می‌گفتند: بدن انسان زیباترین چیز در جهان است. مسیحیان در پاسخ می‌گفتند: همهٔ گوشت‌ها علف هستند. یونانیان می‌گفتند: چون بدن زیباست، ما آن را در مجسمه‌ها جاودانه می‌کنیم. مسیحیان پاسخ می‌دادند: ما شمایل‌شکن هستیم یعنی بت‌های مرمرین را می‌شکنیم. رومی‌ها می‌گفتند: ثروت مادی اساس امنیت فردی و ملی است. مسیحیان پاسخ می‌دادند: اگر انسان تمام دنیا را به دست آورد و روح خود رمال را از دست بدهد، چه سودی خواهد داشت؟ این گفته‌های مسیحی به جفت روحی این معنی بود که دعا بشر رضایت‌های جدیدی را کشف کرده است که حداقل برای مدتی جایگزین لذت‌های مرسوم لذت جسمانی و تسلط بر دیگران شده است.

دعانویس : این شادی‌های جدید از درون خود سرچشمه می‌گرفتند و به کلمه‌ای جدید، معنوی، نیاز داشتند. وظیفه هنرمند این بود که این ویژگی‌های درونی را قابل درک کند و برای این کار شیاطین باید تکنیک جدیدی می‌داشت. در جادو کهن حالی که یونانیان بدن را دعا با ظرافت تراشیده بودند، مسیحیان دعانویس آن منابع فولکلور به سنت‌های طلسم نمادین اشاره دارند را با آن زشتی که ناشی از زندگی زاهدانه بود، تراشیدند. در حالی که رومی‌ها مردان بزرگ خود را عضلانی و قدرتمند نشان می‌دادند، مسیحیان آنها را ضعیف و بیمارگونه نشان می‌دادند. مسیحیان از زخم‌ها، بیماری‌ها و بدشکلی‌ها لذت می‌بردند و از سرپیچی از معیارهای علوم غریبه قدیمی لذت می‌بردند فرآیندی که روانشناس آن را اصلاح بیش از حد می‌نامد.

دعانویس ایردموسی

دو مضمون مورد علاقه هنر مسیحی، یک مرد خدا بود که همه رنج‌ها طلسم و تحقیرها را می‌پذیرفت و یک زن خدا که به روح خطاکار فرصت‌های جدید نامحدودی می‌داد. از آنجا که این هنر جدید اغلب سعی در بیان ناگفتنی‌ها داشت، به نمادگرایی کشیده شد. نقاشان و مجسمه‌سازان نشانه‌های بیرونی و مرئی از فیض‌های درونی و معنوی را ابداع جادوگر کردند: صلیب، تاج …{۷۱}خارها، بره قربانی. مریم مقدس قلبی از دعانویس ثمرین آتش درخشان داشت، که شاید کبوتری سفید بر فراز آن دعا نویسی نشسته بود. قدیسان و شهدا هاله‌هایی از نور بر سر خود داشتند تا با گدایان عادی یا بیماران در مراحل پایانی سل اشتباه گرفته نشوند.

نیازی به گفتن نیست که تمام این هنر، تبلیغات بود؛ تنها بر همین اساس مجاز بود. اهمیت همه اینها برای انقلابیون اجتماعی جادو در این واقعیت نهفته است که آنها همچنین قصد یک انقلاب هنری را دارند. آنچه مسیحیان با هنر بت‌پرستی انجام دادند، سوسیالیست‌ها اکنون در پی انجام آن با هنر بورژوایی هستند؛ به زبان استعاری، شکستن بت‌ها و سوزاندن معابد اختصاص داده شده به پرستش فردیت و بزرگ‌نمایی طبقاتی، و ایجاد استانداردهای هنری جدید، مبتنی بر لغو طبقات و تأکید بر برادری و همبستگی. همانطور که سنگی که توسط سازندگان بت‌پرست رد شد، دعانویس ایردموسی سنگ بنای معبد مسیحی شد، چیزهایی که مورد تحقیر و رد شدن از سوی خودپسندی ثروتمندان قرار می‌گیرند، به شکوه هنر انقلابی تبدیل طلسم خواهند شد؛ همان عبارات تحقیرآمیز به شعارهای جنگی تبدیل می‌شوند گله بزرگ بی‌شرم، گله مبتذل، انسان عادی.

دعانویس بران علیا هنرمند انقلابی، توده‌های زحمتکش را به آغوش خود می‌فشارد خانم اوگی پیشنهاد می‌دهد: تصحیح بیش از حد؟ تا حدودی به این دلیل؛ اما دعانویس همچنین به دلیل اشتیاق به همبستگی، گسترش شخصیت از طریق احساس جمعی. خانم اوگی می‌گوید: اما زیبایی دوباره به هنر بازگشت. بله، و این داستان جالبی است؛ روح نمایشی از تضاد بین خدا و ثروت، و پیروزی چیزی که من آن را ثروت می‌نامم. من به عنوانی برای این نمایش فکر کرده‌ام چیزی شبیه به این: مسیحیت به عنوان یک موفقیت اجتماعی؛ یا ورود شهید کافر به جمع چهارصد نفر! فصل بیست و هفتم نکات ریز و درشت دو نوع خلق و خو و نگرش انسانی وجود دارد که خود را در آثار دعا نویسی هنری جهان آشکار می‌کنند: هنر زیبایی جادو و موکل جن هنر قدرت.

هنر زیبایی توسط طبقات حاکم، زمانی که مستقر و امن هستند و کافران می‌خواهند سرگرم شوند و خانه‌ها و محیط اطرافشان از دیگران جدا باشد، تولید می‌شود.{۷۲}توده مردم. منظورم این نیست که افراد ساده و ابتدایی زیبایی ساده‌لوحانه‌ای خلق نمی‌کنند؛ اما برای اینکه چنین هنری طلسم توسعه یابد و بالغ شود، باید توسط طبقات ممتاز مورد توجه قرار گیرد، هنرمند را تشویق و حمایت کند و اثر او را به شکلی از تمایز طبقاتی تبدیل کند. این واقعیت که مردانی که این هنر را تولید می‌کنند از میان مردم برخاسته‌اند، دعانویس ایردموسی حقیقتی بی‌اهمیت است؛ زیرا طبقات حاکم هر آنچه را که می‌خواهند، هر جا که پیدا کنند، می‌برند و آن را مطابق با اهداف طبقاتی خود شکل می‌دهند.

دعانویس رضی ویژگی‌های هنر زیبایی، چه در نقاشی، چه مجسمه‌سازی، چه موسیقی، چه کلمات یا اعمال، عبارتند از آرامش و سکون، لذت از چیزها به همان شکلی که واقعاً وجود دارند؛ همچنین وضوح شکل زیرا هنرمند طبقه مرفه وقت دارد دعانویس توسل تا تکنیک را مطالعه کند و می‌داند چه می‌خواهد انجام دهد. در هر جامعه انسانی، گروهی وجود دارد که کنترل دعانویس می‌کند و جادو سیاه گروهی دیگر که برای کنترل می‌جنگد؛ خودی‌ها در مقابل بیگانه‌ها، داراها در کافر مقابل ندارها. در هر تمدن توسعه‌یافته‌ای، این طبقه اخیر شیطانی به اندازه کافی قوی خواهد بود تا هنر خود را داشته باشد، هنری که مستعد خام و غریزی بودن، پر از احساسات غلیان‌دار، نیمه‌بیان‌شده و نیمه‌واقعی است.

چنین هنری بر محتوا تأکید دارد، نه بر شکل؛ هدف آن، گشایش یا حداقل تمایل به برانگیختن به عمل است؛ و بنابراین ما آن را هنر قدرت می‌نامیم. این هنری است که عموماً توسط نقدهای رایج به عنوان تبلیغات توصیف می‌شود؛ وجه تمایز آن، همانطور که قبلاً توضیح دادیم، خود نوعی تبلیغ است. دعانویس هنر زیبایی نیز به همان اندازه تبلیغ است؛ این هنر، رگبار گاز داراها است و جوهره مرگبار بودن آن در این واقعیت نهفته است که شباهت کمی به سلاح دارد. اما به نظر من به اندازه کافی واضح است که وقتی یک هنرمند طبقه مرفه، ظرافت‌ها و ظرافت‌های تمدنی را که او را حفظ می‌کند، ابجد به تصویر می‌کشد، وقتی ویژگی‌های نجیب را نقاشی می‌کند دعا نویسی و کلمات طلایی خیالی خانم‌ها و آقایان طبقه حاکم را نقل می‌کند، بهترین کاری را که می‌داند برای محافظت از کسانی که به او امرار معاش می‌دهند، انجام می‌دهد.

دعانویس لاهرود او، به عنوان یک قاعده، از نیروهای خشن، خشن و خطرناکی که او را احاطه کرده‌اند، از جمله برج عاج، معبد، بیشه انرژی مثبت مقدس یا هر جایی که ابزار کار خود را در آن نگه می‌دارد، بی‌اطلاع نیست. اما حتی در جایی که تفسیر عناصر طلسم نمادین ممکن است متفاوت باشد هنرمند غریزی و ساده‌لوح است، طبقه‌ای که او را استخدام می‌کند، می‌داند چه کاری انجام می‌دهد؛ دعانویس ایردموسی می‌داند چه چیزی امن و عاقلانه و ذکر با گرایش سالم است. چنین هنری را تأیید می‌کند و برای حفظ چنین هنری پول می‌پردازد.{۷۳} مگر اینکه جامعه مانند چین راکد باشد، حیات اجتماعی پیشینه تاریخی آن شیطانی با تغییر قدرت مشخص می‌شود.

طبقات انقلابی موفق می‌شوند و حاکمان قدیمی جادو شدن را جایگزین می‌کنند؛ و در نتیجه ما فوراً شاهد تغییر در هنر آنها هستیم. کسانی که ناراضی بودند فرشتگان اکنون آرامش می‌یابند؛ کسانی که احساساتشان بر آنها غلبه کرده بود، اکنون خود دعانویس ایردموسی را قادر به نظم دادن به افکار خود می‌بینند؛ کسانی که به آنچه می‌گفتند علاقه‌مند بودند، اکنون به پیروزی‌های تکنیکی دست می‌یابند؛ به طور خلاصه، کسانی که هنر قدرت دعانویس هشجین را خلق می‌کردند، اکنون شروع به خلق هنر زیبایی می‌کنند. و بنابراین ما در موقعیتی هستیم شیطان که می‌توانیم بفهمیم چه اتفاقی برای هنر مسیحی افتاد، زمانی که شهدا و قدیسان به “جامعه خوب” راه یافتند.

بهترین استاد دعا در شهر ایردموسی

امپراتوری روم حدود پانصد سال پس از میلاد مسیح سقوط کرد و شبه جزیره ایتالیا برای پانصد سال دیگر میدان نبرد قبایل مهاجم بربر بود. هنگامی که سرانجام اوضاع آرام شد، این سرزمین دین در اختیار تعداد زیادی دعا نویس از شاهزادگان فئودال و گروه‌های غارتگر بود که لانه‌های خود را در قلعه‌ها و شهرهای محصور داشتند. مسیحیت دین رسمی بود و راهبان، اسقف‌ها و پاپ‌ها، رؤسای راهزنانی بودند که فرماندهی ارتش‌ها را بر عهده داشتند. در بین اعمال صالح لشکرکشی‌های نظامی خود، مانند سایر شاهزادگان، به خوشگذرانی می‌پرداختند؛ و از جمله لذت‌های آنها، لذت‌های هنری بود. احساسات درونی که مسیحیت پرورش می‌داد، برای کسانی که آنها را در حجره‌های راهبان و غارهای زاهد جستجو می‌کردند، رایگان بود، اما قابل خرید یا اجاره نبودند و در فضای کاخ‌ها و دربارها پژمرده می‌شدند.

بنابراین به تدریج شاهد تغییر هنر مذهبی ایتالیا هستیم. مقدسین به آقایانی فرهیخته تبدیل می‌شوند که لباس‌های دانشمندان را می‌پوشند؛ عیسی به شاهزاده‌ای آسمانی تبدیل می‌شود، با لباس‌های کتانی دعانویس ایردموسی بی‌عیب و نقص و تاجی طلایی، که نگاه‌های خیرخواهانه‌ای به روحانیون می‌اندازد؛ مریم مقدس به معشوقه محبوب دوک یا راهب بزرگ یا پاپ یا شاید معشوقه خود نقاش تبدیل می‌شود. این ترتیب اجنه غیر مسلمان جادو سیاه اخیر به دلایل تجاری که درک آن آسان است، رایج است. خانم در دسترس است و در حالی که نقاش در حال نقاشی است، اعمال مربوط به جادو کاری برای انجام دادن ندارد؛ او به طور رایگان دعا از یک مدل استفاده می‌کند، غرور معشوقه‌اش را تحسین می‌کند و در عین حال او را از سایر نقاشان در امان نگه دعانویس اسلام آباد می‌دارد.

بنابراین سم تجمل به درون آنچه قرار است هنر مذهبی باشد، نفوذ می‌کند. و ما نمادهای شهادت و فداکاری مقدس را می‌بینیم که برای تجلیل از پوچی‌ها و پوشاندن رذایل طبقات غارتگر به کار گرفته می‌شوند.{۷۴} اما روح انسان هرگز نمی‌میرد؛ با وجود همه خیانت‌ها و آزار و اذیت‌ها، برای عدالت و فرشتگان برادری مبارزه می‌کند. بنابراین در داخل دعانویس و خارج کلیسا، صفی طولانی از ارواح قهرمان وجود دارد که برای بازگرداندن سادگی و صداقت اولیه ایمان می‌جنگند.