دعانویس رضی

بر سرزمینی که پیش از او زحل بر آن حکومت می‌کرد، حکومت کند. این نوعی تبلیغ مستقیم‌تر و شخصی‌تر است، تبلیغ شاعری جادو گرسنه که در جستجوی شام خود است. ما مقدار زیادی از آن دعانویس رضی را در طول تاریخ هنر خواهیم یافت، و به من گفته شده است که امروزه در محافل هنری کاملاً ناشناخته نیست. خانم اوگی می‌گوید: اینجا نامه‌ای از استادی دارم که این نسخه خطی را خوانده است. او اعتراض می‌کند که نه به سبک استادی— اوگی می‌گوید: طبیعتاً نه. اینکه دعا نویسی شما نمی‌توانید نویسندگان قدیمی را به خوبی او بشناسید، کسی جادو که بخش عمده‌ای از زندگی‌اش را صرف مطالعه‌ی آنها کرده است.

دعانویس : گفتن اینکه ویرژیل چاپلوس یک امپراتور رومی بوده، تخمینی بسیار سطحی طلسم است که از موضوع واقعاً عمیق نوشته‌های او چشم‌پوشی می‌کند. گفتن اینکه به نحوی دائماً یک ترفند آگاهانه با بشریت در دفاع و تجلیل از طبقات حاکم به کار گرفته شده است، صرفاً احمقانه است. در آن زمان هیچ شناختی از یک مسئله اجتماعی وجود نداشت، همانطور که ماشین‌های الکتریکی وجود نداشتند. اوگی پاسخ می‌دهد: این مهم است و می‌خواهم آن را درست کنم. دوست دارم روی جلد این کتاب یک فلش بزنم و توجه همه اساتید را به این واقعیت جلب کنم که من تصریح یا تلویح نمی‌کنم که هنرمندان دعا نویسی بزرگ طبقه مرفه آگاهانه بازی می‌کردند.

دعانویس رضی

گاهی اوقات آنها می‌دانستند چه می‌کنند؛ اما بیشتر اوقات فقط به این شکل می‌نوشتند، چون از آن نوع آدم‌ها بودند. من سعی کردم این را روشن کنم؛ اما ظاهراً استاد فرشتگان متوجه این موضوع نشده است، بنابراین اجازه دهید مثالی بزنم: اینجا کندویی دعانویس شهر آلنی از زنبورهاست؛ هر یک از این زنبورها تمام تاریخ فرهنگی، شیوه‌های نمادین را حفظ می‌کند روز با پشتکار تلاش می‌کنند تا شیره گل‌ها را جمع‌آوری کرده و آن را به عسل تبدیل کنند؛ یا موم جمع‌آوری کنند و سازه‌های معماری شش ضلعی دقیقی بسازند که در آنها ذخیره کنند. دعانویس رضی حالا یک حشره‌شناس می‌آید و چرخه زندگی زنبور عسل را مطالعه می‌کند و می‌گوید که هدف از ساختارهای شش‌ضلعی، نگهداری عسل به اقتصادی‌ترین شکل ممکن است؛ هدف عسل، تغذیه زنبورهای نوزادی است که در سلول‌های شش‌ضلعی از تخم بیرون می‌آیند.

حال آیا منتقدی می‌تواند بگوید که این حشره‌شناس احمق است، زیرا هیچ زنبوری نمی‌تواند اصول اقتصادی موجود در ساختار شش‌ضلعی را درک کند و همچنین نمی‌تواند آزمایش‌های شیمیایی لازم برای تعیین کیفیت غذایی کربوهیدرات‌ها را انجام دهد؟ احساسات طبقاتی انسان‌ها واکنش‌های غریزی و دعانویس شهر انگوت خودکار به فشار اقتصادی است. واکنش‌های هنرمند، که با ابراز این احساسات طبقاتی به دنبال شهرت و موفقیت است، ممکن است به همان اندازه غریزی باشد. اما اکنون بشر در حال ظهور به آگاهی است و زندگی اجتماعی در حال عقلانی شدن و سنجیده شدن است. من رمل می‌گویم یکی از مراحل دعا این فرآیند، بازگشت به عقب و مطالعه چرخه زندگی هنرمند است و اینکه او عسل خود را از کجا جمع‌آوری کرده و چگونه آن را ذخیره کرده و کندو چه استفاده‌ای از آن کرده است.

در این مرحله، خانم اوگی، که مشغول خواندن کتاب مقدس خود که در سراسر جهان با نام آثار GBS شناخته می‌شود بوده است، متنی از جوهر ایبسن را ارائه می‌دهد که به شرح زیر است: وجود یک تز قابل کشف و کاملاً قطعی در اثر یک شاعر به هیچ وجه به کامل دعا نویسی بودن آگاهی فکری خود او از آن بستگی اعمال مربوط به جادو ندارد. فصل بیست و چهارم چهارصد نفر جادو سیاه رومی چند سال پس از ویرژیل، دعانویس رضی شاعر رومی دیگری شیطانی ظهور کرد که من در کودکی خواندن آثار او را آموختم. جادو سیاه او نیز مورد توجه امپراتور آگوستوس قرار گرفت و قصاید مفصلی در ستایش این امپراتور سرود.

دعانویس او همچنین حامی خود، یک مرد ثروتمند به نام ماسِناس، را پیدا کرد که واقعاً به هنر علاقه داشت و مزرعه‌ای در سابین را برای زندگی به شاعر بخشید. به گمان من، این شاعر اولین نویسنده‌ای بود که مردم را به خانه‌اش دعوت کرد و امور خصوصی خود را، چه خوشایند و چه ناخوشایند، برای آنها بازگو کرد. از آنجایی که خودم نویسنده‌ای علوم غریبه بی‌ملاحظه بودم، از همان ابتدا احساس محبتی نسبت به آقای کوینتوس هوراتیوس فلاکوس، که ما او را هوراس می‌نامیم، در من شکل گرفت.{۶۴} از یک طرف، این شاعر خردمند دنیوی می‌داند که چگونه توسل به ما چشمک بزند، حتی در حالی که از حامی خود تعریف و تمجید می‌کند.

از طرف پیشینه تاریخی شیاطین دیگر، به نظر می‌رسد که ماسِناهای او واقعاً انسان‌های ارزشمندی بوده‌اند. من شماره ملا می‌دانم که دوست داشتن یک مرد ثروتمند چقدر آسان است؛ اما در روم کافران پیدا کردن مرد ثروتمندی دعانویس هیر که بتوان به هر قیمتی دوستش داشت، حتماً دشوار بوده است. هوراس مردی با سلیقه طلسم فروتن دعانویس بود؛ تنها چیزی که می‌خواست زندگی در کتاب‌هایش و فرار از جنجال و غوغای سیاست بود. تعویذ شاید انتظار داشتیم که او به زانو شیطانی درآید و جفت روحی دست مردی را ببوسد که خانه‌ای آرام با درختان میوه در اطرافش، کوه‌های پوشیده از برف در دوردست و آتش هیزمی در زمستان به او داده بود.

دعانویس مغانسر اما، در واقع، شاعر در این مورد کاملاً محترمانه عمل کرد. او بر حق یک مرد ادیب برای فرشته داشتن یک زندگی مستقل تأکید کرد ایده‌ای کاملاً دین مدرن و دشوار برای رومیان ثروتمند و بی‌رحم. هر از گاهی هوراس مجبور می‌شد به دیدار حامی و دوستش برود و با برخی از این فاتحان مغرور جهان ملاقات کند و آنها او را سر جایش بنشانند. پدر هوراس کسی بود که رومیان او را آزاد می‌نامیدند؛ دعانویس رضی یعنی او قبلاً برده بود و جهان بزرگ به همین دلیل شاعر را مسخره می‌کرد. اما هوراس به جای اینکه از اصل و دعا نویسی نسب خود شرمنده باشد و سعی کند آن را پنهان کند، پدر پیرش طلسم را در کتاب‌هایش نوشت، دعانویس تا تمام روم او را ببینند.

بله، شاعر گفت، آن پدر آزاد شده‌ی پیر و مهربان پسر کوچکش را برای تحصیل به روم آورد و هر روز با او پیاده به مدرسه انرژی مثبت می‌رفت و کتاب‌ها و لوح‌هایش را حمل می‌کرد. ما می‌توانیم به این جنتلمن صادق احترام بگذاریم و اشعار جذاب او را با لذت بخوانیم اما بدون ارتکاب ارواح پوچی‌های سنت کلاسیک، که هوراس روح را در رتبه یک شاعر بزرگ قرار می‌دهد. او مردی پیشگام در ادبیات بود و به این ترتیب نماز خواندن تاریخ‌ساز شد؛ اما چیزی نیست که او نوشته باشد و جهان امروز یاد نگرفته باشد که آن را بهتر بنویسد. ده‌ها جوان شعر برای ستون‌های روزنامه‌های آمریکایی می‌نویسند که می‌توانند به همان اندازه شوخ‌طبع، زیرک و انسانی باشند.

دعانویس شهر آراللو “FPA” “برداشت‌هایی” از هوراس نوشته است که افراد متعصب را شوکه دعانویس می‌کند، اما می‌توانست هوراس را خوشحال کند. لوئیس اونترمایر جلدهایی از چنین خرد و شوخ‌طبعی آمیخته‌ای را منتشر دعاگر کرده است. دعانویس رضی و آستین دابسون و بالاتر از همه، هاینه مردی که اشعار عاشقانه‌ای می‌نویسد تا رگ‌های قلب شما را پاره کند، و در عین حال جسارت آن را داشت که به وحشی‌های طبقه حاکم عصر خود حمله کند.{۶۵} خانم اوگی می‌پرسد: مگر حتی فرشتگان یک هنرمند هم در رم نبود که شورش کند؟ بله، یکی بود. او هم پسر یک برده آزاد بود و تقریباً یک قرن ذکر پس از ویرژیل و مذهب هوراس، در دوران سلطنت بدنام دومیتیان، به دنیا آمد.

نام او کافران جوونال بود و هجویه‌هایی می‌نوشت که در آنها اشراف کافر امپراتوری را به خاطر پستی و مادی‌گرایی‌شان به باد انتقاد می‌گرفت. من زمانی رمانی به نام کلان‌شهر منتشر کردم که در آن دعانویس لاهرود همین کار را برای به اصطلاح دعا چهارصد نیویورک انجام دادم؛ و مقایسه این دو تصویر جالب است… خانم اوگی فریاد زد: حالا شروع نکنید درباره کتاب‌های خودتان صحبت کنید! من کلان‌شهر را به عنوان یک اثر ادبی ارائه نمی‌دهم، بلکه صرفاً به عنوان گزارشی از چیزهایی که بیست سال پیش کافران در نیویورک دیده‌ام، ارائه می‌دهم. پس از آن نشان خواهم داد که جوونال در مورد همین موضوعات چه می‌گوید.

بهترین روش دعا برای شهر رضی

ابتدا، کلان‌شهر، صفحه ۲۷۸، فهرستی از درمان‌های سلامتی زنان در اعمال صالح جامعه مرفه را ارائه می‌دهد: یکی از پیامدهای سرعت سرسام‌آور این بود که سلامت مردم خیلی سریع رو به زوال می‌رفت؛ و انواع و اقسام روش‌های عجیب و غریب برای بازیابی آن وجود داشت. یک نفر چیزی جز رمال دعانویس قزوین اسفناج نمی‌خورد و دیگری روی علف زندگی می‌کرد. یکی سی و دو بار یک لقمه سوپ را می‌جوید؛ دیگری هر دو ساعت غذا می‌خورد و دیگری فقط هفته‌ای یک بار. بعضی‌ها صبح زود بیرون می‌رفتند و پابرهنه روی چمن راه می‌رفتند و دیگران روی دست‌ها و زانوهایشان روی زمین می‌پریدند تا چربی از بدنشان پاک شود.

دعانویس قصابه درمان‌های استراحت و درمان‌های آبی، فکر جدید و درمان‌های متافیزیکی و علوم مسیحی وجود داشت؛ یک اسب اتوماتیک وجود داشت فرشتگان که می‌توانستید در داخل خانه سوار آن شوید و یک دفترچه ثبت مسافت دعانویس رضی طی شده را نشان می‌داد. مونتاگ با مردی آشنا شد که یک دستگاه الکتریکی داشت که سی هزار دلار قیمت داشت و در حالی که او ابجد منتظر بود، دست‌ها و پاهایش را می‌گرفت و او را ورزش می‌داد. او با زنی آشنا شد که به او گفت سوار یک شتر برقی است! اما البته آنها واقعاً نمی‌توانستند در کاهش وزن موفق شوند، زیرا قادر به خویشتن‌داری نبودند.

خانم بیلی آلدن برای مونتاگ داستان بدخواهانه‌ای از یک خانم چاق و طلسم نویس اشرافی از اطرافیانش تعریف کرد که عادت به حمام ترکی داشت. حرز او که مواجهه با او وحشتناک و چهره‌اش بسیار وحشتناک بود، شب‌ها وارد حمام می‌شد و همه خدمتکاران فوراً وارد عمل می‌شدند. خانم بیلی برخی از تفاسیر طلسم بر اساس الگوهای سنتی فولکلور هستند گفت: او از عرق کردن با صدای بلند سید و حاجی لذت می‌برد.