دعانویس لمزان

مرد موافقت کرده بود که پانصد گینه برای تزئینات بپردازد؛ با توجه به حجم پیش‌بینی نشده کار، قیمت را به هزار گینه افزایش داد. اما ویستلر بر دو هزار گینه اصرار کرد و با آن دعانویس لمزان مرد به شدت خشمگین شد و جنجال را به روزنامه‌ها کشاند و کاریکاتورهای نفرت‌انگیزی از آن مرد کشید و آنها را در معرض دید عموم قرار داد. ویسلر به نقاش بزرگی بودن بسنده نکرد؛ او همچنین سخنران، ادیب و مورخ بود. ایده این بود که وقتی او با یک جواب شوخ‌طبعانه بر یکی از طلسم دشمنانش غلبه کرد، تاریخ ساخت و وقتی این جواب‌ها و داستان‌های شیاطین دعواهایش را در کتابی جمع‌آوری کرد، تاریخ جادو سیاه نوشت.

دعانویس : این جمع‌آوری توسط یک روزنامه‌نگار به او پیشنهاد شد که دعانویس عنوان را پیشنهاد داد و مجاز بود موارد مختلف را از پرونده‌های روزنامه جمع‌آوری کند. پس از انجام کار و آماده‌سازی و چاپ کتاب، ویسلر تصمیم گرفت اعتبار را برای خود به دست آورد، بنابراین چکی به مبلغ ده پوند برای روزنامه‌نگار فرستاد و دعانویس او را مرخص کرد. طبیعتاً آن مرد بیچاره اصرار داشت که در این موضوع حقی دارد و سعی کرد کتاب را در بلژیک و پاریس منتشر کند. ویسلر او را تعقیب کرد و باعث دستگیری و جریمه سنگین او شد. او ایده و عنوان آن مرد را تصاحب کرد و بنابراین ما این کتاب زیبا با پروانه‌های فانتزی را فرشتگان داریم.

دعانویس لمزان

رفتار ویسلر در طول این ماجرا وحشیانه بود و من تمایل دارم کتاب او را نفرت‌انگیزترین چیز چاپ شده بنامم. محتوای آن خودخواهی یک زنبور بسیار باهوش و پیگیر دعانویس است. ویسلر، مطمئناً، ایده‌هایی برای دفاع دارد. او سخنرانی‌ای با رمال عنوان ساعت ده را که نامش از ساعت بعد از شامی که دعا نویس در لندن ایراد شده بود، گرفته شده است، بازنشر می‌کند. او برای مخاطبان سیر و سیر خود توضیح داد که هنر برای هنرمندان است، که تنها آنها می‌توانند آن را درک کنند؛ هنر هیچ ارتباطی طلسم با مردم ندارد، که فقط وقتی به آن دست می‌زنند، آن را تحقیر می‌کنند.

علاوه بر این، هنر هیچ ارتباطی با اخلاق، چه فردی و چه ملی، ندارد. فضایل ما به هیچ وجه به ارزش آن کمکی نمی‌کنند، و رذایل ما به هیچ وجه مانع پیروزی آن نمی‌شوند. دعانویس لمزان ویسلر در مورد نقاشی اعلام کرد که این دعانویس تخت موضوع به چیدمان خط، فرم و رنگ مربوط می‌شود؛ این موضوع هیچ ارتباطی با هیچ ایده شیطانی دیگری، حتی با سوژه نقاشی شده، ندارد. به نقل از سخنان خود نقاش: موضوع هیچ ارتباطی با هماهنگی رنگ ندارد. ویسلر برای تأکید بر این دیدگاه، پرتره‌های دعا نویسی خود را با نام‌هایی مانند هارمونی در سبز و رز، کاپریس در آبی و نقره‌ای، سمفونی در دعا سفید، واریاسیون در بنفش و آداب و رسوم آیینی در سنت‌های مختلف متفاوت است سبز، چیدمان در سیاه و خاکستری نامگذاری کرد.

یکی از معروف‌ترین نقاشی‌های او آتش‌بازی در شب را نشان می‌داد و شبانه در سیاه و طلایی نام داشت. جان راسکین در مورد آن نوشت: هرگز انتظار نداشتم بشنوم که یک نقاش اهل کوکسومب برای پرتاب یک ظرف رنگ به صورت عموم، دویست گینه درخواست کند. جادو کهن بنابراین یک دعوی افترا زیبا و جنجالی مطرح شد و هیئت منصفه به ویسلر یک فارتینگ، یعنی نصف، غرامت پرداخت کرد.{۳۱۰}یک سنت. این برای پرداخت هزینه‌های وکیلش کافی نبود، بنابراین نقاش ورشکست شد و چند سالی را در اروپا گذراند. معنای این دکترین هنری که با این صراحت بیان می‌شود چیست؟ پاسخ این است که این امتداد خودخواهی هنرمند است؛ خودپسندیِ حرفه و طبقه‌اش، از نماز خواندن هر نظر و از هر منظر، توسل چیزی ضداجتماعی و دعانویس بهاباد غارتگرانه.

اینجا در لندن هستیم، دعانویس لمزان قلب و مغز امپراتوری بریتانیا، که در آن زمان بزرگترین آژانس استثمار در جهان بود. اینجا ثروت و مد است که نمایانگر عرق و خونِ ریخته‌شده، نه فقط کارگران برده بریتانیایی، بلکه صدها میلیون نژاد سیاه و قهوه‌ای و طلسم زردِ برده طلسم است. اینجا دین اربابان ساکنند و مذهب می‌خواهند شکوه و جلال خود را به رخ دعا نویسی بکشند؛ بی‌توجه به ناله‌ها و عذاب‌ها، هیاهوی تمام بدبختی‌های بشر، آنها بر اتاق غذاخوری‌ای فرمانروایی می‌کنند که با طاووس‌های طلایی و آبی رنگ پوشانده شده است، یا با پرتره‌هایی از خودِ درنده‌ی باشکوهشان و زنان انگلیِ دوست‌داشتنی‌شان آویزان شده است.

دعانویس لافت و اینجا انبوهی از نقاشان از راه می‌رسند که برای جلب توجه آنها رقابت می‌کنند، به دنبال چاپلوسی غرور آنها و تحسین جهلشان هستند. یک زنبور سرخ، کمی کافر زهرآگین‌تر از بقیه، می‌تواند با این احتمال که نقاشی‌هایش روزی به هزاران پوند فروخته شود، هورنت خود را بر آنها تحمیل کند و طمع آنها را برانگیزد. بنابراین آنها تصمیم می‌گیرند که خودشان را به دست این نابغه عجیب بسپارند. آنها به استودیوی او می‌آیند و ماه‌ها عذاب را در حالی که او تقلا می‌کند همزاد و نگران می‌شود، و نقاشی می‌کند و پاک می‌کند و دوباره نقاشی می‌کند، می‌گذرانند و زحمات بی‌پایانی می‌کشند تا مطمئن شوند لباس‌های خانم‌ها از کیفیت دقیق پارچه ململ ساخته شده، به روش دقیق برش داده و دوخته جادو شده است زیرا یک نوع خاص و خاص از شیطان لباس ململ وجود دارد که هنر است و شیطانی هر کافر نوع دیگری چیز دیگری است.

همه اینها زیبایی نامیده جادو می‌شود؛ دعانویس لمزان ویسلر به ما می‌گوید که همه اینها قوانینی دارند، جادو سیاه به همان اندازه قطعی و جفت روحی قابل تعیین که قوانین فیزیک یا شیمی. زیبایی چیزی است دائمی و جاودانه، و مستقل از همه ویژگی‌های دیگر اخلاق، عدالت، سلامت، حقیقت، صداقت. پاسخ این است: همه اینها مزخرفات سمی هستند که توسط کسانی که از غرور ثروتمندان سوءاستفاده می‌کنند، به آنها داده می‌شود. هنر بدون اخلاق، صرفاً هنری است که برای مشتریانی تولید می‌شود که هیچ اخلاقی ندارند، توسط هنرمندانی که هیچ اخلاقی ندارند. در مورد پایداری چنین هنری، پاسخ این است که استانداردهای آن در هر …{۳۱۱} لحظه‌ای که دعانویس در معرض حمله‌ی طراحان باهوش‌ترِ اشکال ارواح جدید حماقت و تظاهر قرار می‌گیرد.

روش صحیح برش لباس موسلین امروز، روشی پوچ برای برش آن در فردا است؛ و همین فرشتگان امر در مورد هماهنگی رنگ و خطوط کلی فرم نیز صدق می‌کند. ترک‌ها چاقی زنان را گرامی می‌دارند، زیرا دوست جادو دارند در حرمسراهای خود راحت باشند؛ مسیحیان اولیه فکر می‌کردند که لاغری زیباست، زیرا آنها را برای بهشت ​​آماده می‌کند؛ ویسلر، که می‌خواست غرور اشرافی شیاطین حامیان خود را ارضا کند، آنها را کافران به طور غیرطبیعی بلندقد و لاغر ترسیم می‌کند، زیرا این تصور متکبرانه در حال حاضر مد است. ویسلر از نظر فنی هنرمند بزرگی بود؛ یعنی یاد گرفت که رنگ را به گونه‌ای روی بوم بگذارد که تصویری از واقعیت را نه صرفاً فیزیکی، بلکه احساسی و معنوی منتقل کند.

او یک کارگر فوق‌العاده بود، همانطور که هر مردی برای موفقیت در رقابت شیطانی شدید زندگی مدرن باید باشد. او هنر خود را با جدیت دنبال می‌کرد؛ دعانویس لمزان و اتفاقاً دو بار در طول فرشته زندگی‌اش چیزی او را از تئوری‌های پوچی که به آنها افتخار می‌کرد، بالاتر انرژی مثبت برد. اولین بار زمانی بود که مادرش را نقاشی کرد. در اینجا یک پیرزن مهربان، حساس، خوش‌چهره و مؤمن پروتستان بود که تمام خاطرات کودکی‌اش با او گره خورده دعا بود. او او را در حالی که نشسته و دستانش را در دامان خود گرفته بود و موهای خاکستری‌اش را شانه کرده و با یک کلاه توری قدیمی پوشانده بود، نقاشی کرد.

او آن را چیدمان دعا نویسی سیاه و خاکستری نامید؛ و این اشکالی ندارد، زیرا سیاه و خاکستری رنگ‌های پیرزن هستند. اما اگر به نقاشی عنوانی اخلاقی می‌داد، آن را حتی بهتر دعانویس لمزان توصیف می‌کرد: چیدمان با احترام و محبت. و سپس کارلایل از راه رسید؛ پیامبر پیر، فقیر، گیج، بدخلق و در حال تقلا از اسکاتلند، به پرتره مادرش اثر ویسلر نگاه کرد و آن را دوست داشت و رضایت داد که نقاش همان کار را برایش انجام دهد. بنابراین، این هم یک نقاشی دیگر که به همان شکل کشیده شده و به جای چیدمان ترحم و تأثر، چیدمان سیاه و خاکستری نام دارد.

بهترین روش دعا برای شهر لمزان

این دو نقاشی دارای احساس انسانی و معنای اخلاقی هستند؛ بنابراین، دعانویس این دو نقاشی همان‌هایی هستند که تکثیر شده‌اند و همه آنها را می‌شناسند و دوست دارند. این پاسخی است به نظریه‌های هنری ویسلر؛ اما شیاطین البته این پاسخی است که خود او هم آن را تحقیر می‌کرد او در مورد آن شوخی می‌کرد و نسخه جدیدی از هنر ملایم دشمن‌سازی را منتشر می‌کرد. خانم اوگی می‌گوید: این پیروزی مال تو نیست. این پیروزی مرگ است. فصل هفدهم نبرد هوش چند سال پیش داستانی در مورد مرد برجسته‌ای در انگلستان برایم تعریف شد. این مرد از میان مردم عادی آمده بود؛ او یکی از بهترین نسخ خطی ذهن‌های انگلستان را دارد و قهرمان همه چیز در سخاوت و آزادی در ادبیات و زندگی است.

خانمی که این داستان موکل جن طلسم را برایم تعریف کرد، خودش یک رمان‌نویس مشهور فرشتگان بود، در مورد بخش خاصی از جامعه که این مرد از دعانویس لمزان آن برخاسته بود و دوران کودکی‌اش را در آن گذرانده بود، می‌نوشت. او به یک نوشته با رنگ و بوی محلی نیاز داشت و از او پرسید که این افراد چگونه یک کلمه خاص را تلفظ می‌کنند. مرد سرخ شد و پرسید: از کجا باید بدانم؟ کافر به نظرم این داستان یکی از وحشتناک‌ترین داستان‌هایی بود که تا به حال شنیده بودم؛ و خانم رمان‌نویس وقتی دید که چطور آن را برداشت کردم، شوکه شد، زیرا او قصد دعا نداشت تنوع در شیوه‌های طلسم در فرهنگ‌های مختلف وجود دارد چیزی به این جدیت در مورد دوستش بگوید. او سعی کرد برای من توضیح دهد که واقعاً آنقدرها هم که به نظر می‌رسید بد نیست.