دعانویس تخت

که شاعر روی آوردن خود به آرمان خدمت به بشر را توصیف می‌کند. پس بنواز و آواز بخوان؛ ما رمل نیز نواخته‌ایم، ما نیز، در آن سایه‌ی ظریف. ما هم موهایمان را پیچانده‌ایم چنان دعانویس تخت پیچک‌هایی که عشق‌های وحشی می‌پوشند، و شنید که مینادها چه شادی‌ای می‌کردند. زندگی شاعر چنین بوده است؛ اما اکنون او خود را اصلاح کرده و وظیفه انتقال نور خرد به همنوعان خود را بر عهده گرفته است: کمی وقت که شاید پر کنیم یا با چنین کارهای خوبی یا چنین کارهای بدی چگونه پیوندها را سست کنیم یا آنها را محکم کنیم که در آن تمام مردانگی از ظلم رنج می‌برد.

دعانویس : و این ما را با گذار طبیعی به سرود مارش، شعار نبرد انقلاب، هدایت می‌کند: برخیز، پیش از آنکه سپیده دم برآید؛ بیایید و همه جان‌ها را دعا نویس سیراب کنید؛ از مزرعه و خیابان و دعانویس زندان بیا، زیرا جشن گسترده شده است؛ زندگی کن، زیرا حقیقت زنده است؛ بیدار شو، زیرا شب مرده است. سوینبرن اعلام کرد: کتاب‌های دیگر من کتاب هستند، اما آوازهای پیش از طلوع خودِ من است. زندگینامه‌نویس محترم او، ادموند گاس، از این موضوع هم گیج و هم شوکه شده است و اشاره می‌کند که چگونه امیدهای سوینبرن برای جمهوری‌خواهی در دنیای مدرن کاملاً محقق نشده است.

دعانویس تخت

بله؛ شاعر متوجه دعانویس نشد که اربابان مالی، مردان چاق بورژوازی، از استبداد دعانویس و خرافات به تعویذ احضار کافر عنوان وسیله‌ای برای تحمیل بردگی بر ذهن و بدن انسان برای یک قرن دیگر حمایت مالی می‌کنند. اما بگذارید پروفسور انرژی مثبت گاس چند سال دیگر مراقب سلامتی خود باشد، و شاید آن سنت‌های آیینی در فرهنگ‌های مختلف تکامل یافته‌اند روشنایی روز را که در آوازهای پیش از طلوع نوید داده شده بود، ببیند. شیاطین ما از داستان خود جلوتر رفته‌ایم و از ذکر جلد قبلی آثار متفرقه سوینبرن، اشعار و تصنیف‌ها، که کمی پس از شیطانی آتالانتا منتشر شد و بدترین شوک را به عصر ویکتوریا وارد کرد، صرف نظر کرده‌ایم.

این زمان، زمان ماد و انوک آردن بود که در نهایت بی‌رحمی تنیسون را نشان می‌داد؛ انگلستان ادبی دعانویس از زمان دون ژوان بایرون، تقریباً نیم قرن پیش، هیچ چیز واقعاً ناشایستی به خود ندیده بود. اما این اشراف‌زاده جوان پسر یک دعانویس تخت دریاسالار، و بنابراین فراتر از پیگرد قانونی برای هر کاری که ممکن است انجام دهد و تجلیل الهام‌بخشی از شورش جنسی و الکلی را به جهانیان عرضه می‌کند. البته سوینبرن در ستایش ونوس و تاک به همان اندازه که در ستایش آزادی صادق بود، صادق‌تر نیز بود؛ در واقع، صادق‌تر، زیرا او به آنچه در مورد دعا نویسی اول موعظه می‌کرد، عمل می‌کرد، دعا اما از رفتن و مردن در راه آزادی، مانند بایرون، خودداری دعانویس آب بر کرد.

برخی از اشعار شهوانی او از نظر فنی بی‌نقص است؛ اما از سوی دیگر، اشعار و تصنیف‌ها شامل بدترین ترکیب کلماتی است که تاکنون در یک شعر گنجانده شده است: زنبق‌ها و پژمردگی‌های فضیلت و گل‌های رز و شور و شوق‌های رذیلت. خوشایند است که بتوانیم دعانویس هرات ثبت کنیم که سوینبرن این هوش را داشته که عادت خود به اجنه غیر مسلمان واج‌آرایی احمقانه را به سخره بگیرد؛ کافران به تقلید مسخره‌آمیز نفلیدیا مراجعه کنید: از ژرفای زوال رؤیایی سپیده‌دم از میان هاله‌ای قابل توجه از نور مبهم ظهر و غیره. در چنین گفت زرتشت آموزه‌ای در باب آزادی وجود دارد که خلاصه آن این است: از فرشتگان شما می‌پرسم، نه آزاد از چه، بلکه آزاد برای چه؟ و این چیزی است که می‌خواهم به شاعران جوانی که سوینبرن را بی‌چون‌وچرا به طلسم عنوان یک خدا می‌پذیرند، خاطرنشان کنم.

دعانویس تخت می‌توان کاملاً آزاد بود که هر کاری را که دوست دارید انجام دهید، اما دوست ندارید کارهای احمقانه و مخرب زیادی انجام دهید. شاعران جوان آزادند تا جایی که می‌توانند اشعار شیوا بنویسند؛ و می‌توانند در جادو سیاه آن دعانویس احمدآباد اشعار، تجلیلی از همه چیزهای زیبا، عادلانه و شریف در جهان بگنجانند. از سوی دیگر، می‌توانند تجلیلی از فسق و فجور طلسم به عمل آورند؛ و می‌توانند دعانویس آن دعانویس را برای خودشان امتحان کنند، و برده دعا الکل و مواد مخدر شوند، و در نهایت به تیمارستان یا گور خودکشی یا مستی بروند مانند بودلر و ورلن و موسه و پو و داوسون، و آن نابغه درخشان و ناراضی که داستانش را در ادامه خواهیم متون کهن خواند.

فصل XCV میخک سبز هشت سال پیش فرانک هریس دو جلد کتاب خود را با عنوان اسکار وایلد: زندگی و اعترافات او منتشر کرد. من برایش نوشتم که این یکی از شش زندگینامه برتر به زبان انگلیسی است و او، طبق معمول، پاسخ داد: پنج تای دیگر را نام ببرید. آن داستان هرگز{۳۰۳}خنده را برنمی‌انگیزد؛ اما انصافاً باید در حق فرانک هریس اضافه کنم که وقتی نشستم و دعانویس گروک جدی به آن فکر کردم، شیاطین نتوانستم پنج نفر دیگر را نام ببرم. این داستان یک تراژدی انسانی وحشتناک است که به طور ساده و کامل، با بینش عمیق و ترحم عمیق روایت شده است.

چگونه ممکن است مردی که آن را نوشته، نداند کافر که این داستان بزرگ است؟ موضوع این موعظه در عمل، در سال ۱۸۵۴ در دوبلین متولد شد. پدرش یک بارونت ثروتمند، جادو کهن پزشکی بود که عادت داشت بیماران زن خود جادو را اغوا کند؛ مادرش شاعره‌ای بیش از حد خودپسند و متکبر بود. پسر با برچسب اسکار فینگال اوفلاهارتی ویلز وایلد بار آمد و تحصیلات معمول مدرسه دولتی و آکسفورد را دریافت کرد. در این مدارس به اصطلاح دولتی، که مدارس شبانه‌روزی طبقه حاکم هستند، پسران زندگی نیمه‌رهبانی را می‌گذرانند و کاملاً از نفوذ زنان دور هستند. آنها از ادبیات و هنر یونانی تغذیه می‌شوند که همجنس‌گرایی را ستایش می‌کند و بنابراین زندگی طبقه مرفه انگلیسی با این رذیلت نفرت‌انگیز فاسد شده است.

دعانویس تخت فرانک هریس روایت می‌کند که در زمان محاکمه وایلد، هنگامی که افشاگری‌های عمومی در مورد این موضوع تهدید می‌شد، تعداد زیادی از اعضای برجسته باشگاه لندن ناگهان متوجه شدند که در قاره اروپا مشاغل دعانویس شهر آراللو مهمی دارند. اسکار فرشتگان وایلد استعدادهای خارق‌العاده‌ای داشت؛ تخیلی زنده، فصاحتی روان و شوخ‌طبعی جذاب. او گل سرسبد هنر طبقه مرفه، گشایش جنتلمنی در شهر، یک شیک‌پوش ادبی بود فرشتگان که درس تبلیغ کردن را آموخت و با پوشیدن شلوارک و جوراب ابریشمی، حمل یک گل جادو سیاه آفتابگردان بزرگ در دست و خوشامدگویی به مردان و زنان با گستاخی‌های شیرین، خود را به پرمخاطب‌ترین مرد لندن تبدیل کرد.

تصویری طنزآمیز از این زیبایی‌شناس برازنده در رمان میخک سبز اثر رابرت هیچنز وجود دارد. اسکار کمدی‌هایی نوشت که به دنیای مد لندن، جایی که در دعانویس آن زندگی دعانویس می‌کرد، می‌پرداخت. این نمایشنامه‌ها آن دنیا را اعمال صالح شاد می‌کردند و هنوز هم مخاطبان اهل مد را به وجد می‌آورند. فرانک هریس آنها را به عنوان آثار کلاسیک جاودانه می‌شناسد؛ و تنها کاری که می‌توانم انجام دهم این است که این واقعیت را ثبت کنم که آنها مرا به خواب بردند. تقریباً بیست سال پیش اهمیت جدی بودن را در نیویورک دیدم و به یاد نمی‌آورم که در یک تئاتر تا این اعمال مربوط به جادو حد حوصله‌ام طلسمات سر رفته باشد.

قرار است جذابیت این نمایشنامه در دیالوگ‌های هوشمندانه آن نماز خواندن نهفته باشد، و فرمول این پیشینه تاریخی هوشمندی چیزی است که هر کسی می‌تواند در دو دقیقه دعانویس تخت یاد بگیرد. هر جمله‌ای را که شامل کام ساده است، در نظر بگیرید.{۳۰۴}حس یگانه‌ی بشر، میراث اخلاقی نژاد برای اعصار بی‌شمار؛ و سپس یک لطیفه کافران بسازید که خلاف آن را اعلام کند، و شما یک جمله برای یک نمایش اجتماعی دارید. خیریه گناهان زیادی ایجاد می‌کند… خوش‌قیافه بودن بهتر از خوب بودن است… همه افراد جذاب لوس هستند… یک مرد می‌تواند با هر زنی خوشبخت باشد تا زمانی که او را دوست نداشته دعانویس زارچ باشد…

جادو شهر تخت

اصلاح هر کسی چیز خطرناکی این محتوا، مروری کلی بر مضامین مرتبط با طلسم را نشان می‌دهد. است… عیب واقعی ازدواج این است که فرد را فداکار می‌کند… دموکراسی صرفاً به معنای کتک زدن دعا مردم توسط مردم برای مردم است… چیزی به عنوان کتاب اخلاقی یا غیراخلاقی وجود ندارد. کتاب‌ها خوب نوشته شده‌اند یا بد نوشته شده‌اند… حوزه هنر و حوزه اخلاق کاملاً متمایز و جدا از هم هستند. مردی که غرق در کار مفید است و بنابراین انگیزه‌های کمی برای فساد دارد، می‌تواند با بی‌تفاوتی با چنین وحشیگری‌ای روبرو دعانویس میبد شود؛ اما مرد معمولی، که هرگز از جادو سیاه خویشتن‌داری خود مطمئن فرشته نیست و پسران و دخترانی دارد که باید تا حد امکان نجابت را به آنها آموزش دهد، با چنین انحرافی، که عمداً عقل بشریتِ کورکورانه در حال مبارزه ما را آشفته می‌کند، آشفته می‌شود.

این لطیفه‌های اسکار وایلد مانند ضربه شلاقی است که به جادوگر توسل حساسیت اخلاقی روزمره مردان وارد می‌شود. بنابراین طبیعتاً این جوانِ بسیار باهوشِ زیباپرست، مورد نفرت قلبی قرار دعانویس تخت گرفت و دشمنانش چاقوهای خود را برای او تیز کردند. اسکار به آمریکا آمد تا هوس‌بازی‌هایش را به همسران و دختران پادشاهان فولاد و بسته‌بندی‌کنندگان علوم غریبه گوشت خوک ما نشان دهد. او به افسر گمرک اظهار داشت: من چیزی جز نبوغم برای گفتن ندارم؛ و به این ترتیب موفقیتش تضمین شد. او به لندن بازگشت و نمایشنامه‌های بیشتری نوشت، که یکی ارواح از آنها، سالومه، مطمئناً بی‌رحمانه‌ترین، سردترین و نفرت‌انگیزترین اثر شهوت‌آلود در زبان انگلیسی است.

قهرمان آن دختر جوان پادشاه هیرود است که سعی می‌کند ذکر یحیی تعمیددهنده را به سمت خواسته‌های نفسانی خود اغوا کند، و وقتی یحیی او را دفع می‌کند، او را اعدام می‌کنند، و سرش را روی سینی می‌آورند، و خود را تقریباً برهنه می‌کند تا جایی که آداب و رسوم صحنه دعا اجازه می‌دهد، و در مقابل این شیء خونین می‌رقصد و آن را نوازش می‌کند و می‌بوسد. اوج فساد هنر مدرن زمانی به دست آمد که ریچارد اشتراوس این درام را حرز با موسیقی پر زرق و برق و پرهزینه تنظیم کرد.