دعانویس ابرکوه

جهانی که او سعی کرد در آن بر اساس اصول عدالت، آزادی و عشق زندگی کند. او در سی سالگی درگذشت، هنگام قایق‌سواری در طوفان غرق شد؛ و با دعا دعانویس ابرکوه نویسی او بهترین ذهنی که نژاد انگلیسی پرورش داده بود، از بین رفت. من طلسم این جمله را عمداً بیان می‌کنم، با دانستن تمسخری که ایجاد می‌کند؛ اما قبل از موکل جن اینکه تصمیم بگیرید، از شما می‌پرسم: مردان نابغه انگلستان را یکی یکی در نظر بگیرید، زندگی عبادت کردن آنها را پس از سی سالگی پاک کنید و ببینید چه چیزی برای شما باقی مانده است. آیا شکسپیر را انتخاب می‌کنید؟ شما او را به عنوان نویسنده ونوس و آدونیس و تجاوز به لوکرس و کار از دست رفته عشق و کمدی اشتباهات و احتمالاً ریچارد سوم و چند غزل خواهید شناخت.

دعانویس : آیا میلتون را با آلگرو و ایل پنسروسو و کوموس و لیسیداس و هیچ چیز دیگری انتخاب خواهید کرد؟ آیا به قاره اروپا خواهید رفت و گوته را که از شلی بیشتر عمر کرد، انتخاب خواهید کرد؟ اگر فقط گوتز و ورتر جادو ذکر و چند شعر غنایی داشتید، در مورد گوته چه فکر می‌کردید؟ شلی جادوگر یکی از فرزندان روسو بود که هرگز تردید نکرد و به فئودالیسم، کاتولیک یا عرفان از هر نوعی بازنگشت. او به آینده چشم دوخت و هرگز لحظه‌ای تردید نکرد. او به امتیازات طبقاتی، نه صرفاً سیاسی، بلکه صنعتی، حمله کرد؛ و بنابراین او شاعر کارِ در راه شیطانی است.

دعانویس ابرکوه

روزی، و نه چندان دور، دژهای طمع طبقاتی در بریتانیا مورد هجوم قرار خواهد گرفت، و هنگامی که کارگران آزاد شده وظیفه ساختن فرهنگی جدید را بر عهده بگیرند، خواهند فهمید که در تاریخ آنها یک قدیس الهام‌بخش وجود داشته که آن روز شاد را پیش‌بینی کرده و از همه چیز زندگی خود برای نزدیک‌تر کردن آن دست کشیده است. آنها با انتخاب شلی به عنوان ملک‌الشعرای خود و ستایش او به عنوان والاترین افتخار ادبیات انگلیسی، به دعا او ادای احترام خواهند کرد. فصل نوزدهم پسر اصطبل‌دار یک شاعر دیگر از این دوره وجود دارد که باید به او بپردازیم، و آن جان کیتس است.

خانم اوگی می‌گوید: و حالا قرار است دست‌هایتان پر کلیسا باشد. همه کاملاً مطمئن هستند که کیتس{۱۸۴}یک شاعر که به هیچ وجه نمی‌توان او را به پروپاگاندا متهم کرد. شوهرش می‌گوید: بله؛ این مثال جالبی است از اینکه نقد طبقه اعمال دعانویس میبد صالح مرفه تا چه حد می‌تواند دل و روده هنر را ببرد. این مردی است که زندگی و شخصیتش یکی از بزرگترین آثار تبلیغاتی رادیکال در تاریخ ادبیات انگلیسی را تشکیل می‌دهد. خانم اوگی می‌گوید: حداقل موضوع نسبتاً به هم پیوسته است. برو سراغش! بیایید ابتدا به زندگی و شخصیت او بپردازیم و سپس به نوشته‌هایش. جان کیتس پسر یک اصطبل‌دار بود؛ و اگر نمی‌دانید این برای اسنوبیسم بریتانیایی چه معنایی داشت، هیچ راهی ندارم که بتوانم آن را برای شما بیان کنم.

او به مدرسه دولتی یا در ادبیات تاریخی به نمادگرایی طلسم اشاره شده است دانشگاه نرفت؛ راه رفتن و صحبت کردن مانند یک جنتلمن انگلیسی را یاد نگرفت. او مردی ساده و بی‌ادب بود پسری کوچک با قدی نه چندان بلند و تجربیات اجتماعی‌اش در همان ابتدا درس تواضع شدید را به او آموخت؛ او خود را از هر کسی که ممکن بود به دلیل موقعیت پایینش او را طرد کند، دور نگه می‌داشت. حتی با شلی هم فراموش نمی‌کرد که با پسر یک بارونت سروکار جادو سیاه دارد؛ هر کسی که شلی را احاطه کرده بود، سعی داشت از او پول بگیرد، و بنابراین کیتس از آنها متنفر بود و از آنها دوری می‌کرد.

یکی از دوستان صمیمی دوران کودکی‌اش نوشت: طلسم او از مکتب جمهوری‌خواهان شکاک بود. عیب‌جو دین و شیطانی اهل اثبات همه چیز. و اولین شعری که شجاعت سرودن آن را پیدا کرد، غزلی دعا بود که پس از آزادی لی هانت سروده شد، لیون به دلیل نوشتن مقاله‌ای در محکومیت شاهزاده نایب‌السلطنه به دو سال زندان محکوم شده بود. دعانویس مهریز این شعر در روزنامه هانت، اگزمینر، منتشر شد و سردبیر بدنام، دعانویس ابرکوه دوست و مدافع این شاعر بیست ساله شد. در همین حال، کیتس شاگرد یک جراح شده بود و در بیمارستانی به عنوان خیاط مشغول به کار شد. او را شاگرد داروساز می‌نامیدند؛ و بنابراین وقتی اندیمیون را منتشر ارواح کرد، منتقدان طبقه حاکم آن زمان به او حمله کردند.

گستاخی یک آدم بی‌فرهنگ که تصور می‌کرد جادو سیاه می‌تواند شعری در مورد اساطیر یونان بنویسد، حوزه‌ای که بیش از هر چیز دیگری مختص فرهنگ دانشگاهی است! به مغازه‌ات برگرد، جان، کوارترلی ریویو فریاد زد: به مغازه‌ات برگرد، به چسب زخم، قرص و جعبه‌های پماد! می‌بینید، این پیشینه تاریخی اصلاً یک مسئله‌ی ادبی نبود؛ بلکه یک مسئله‌ی سیاسی و اجتماعی بود. در بلک‌وودز مقاله‌ی تندی منتشر شد جادو که نه تنها کیتس، بلکه … را محکوم می‌کرد.{۱۸۵}تمام مکتب کاکنی، آنطور که نامیده می‌شد؛ از جمله لی رمل هانت، هزلیت، لمب، شلی و کیتس. کاکنی کلمه‌ای است که اشراف فرهیخته انگلستان، مردم عامی لندن کافران شیاطین را با آن توصیف می‌کنند، کسانی که ههایشان دعانویس را کنار می‌گذارند و درباره مردهای بی‌عرضه خود صحبت می‌کنند.

منتقدان حزب محافظه‌کار فقط به‌طور اتفاقی اهل ادب بودند؛ آنها جوان‌های روستایی بودند که با تحریکات رادیکال سرگرم می‌شدند، دعانویس ابرکوه آنها ورزشکار، اهل فضای باز، ورزشکار، ماهیگیر، شکارچی گوزن بودند. آنها در آمبروز جمع می‌شدند و ویسکی همزاد اسکاتلندی قوی می‌نوشیدند و آهنگی شاد می‌خواندند که بخش همخوانی آن این بود: مردم را نفرین کنید، مردم را طلسمات نفرین جادو دعانویس اصلاندوز سیاه کنید، طبقات پایین را نفرین کنید. و وقتی به شاعران کاکنی شیطان حمله می‌کردند، صرفاً به خاطر اشعارشان نبود، بلکه به خاطر لباس‌ها و چهره‌ها و حتی رنگ پوستشان بود. هزلیت جوش‌دار عبارت آنها برای بزرگترین مقاله‌نویس زمان خود بود؛ آنها ادعا کردند که هم هازلیت و هم لمب جین می‌نوشیدند و جین نوشیدنی مخصوص زنان رخت‌شوی بود.

کیتس اندیمیون را در بیست و یک سالگی نوشت و دو سال بعد دچار خونریزی شد که به معنای از بین رفتن طلسم دائمی سلامتی‌اش بود. دعانویس او آخرین سطرهای خود را در بیست و چهار سالگی نوشت و در اوایل بیست و پنج سالگی درگذشت. بنابراین می‌بینید که او مدت زیادی طول نکشید تا در برابر این آشوبگران اشرافی پیروز شود. او فقیر و احضار بسیار حساس بود. او تحت چنین حملات وحشیانه‌ای رنج می‌برد، اما به کار خود ادامه داد و بهترین کاری را که می‌توانست انجام داد و خیلی آرام گفت: فکر می‌کنم پس از مرگم در میان شاعران انگلیسی خواهم دعانویس آب بر بود.

او به شأن و منزلت حرفه خود پی برد و در نامه‌هایش روشن کرد که نسبت به هنر خود، رویکرد برج عاج‌نشینی ندارد. او نوشت: من آرزو دارم دعانویس ابرکوه که به دنیا خدمتی کافران کنم. اگر قرار باشد نجات پیدا فرشتگان کنم، این ممکن است کار سال‌های آینده باشد. و در جریان انتقاد مداوم از خود و جستجوی روش‌های جدید و قدرت‌های جدید، از حس‌گرایی ساده‌لوحانه اشعار اولیه‌اش بسیار فاصله گرفت. آخرین اثر او نوعی پیشگفتار برای هایپریون بود که در آن درباره شاعر و وظیفه او بحث کرد و قانونی وضع کرد که تنها کسانی می‌توانند به محراب والاتر هنر صعود کنند.

که غم‌های جهان از آنِ کافر اوست بدبخت هستند و نمی‌گذارند آرام بگیرند. اینکه علوم غریبه کیتس در مورد مبارزه طبقاتی چه احساسی داشت، به طرز شگفت‌آوری در آخرین قدیس روزهای زندگی‌اش آشکار شد.{۱۸۶}او که از بیماری سل در حال مرگ بود، سفری دریایی به ایتالیا انجام داد، سفری که فشار وحشتناکی بر او وارد کرد. او در ناپل پیاده شد؛ و ناپل، همانطور که می‌دانیم، گرم و زیباست، جایی برای استراحت و رویاپردازی یک شاعر. اما کیتس رویا نمی‌دید؛ او فضای کثیف دسیسه و استبداد سلطنت‌طلبان را حس می‌کرد و حاضر نبود آنجا بماند. یکی از دوستانش او را به تئاتر برد و شماره ملا او یک ژاندارم را دید که در دو طرف صحنه ایستاده بود و آن را نمادی از سانسور و استبداد دانست و حاضر نشد در اجرا بنشیند!

تاثیر طلسم در شهر ابرکوه

او در رم درگذشت و پس از مرگش، شلی آدونیس جادو شدن را نوشت، که در مدح کیتس و حمله دعانویس به منتقدان او بود. کم کم شهرت او شروع به گسترش کرد و در همه جا توسط توری‌ها به عنوان بخشی از مبارزه طبقاتی آن زمان شناخته شد. سر والتر اسکات مذهب از کینه شخصی حمله لاکهارت در بلک‌وودز رنجیده بود؛ اما نه آنقدر که باعث شود یارانه خود را از مجله قطع کند و نه مانع از پذیرش لاکهارت به عنوان داماد و زندگینامه‌نویس آینده‌اش شود. یک جوان انگلیسی با گرایش‌های رادیکال از کیتس دفاع کرد و یکی از دوستان لاکهارت در این بحث مداخله کرد و او را به دوئل جفت روحی با مدافع کیتس واداشت و او را کشت.

اینگونه بود که مسائل طلسم ادبی در آن روزها حل و فصل می‌شد! وقتی برای شهرت کیتس می‌جنگید، اجنه غیر مسلمان این ایده را مطرح نمادگرایی مربوط به طلسم ممکن است معانی متعددی داشته باشد می‌کنید که نبوغ امتیازی ناشی از نماز خواندن مقام دعانویس ابرکوه توسل و ثروت نیست، بلکه این آتش دعا گرانبها در میان توده‌های مردم نیز شعله‌ور است، به طوری که پسر یک اصطبل‌دار، دعانویس اردکان خودآموخته، می‌تواند به یکی از بزرگترین شاعران کشورش تبدیل شود. برخی از انرژی مثبت منتقدان اکنون این آموزه را می‌پذیرند؛ اما به نظر می‌رسد که همه این را نمی‌پذیرند. در اینجا هنری ای. بیرز، محقق برجسته و استاد ادبیات انگلیسی دعا در دانشگاه ییل، در نقد ییل می‌نویسد و می‌گوید: چیزی کمی نابالغ در مورد هازلیت و لی هانت، و حتی شاید در مورد کیتس، وجود داشت .

اینک سخن کافران از آن مرد؛ و حالا نوبت شعر است. اولین چیزی که باید روشن شود این است که این شعر، شعری از دوران جوانی است نسخ خطی ؛ تمام آن پیش از بیست و چهار سالگی سروده شده است.