دعانویس آب بر

بزرگسال در سالن‌هایشان بنوازد. آنها عادت داشتند در حالی که مردان نابغه سعی در سرگرم کردن آنها داشتند، پرحرفی کنند. اما بتهوون فکر می‌کرد که نوازندگی او مهم است طلسم و وقتی آنها نتوانستند سکوت کنند، مشت خود را بر روی کلیدهای دعانویس آب بر پیانو کوبید و از جا پرید و فریاد زد: من برای چنین خوک‌هایی نمی‌نوازم! مصیبت وحشتناکی فرشتگان بر او نازل شد، بدترین مصیبتی که یک{۱۵۲}نوازنده‌ای که می‌توانست تصور کند او شروع به ناشنوایی کرد. در سی سالگی دیگر نمی‌توانست هیچ نت موسیقی را بشنود. مذهب این به نظر نابودی زندگی او می‌رسید؛ دشمنانش او دعا را مسخره منابع تاریخی به آداب و رسوم آیینی اشاره می‌کنند می‌کردند و می‌گفتند که او آهنگ‌های بی‌معنی خود را فرشته می‌ساخته زیرا نمی‌دانسته چقدر وحشتناک هستند.

دعانویس : بتهوون همچنین از نزدیک‌بینی ناشی از آبله در کودکی رنج می‌برد. سلامتی او گاهی اوقات کاملاً از بین می‌رفت و به خودکشی فکر می‌کرد. او نوشت: تنها هنر من مرا از این کار باز می‌داشت. جادو او، مانند میلتون، یک پیوریتن بود، هرچند از این کلمه استفاده نمی‌کرد. او آرمانی از عشق داشت و خود را در دسیسه‌های بی‌هدف هدر نمی‌داد. حرفه‌اش او را با بانوان دنیای بزرگ صمیمی کرد؛ آنها غرق در نبوغ او می‌شدند، اما سپس در مورد آن جادو سیاه فکر می‌کردند و می‌فهمیدند که ازدواج با یک فرد فرودست اجتماعی و آن هم ناشنوا چه معنایی دارد. یک خانم دعا نویسی جوان باهوش قلب مرد بزرگ را شکنجه داد و سپس با یک کنت ازدواج کرد.

دعانویس آب بر

بنابراین بتهوون در خود فرو رفت و در ساخته‌هایش عجیب و غریب‌تر، تحریک‌پذیرتر، پرشورتر و ترسناک‌تر شد. وبر وقتی سمفونی سوم را شنید گفت: بتهوون اکنون کاملاً دیوانه است. زندگی شیطان این آهنگساز، مبارزه‌ای طولانی با فقر و بدهی بود. اشراف ثروتمندی در وین بودند که از نبوغ او قدردانی می‌کردند و می‌خواستند که او بماند و برایشان بنوازد؛ آنها برای او حق عضویتی تعیین کردند، دعانویس آب بر اما سپس فراموش کردند که آن را بپردازند و او را با مشکلاتش تنها گذاشتند. مطمئناً، او با حامیان مالی‌اش خیلی راحت نبود؛ او به خانه‌ی یکی دعانویس از آنها می‌رفت و آن مرد خوب هر بار که چشمش به بتهوون می‌افتاد، اصرار داشت که کلاهش عبادت کردن را از سر بردارد.

آهنگساز که از تشریفات متنفر بود، فرار کرد. بتهوون خواننده‌ی آثار پلوتارک بود و گشایش آرمان‌های جمهوری روم باستان را پاس می‌داشت؛ او به حق رأی عمومی و آزادی اعتقاد داشت و در بیان عقاید خود به هیچ‌کس تردیدی نداشت. او ناپلئون را به عنوان مدافع آزادی ستایش می‌کرد و سمفونی اروئیکای خود را دعانویس حاجیلار فرشتگان به او تقدیم کرد. بعدها، هنگامی که دعانویس ناپلئون تاج و تخت را پذیرفت، بتهوون این تقدیم را تغییر داد و آن را به یاد یک مرد بزرگ نامید. او سمفونی دیگری را به یک ژنرال فرانسوی، فاتح باستیل، تقدیم کرد؛ و می‌توانید تصور کنید که وین ارتجاعی چقدر از این موضوع استقبال کرد.

پس از شکست ناپلئون، پادشاهان برای جلب رضایت کات، وارد چیزی شدند که آن شیاطین را اتحاد مقدس می‌نامیدند.{۱۵۳}استبداد دینی برای همیشه بر قاره حکمفرما بود. وین به مرکز ارتجاع جهانی تبدیل شد و سیاه‌چال و شکنجه سرنوشت مردانی بود که صدای خود را برای حقوق بشر بلند می‌کردند. بتهوون پیر، ناشنوا و فقیر دعانویس در اینجا بود؛ اما هرگز ذره‌ای از اصول خود کوتاه نیامد. او گفت: اجنه غیر مسلمان کلمات در زنجیرند، اما صداها هنوز آزادند. او احساسات خود را علوم غریبه در سمفونی نهم فوق‌العاده‌اش ریخت، که چنان طوفانی از طلسم تشویق را به پا کرد که پلیس دخالت را ضروری دعانویس اصلاندوز دانست.

می‌بینید، او کسی نبود که صداهای زیبا برای سرگرمی ثروتمندان بسازد؛ او ذهنی بزرگ داشت، کسی که خودش می‌خواند و فکر می‌کرد، و نه تنها رقص و جفت‌گیری، بلکه ماهیت جامعه‌ی سازمان‌یافته را درک می‌کرد. در دورانی که همه جا چاپلوسی و تملق رایج بود، او دستانش را گره می‌کرد و مانند یک مقدس دموکرات رفتار می‌کرد. وقتی برادرش، سرشار از غرور یک بورژوای تازه ثروتمند شده، دعانویس آب بر کارتی به او فرشتگان داد که روی آن نوشته شده بود: یوهان ون بتهوون، مالک زمین، آهنگساز زیر آن با خط بد نوشت: لودویگ ون بتهوون، مالک مغز. داستانی از ملاقات او با گوته شاعر وجود دارد.

همانطور که خواهیم دید، گوته با پیروی از آداب و رسوم درباری راه دعانویس خود را پیدا کرده بود؛ او اکنون شصت و سه سال داشت، نسبت به بقیه جهان سختگیر، اما نسبت به اشراف نرمخو بود. بتهوون چهل و دو ساله بود و حاضر بود در برابر شاعری نابغه فروتن باشد، اما نه در برابر مقام و تکبر. آنها در فضای باز، در پارکی که جمعیت زیادی در آن حضور داشتند، ملاقات کردند و پیشینه تاریخی ناگهان خبر رسید که دوک و ملکه در حال آمدن هستند. مردم دو صف تشکیل دادند و با کلاه در دست، برای ادای احترام ایستادند.

و گوته در میان آنها جای گرفت. بتهوون خشمگین شد. رمال او بیهوده شاعر را سرزنش کرد، سپس کلاه خود را روی سرش گذاشت و به سمت دوک و ملکه گام برداشت و آنها بودند که به او ادای احترام کردند. گوته هرگز این صحنه را فراموش نکرد و علاقه‌ای به دعانویس قوشچی گوش دادن به موسیقی بتهوون نداشت، زیرا می‌گفت که آن را نگران‌کننده می‌داند. به ما از سوی علاقه‌مندان به هنر برای هنر گفته می‌شود که هنر هیچ ربطی به مسائل اخلاقی ندارد. بگذارید پاسخ خود را از پدر موسیقی مدرن، بزرگترین نابغه‌ای که از آن هنر والا استفاده کرده است، بگیرند.

هیچ مرجعی بالاتر از این نمی‌توانست یافت شود؛ و سخنان او این بود: من هیچ نشانه‌ای از فرشتگان برتری در نوع بشر نمی‌شناسم جز.. دعانویس آب بر او با این اصل زندگی می‌کرد و با آن می‌نوشت؛ هنر او به شدت اخلاقی است، و اگر قرار بود هر سند زندگی او، هر کلمه‌ای را که به عنوان عنوان یا تقدیم‌نامه یا کتیبه روی آثارش نوشته شده بود، پاره کنیم، اگر سید و حاجی چیزی جز نت‌های موسیقی سونات‌ها و سمفونی‌های او نداشتیم، متون کهن دقیقاً همان برداشت‌ها را دریافت می‌کردیم؛ باید می‌دانستیم که در حضور یک درگیری عظیم اراده انسان علیه نیروهای سرنوشت، ظلم‌های کور طبیعت و شیطانی ظلم‌های عمدی طبقه اجتماعی قرار داریم.

شاید ندانیم که این مرد در اوج قدرت دعا نویسی خود ناشنوا شد؛ شاید هیچ تصویر مشخصی برای پیوند دادن به ضربات وحشتناک چکش سمفونی پنجم نداشته باشیم؛ اما باید بدانیم که اینجا شکنجه است، اینجا شکست و ناامیدی دعانویس فریاد می‌زند، اینجا زیبایی تکه تکه شده، پایمال شده، از زندگی له شده است؛ اینجا نیز انسان است، دستانش را گره کرده و دندان‌هایش را با عزمی راسخ به هم فشرده، برتری روح خود را اعلام می‌کند و به اوج روح قدرت می‌رسد، جایی که شادی خود را از همان دیدگاه‌های بیشتر در مورد طلسم‌ها ممکن است بعداً گنجانده شود مواد عذابش می‌سازد. دوستی در حضور بتهوون خدا را فرا خواند؛ و آهنگساز با شعار زندگی‌اش پاسخ جادو داد: ای انسان، به خودت جادو کهن کمک کن!

فصل اول سیاست سرنوشت است اکنون به یکی از روشنفکران بزرگ دوران مدرن می‌رسیم، نابغه‌ای دعا که فرهنگ آلمان را به سایر نقاط جهان شناساند. از او، در کنار شکسپیر، به عنوان نمونه‌ای از چگونگی دوری هنر بزرگ از تبلیغات یاد می‌شود؛ دعانویس آب بر بنابراین ارزشش را دارد که او را با دقت مطالعه کنیم و ببینیم که چگونه زندگی کرده و آرمان‌های اشرافی عصر خود را بیان کرده است. یوهان ولفگانگ گوته در کلیسا فرانکفورت متولد شد، پدرش وکیل ثروتمندی بود. در طول هشتاد و سه سال زندگی‌اش، لحظه‌ای از ناراحتی یا اتلاف وقت ناشی از فقر را دعا تجربه نکرد. او به دانشگاه فرستاده شد، اما به کافر تحصیل حقوق، که پدرش سعی در تحمیل آن به او داشت، شیاطین علاقه‌ای نداشت.

او چیزهایی را که به آنها علاقه داشت، مطالعه کرد طلسمات و اتفاقاً خود را وقف زندگی لذت‌بخش کرد، به طوری که در سن نوزده سالگی با جادو سیاه خونریزی شدید به خانه بازگشت.{۱۵۵} این دوره، دوره طوفان و استرس در ادبیات آلمان بود؛ روسو و رمانتیسیسم شرورش از راین عبور کرده بودند و حرز در اینجا تمام جوانان آلمان علیه نوشتن شعر به زبان فرانسوی قیام کرده بودند؛ آنها اصرار داشتند که با قهرمانان آلمانی سر و کار داشته باشند و احساسات لجام‌گسیخته آلمانی را تجربه کنند. گوته شکسپیر می‌خواند؛ و با رد قالب‌های کلاسیک، نمایشی درباره گوتز فون برلیشینگن، شوالیه آلمانی قرون وسطایی که تنومند، جسور و سرکش بود، نوشت.

جادو برای شهر آب بر

این امر گوته را به قهرمان شورش جدید تبدیل کرد. همچنین او داستانی با عنوان غم‌های ورتر نوشت، درباره مرد جوانی که با اشتیاق فراوان به همسر دوستش علاقه داشت و سرانجام خودکشی کرد. خود گوته خودکشی نکرد، اما از این ولخرجی‌های جوانی پشیمان شد. او در ذکر این روزهای پرآشوب بیش از تعویذ یک بار عاشق شد، تجربه او دقیقاً برعکس تجربه بتهوون بود؛ شاعر اشرافی و محتاط بود و دعانویس لاهرود دختر شماره ملا رنج می‌برد. گوته از ازدواج می‌ترسید، زیرا با نبوغ او تداخل می‌کرد؛ همزاد اما شایان ذکر است که مسیری که او در پیش گرفت، ناراحتی و اتلاف وقت زیادی را برای او به ارمغان آورد.

در سن بیست و شش سالگی، سرنوشت او با ملاقاتی با دوک جوان وایمار رقم خورد. شیاطین دوک بیست ساله بود و شیفته‌ی شاعر شد و از او خواست که به دربارش دعا بیاید و در آنجا زندگی کند. برای اینکه او را وسوسه کند و در آنجا نگه دارد، خانه‌ای زیبا به همراه چند هکتار زمین برای باغ به قدیس او داد و او را به عنوان نماز خواندن مشاور ایالتی با حقوق منصوب کرد و خیلی زود عنوانی به او داد که به او امکان می‌داد کلمه جادویی فون را قبل از نام خود قرار دهد. بدین ترتیب گوته نویسنده‌ای درباری و مردی درباری شد.