دعانویس میبد

همچنین تریاک تبدیل شده بود؛ یک آواره و درمانده که با طلسمات کمک‌های خیریه امرار معاش می‌کرد و کارهای ادبی عظیمی را برنامه‌ریزی می‌کرد که به هیچ نتیجه‌ای نرسید. او تحت نظر یک پزشک به خانه سالمندان فرستاده شد و در سن شصت و دو سالگی درگذشت. دعانویس میبد این بود شرح زندگی؛ و حالا نوبت شعر است. تنها چند صد بیت از آن باقی مانده که همگی پیش از دعا ورود شاعر به خدمت حزب محافظه‌کار سروده شده‌اند. مطالعه‌ی آن، تراژدی معنوی را آشکار می‌کند؛ شعری سرشار از احساس و موسیقی، بدون هیچ گونه قضاوت و طلسم اراده. تنها فرشته از یکی از اشعار، دریانورد باستانی، می‌توان معنایی انسانی استخراج کرد؛ اینکه اگر مردی مرتکب ظلمی نسبت به پرنده‌ای شود، دعا نیروهای اخلاقی کیهان او را مجازات خواهند کرد.{۱۶۸}کشتی‌ای پر از انسان‌های بی‌گناه، که دعا فقط گناهکار را زنده می‌گذارد!

دعانویس : این شعر تریاک است. در واقع، مشهورترین بیت از میان تمام ابیات، قوبلای خان، در واقع یک رویای تریاک بود که پس از بازگشت به هوشیاری به کاغذ منتقل شد خانم اوگی می‌گوید: اسناد تاریخی سنت‌های طلسم را حفظ می‌کنند حالا، یک لحظه صبر کنید. این نامه‌ای از یک شاعر است. خیلی‌ها این کتاب را خواهند خواند دعا نویسی و دلشان می‌خواهد موهایتان را بکنند؛ پس دعانویس بهتر است همین الان با آنها این کار را بکنید. این شاعر قوبلای خان را نمونه‌ی کاملی از شعر دعا نویس ناب می‌داند. می‌دانم. سوینبرن آن را برای ملودی و شکوه مطلق، اولین شعر در زبان می‌نامد. اتفاقاً پنج سطر فرشتگان اول، کل شعر را خلاصه می‌کنند؛ بنابراین ارزشش را دارد که دعانویس بایستیم و آنها را تجزیه و تحلیل کنیم، هجا به هجا آنها را از هم جدا کنیم و ببینیم چطور این ترفند انجام می‌شود.

دعانویس میبد

من سطرها را نقل ذکر می‌کنم؛ و برای دعاگر اینکه با شاعر منصفانه رفتار کرده باشم، چشمانتان را ببندید و خود را به طلسم او بسپارید. اگر ذره‌ای به زیبایی کلمات علاقه دارید، سرمایی را در ستون فقراتتان حس خواهید کرد. در زانادو، قوبلا خان چنین کرد فرمانی باشکوه و مجلل برای لذت بردن: جایی که آلف، رودخانه مقدس، جاری بود از میان غارهای بی‌کران برای انسان به سوی دریایی بی‌خورشید. اول از همه، به وزن توجه کنید؛ هر هجای بلند به طور کلیسا طبیعی بلند و هر هجای کوتاه به طور طبیعی کوتاه است؛ بنابراین مصراع‌ها به نرمی جریان می‌یابند، دعانویس میبد مانند امواج روان.

دعا نه تنها قافیه‌ها کامل هستند، بلکه قافیه‌های پنهانی نیز در سراسر مصراع‌ها پراکنده شده‌اند؛ زانادو و خان، همچنین دو او در مصراع اول و دو آ در مصراع چهارم. به تکرار صداهای صامت توجه کنید. حرف ایکس در مصراع اول به صورت ک تلفظ می‌شود؛ و ما تاجران زیرکی را در ایالات متحده دیده‌ایم که با جادوی حرف دعانویس سیمینه ک که سه بار تکرار شده، میلیون‌ها دلار از مردم کافران آمریکا جمع‌آوری کرده‌اند. دو د در مصراع دوم، چهار ر در مصراع سوم، دو م در مصراع چهارم و دو س در مصراع پنجم وجود دارد. در کل پنج مصراع حتی یک احضار صدای خشن هم دعانویس وجود ندارد؛ آن‌ها تمام جذابیت‌های موسیقیایی ممکن برای کلمات را دارند.

اینک از صداها گفتیم؛ و حالا به معنا می‌پردازیم. بیایید آن را کلمه به کلمه بررسی کنیم و ببینیم چه چیزی به ما می‌گوید. زانادو:{۱۶۹}مکانی که هرگز نامش را نشنیده‌اید، بنابراین مرموز و برانگیزاننده‌ی تخیل است؛ اگر آن جادو کهن را در ارتباط با کوبلا خان در نظر بگیریم، استبداد تاتار، دعانویس ظلم و وحشت را تداعی می‌کند. گنبدی فرشتگان باشکوه و لذت‌بخش: شکوهی به سبک هزار و یک شب، اسراف، آزادی جادو دعا نویسی در میل و هوس. کلمه فرمان این را تقویت می‌کند؛ و به یک مستبد شرقی اشاره دارد که بدون هیچ قید و بندی از هوس‌های خود پیروی دعانویس رضی می‌کند.

آلف: جویباری ناشناخته، متون کهن بنابراین مرموز. رودخانه‌ی مقدس: این ایده‌ی استبداد اجنه غیر مسلمان را تقویت می‌کند و به ترس ما از پادشاهان زمینی، ترس از یک پادشاه قدرتمند آسمانی را می‌افزاید. غارهایی بی‌اندازه برای انسان: باز هم رمز و راز، و ترسی که ناشناخته‌ها القا می‌کنند. دریای بی‌خورشید: دعانویس میبد این تصور را تشدید می‌کند؛ زیرا بدون خورشید زندگی نمی‌تواند وجود داشته باشد، و تصویر ارواح آخرین کلمه در ویرانی است. بقیه‌ی شعر هم در همین مایه است. ما درباره صداهای قدیس اجدادی که جنگ را پیش‌بینی می‌کنند و نهری که زنی برای معشوق شیطانی‌اش شیون می‌کند در آن پرسه می‌زند، می‌شنویم. درباره یک دوشیزه‌ی حبشی، دختری با سنتور و غیره به ما گفته می‌شود.

توجه داشته باشید که هر یک از این تصاویر به احساسات ارتجاعی، ترس یا شهوت متوسل می‌شوند؛ با شهوت، عقل از تخت خود پایین کشیده می‌شود؛ در حالی که ترس تمام طلسم فعالیت‌های ذهن را نابود می‌کند و باعث تحقیر و تسلیم جفت روحی می‌شود. علاوه بر این و این نکته اساسی برای دعانویس حاجیلار بحث ماست تقریباً هر تصویری در این شعر با دعا بررسی معلوم می‌شود که دروغ است. جایی به نام زانادو وجود جادو سیاه ندارد؛ و کوبلا طلسم خان چیزی توسل جز اجتناب به ما نمی‌آموزد. لذت‌های او فرشتگان خونین و بدنام بود و هیچ چیز “باشکوهی” در مورد “گنبد لذت” او وجود نداشت.

هرگز رودخانه‌ای به نام آلف وجود نداشته است، و تقدس هر رودخانه‌ای افسانه‌ای طلسم دعا نویسی از یک طبقه کاهن است که مردم را طعمه خود قرار می‌دهد. هیچ “غار بی‌اندازه برای انسان” وجود ندارد؛ در حالی که برای “دریای بی‌خورشید”، چند چراغ قوسی مشکل را حل می‌کند. “زنی که برای معشوق شیطانی خود ناله می‌کند” کابوس یک وحشی است؛ در حالی که برای “دختر حبشی”، دندان‌هایش سیاه می‌شود و بوی روغن نخل فاسد می‌دهد. از ابتدا تا انتها، شعر به چیزهایی می‌پردازد دعانویس مرادلو که شهوانی، بی‌رحمانه و برای امید کشنده هستند. دعانویس میبد این ترس‌ها و هوس‌های قدیمی در اعماق ناخودآگاه ما دفن شده‌اند؛ شاعر آنها را لمس می‌کند و آنها در درون ما مقدس می‌لرزند و ما نمی‌دانیم معنی آن چیست، بنابراین آن را جادو می‌نامیم.

این اصطلاح مورد علاقه‌ی هنر برای هنر است. این ساکرها هستند؛ آنها نمی‌دانند این جادو چیست و نمی‌خواهند بدانند، اما روانکاو به آنها می‌گوید. خانم اوگی می‌گوید: شاعر ما رنج خواهد کشید. او با جادو زندگی عبادت کردن می‌کند و شما می‌خواهید فرشتگان آن را نابود کنید! اوگی می‌گوید: احساساتی به همان اندازه هیجان‌انگیز و به همان اندازه دعانویس لاهرود شگفت‌انگیز وجود دارند پیشینه تاریخی که با کشف حقیقت جدید و تأمل در پیشرفت برانگیخته می‌شوند. کاری که من سعی دارم انجام دهم این است که شاعران را متقاعد کنم که از مغز و عقل سلیم خود استفاده کنند و ملودی و زیبایی صدا را به جای چیزهای بد گذشته، برای چیزهای خوب آینده به کار گیرند.

خانم اوگی می‌گوید: چند مثال به آنها بده. من هشت مورد را که در طول هفته گذشته در روزنامه‌هایم منتشر شده‌اند، نام می‌برم که هر کدام به اندازه قوبلای خان هیجان‌انگیز و برانگیزاننده وجدآور هستند. شماره یک: هوا پر از موسیقی است و دعانویس میبد نیمی جادو سیاه از زمین را دور می‌زند. شماره دو: هواپیماها برای اولین بار در تاریخ به دور زمین می‌چرخند. شماره سه: دانشمندی جان خود را در تلاش برای یافتن درمانی برای سرطان از دست دعانویس قصابه داده است. شماره چهار: مریخ نزدیک‌تر می‌شود و ما فرصتی داریم تا تفاسیر نمادین مرتبط ممکن است بین منابع متفاوت باشد نماز خواندن یاد بگیریم که کانال‌ها چگونه ساخته می‌شوند و شاید بتوانیم پیام‌هایی از یک نژاد جدید دریافت کنیم.

دعانویس عنبران شماره پنج: در یک آزمایشگاه فیزیک، تنها دو یا سه مایل دورتر از خانه‌مان، مردانی در حال تکه تکه کردن اتم و آماده شدن برای استخراج انرژی آن هستند. شماره شش: ما در حال کشف چگونگی کنترل ذهن ناخودآگاه خود و تسلط بر زندگی پنهان خود هستیم. شماره هفت: گروهی از دانشمندان در نیویورک، از طریق آزمایش‌های آزمایشگاهی، در حال بررسی انرژی‌هایی هستند که ما آنها را روانی می‌نامیم. شماره هشت: امروزه در هر کشور متمدنی، کارگران در حال سازماندهی خود هستند تا به انگل‌زدگی مبتنی بر امتیاز طبقاتی پایان دهند. جادو اینجا هشت مضمون برای شاعران وجود دارد که هر کدام از آنها این مزیت را دارند که واقعی هستند و با تجزیه و تحلیل از بین نمی‌روند.

بهترین استاد طلسم در شهر میبد

در اینجا گنبدهای لذتی وجود دارند که واقعاً باشکوه هستند، رودخانه‌هایی که واقعاً مقدس هستند، غارهایی که واقعاً برای انسان بی‌اندازه هستند. این مضامین مدرن، از دیدگاه شاعر، تنها یک عیب دارند؛ آنها مستلزم آن هستند که او علاوه بر احساس، فکر هم بکند! فصل پنجم شلاق محافظه‌کاران شاعر دیگری که انقلاب فرانسه او را به وحشت دعانویس انداخت، رابرت ساوتی بود. اما او به جای تریاک، به دنبال احترام و آبرو رفت. او در سال ۱۷۷۴، فرزند شیطانی یک پارچه‌فروش، به دنیا آمد. در نوزده موکل جن سالگی، سرشار از روسو، گوته و خیانت گیبون بود. او چنان به فرانسه علاقه‌مند بود که حماسه‌ای درباره ژاندارک نوشت؛ همچنین با کولریج طرح پانتیسوکراسی را دعانویس میامی ریخت.

اما سپس با خواهر دیگر شیاطین ازدواج کرد و از دوران وحشت شوکه شد؛ مردی ثروتمند به او مستمری داد و او به نوشتن اشعار بلند و عاشقانه درباره شاهزادگان و فاتحان، سلتی‌ها، مکزیکی‌ها، عرب‌ها، هندی‌ها و شخصیت‌های صحنه‌ای از سراسر جهان پرداخت، و این اشعار با پندهای اخلاقی رایج بریتانیایی ترکیب شدند. در کمتر از ده سال، می‌بینیم که ساوتی به یکی از ستون‌های ارتجاع تبدیل شد؛ در سی و سه سالگی از دولت مستمری دریافت کرد دعانویس نالوس و دو شیاطین سال بعد به والتر اسکات و گیفورد به عنوان شلاق‌های ادبی حزب محافظه‌کار پیوست. آنها بررسی فصلی را منتشر شماره ملا کردند طلسم و به زودی خواهیم دید که با بایرون، شلی و کیتس چه کردند.

در سی و نه سالگی، ساوتی برنده جایزه نوبل شد و قصیده دعانویس میبد مرسوم سال نو را در حمایت از کلیسا و دولت ایراد کرد؛ روشی که زندگینامه‌نویس او با توضیح اینکه او برای دخترانش آذوقه به دست می‌آورد از آن دفاع می‌کند.