دعانویس ساری

در حالی که با نگاه دیوانه‌وار مریدان مست به شعله‌های درخشان زیر پایشان خیره شده بودند. برل پروانه‌ی جادو طاووسی بزرگی را دید که بر فراز تپه‌های قارچ‌مانندِ در حال سوختن اوج می‌گرفت. بال‌هایش همگی چهل فوت قطر داشتند ذکر و دعانویس ساری مانند بادبان‌های غول‌پیکر در اهتزاز بودند، در حالی که پروانه به کوره‌ی شعله‌ورِ پایین خیره شده بود. شعله‌های جداگانه اکنون به هم پیوسته بودند و یک لایه‌ی واحد از ماده‌ی سفید و داغِ شیطانی سوزان، کیلومترها در سراسر کشور پخش شده و سید و حاجی ابرهای دود خود را به هوا فرستاده بود، که این موجودات مجذوب در میان آنها و از میان آنها پرواز می‌کردند.

دعانویس : شاخک‌های پَرمانندی از طلسم بهترین توری‌ها در مقابل سر پروانه طاووسی گسترده شده بودند و بدنش از نرم‌ترین و غنی‌ترین مخمل ساخته شده بود. حلقه‌ای از کرک سفید برفی، جایی که سر پروانه شروع می‌شد را مشخص می‌کرد و درخشش قرمز رنگ از پایین، با جلوه‌ای عجیب، بر خرمایی رنگ بدنش می‌تابید. برای یک لحظه، خطوط اطرافش به وضوح نمایان شد. چشمانش سرخ‌تر از هر آتش یاقوتی می‌درخشید و بال‌های بزرگ و ظریفش دعا در پرواز آماده بودند. برل برق شعله‌ها را بر روی دین دو لکه‌ی بزرگ رنگین‌کمانی بر روی بال‌های گسترده‌اش دید. بنفش اعمال صالح درخشان و قرمز زنده، درخشش اوپال و درخشندگی مروارید، پیشینه تاریخی تمام شکوه یمانی و عقیق سبز، در تابش قرمز قارچ‌های حرز سوزان، جادو شدن شگفتی واحدی را تشکیل می‌دادند.

دعانویس ساری

دود سفید، پروانه‌ی دعا نویسی بزرگ را در بر گرفته بود و درخشش لباس باشکوهش را کم‌رنگ می‌کرد. برل دید که آن مستقیماً به درون غلیظ‌ترین و درخشان‌ترین شعله‌های سوزان پرتاب شد، دیوانه‌وار و مشتاقانه، همچون قربانی‌ای مست و دعانویس از روی میل برای خدای آتش، ساری به درون گرمای سوزان و جهنمی پرواز کرد. سوسک‌های پرنده‌ی هیولا با بال‌های شاخی‌شان که سفت و کشیده شده بودند، دعانویس ساری بر فراز توده‌ی هیزمِ بدبو و دودآلود، سرگردان تعویذ بودند. در نور قرمزِ پیش رویشان، مانند فلز صیقل‌خورده می‌درخشیدند و بدن‌های زمختشان با اندام‌های تیز و دندانه‌دارشان، مانند شهاب‌های عجیب و غریب، از میان مه درخشان دودِ در حال صعود، شیاطین به سرعت دعانویس زنگنه می‌گذشتند.

همزاد برل برخوردهای عجیب و ملاقات‌های عجیب‌تری را دید. موجودات پرنده فرشتگان نر و ماده در نور خیره‌کننده چرخیدند و چرخیدند و رقص عشق و مرگ خود را در تابش وحشی تپه‌های بنفش که از آتش سوزانده می‌شد، رقصیدند. آنها در حالی که از وجد زندگی مست بودند، بالاتر از آنچه برل می‌توانست ببیند، اوج گرفتند و سپس پایین آمدند تا با سر در آتش‌های خروشان زیر پایشان به کام مرگ جادو فرو روند. از هر سو موجوداتی می‌آمدند. پروانه‌هایی به رنگ زرد بسیار درخشان با بدن‌های نرم و پشمالو، که دعاگر از زندگی تپش داشتند، دیوانه‌وار به درون ستون نوری که تا ابرهای معلق دعا می‌رسید، پرواز می‌کردند، سپس پروانه‌هایی به رنگ سیاه تیره با نمادهای وحشتناک بر بال‌هایشان، مانند ذراتی در حمام نور خورشید، به سرعت برای رقصیدن بر فراز درخشش آمدند.

و برل زیر یک قارچ قارچی سایه‌افکن چمباتمه زده بود و تماشا می‌کرد. قطرات باران مدام، روایت‌های فرهنگی، آداب و رسوم طلسم را مورد بحث قرار می‌دهند آهسته و خیس می‌ریختند. صدای هیس ضعیف جادو سیاه و مداومی در صدای آتش نفوذ می‌کرد قطرات باران به بخار تبدیل می‌شدند. هوا پر از موجودات پرنده متون کهن بود. از دوردست‌ها، برل زمزمه‌ی بم عجیب و دعانویس سرو عمیقی را شنید. ساری او علت را نمی‌دانست، اما باتلاق وسیعی وجود داشت که از وجود کلیسا آن بی‌اطلاع بود، حدود ده یا پانزده جادوگر مایل دورتر، دعانویس ساری و صدای آواز قورباغه‌های غول‌پیکر حشره‌خوار حتی از آن فاصله به گوشش می‌رسید. شب به پایان رسید، در حالی که موجودات پرنده بالای دعا آتش می‌رقصیدند و می‌مردند، و تعدادشان مدام با ورود موجودات تازه نفس بیشتر می‌شد.

برل با حالتی عصبی نشسته بود، چشمان گشادش همه چیز را تماشا می‌کرد، و ذهنش به دنبال توضیحی برای آنچه می‌دید می‌گشت. سرانجام آسمان به خاکستری کم‌رنگ و سپس روشن‌تر تبدیل شد و اجنه غیر مسلمان روز از راه رسید. شعله‌های تپه‌های سوزان با فروکش کردن آتش، کم‌نورتر شدند و پس از مدت‌ها برل از مخفیگاهش بیرون خزید و راست ایستاد. صد یارد دورتر از جایی که او بود، دیوار دودی مستقیم از قارچِ دعانویس عباس‌آباد هنوز در حال سوختن بلند می‌شد و برل می‌توانست آن را ببیند که کیلومترها در هر دو جهت دعا نویسی امتداد داشت. او برگشت تا به راهش ادامه دهد و فرشته بقایای یکی از تراژدی‌های شب را دید.

پروانه‌ای عظیم به درون شعله‌های آتش پرواز کرده، به طرز وحشتناکی سوخته و دوباره به بیرون پرتاب شده بود. اگر می‌توانست پرواز کند، ساری به سوی خدای بلعنده‌اش بازمی‌گشت، اما اکنون بی‌حرکت روی زمین افتاده بود، شاخک‌هایش به طرز ناامیدکننده‌ای سوخته بودند، یک بال زیبا و ظریفش در سوراخ‌های بزرگی سوخته بود، طلسمات دعانویس آبی‌بیگلو چشمانش از شعله کم‌نور شده بود و اندام‌های ظریف و باریکش در اثر نیرویی که با آن به زمین برخورد کرده بود، شکسته و له شده بودند. او درمانده روی زمین افتاده شیطانی بود، دعانویس ساری فقط ریشه‌های شاخک‌هایش بی‌قرار حرکت می‌کردند و شکمش علوم غریبه به آرامی می‌لرزید و نفس‌های دردناکش را بیرون می‌داد.

برل نزدیک شد و سنگی برداشت. او به سرعت حرکت کرد، شنلی مخملی بر دوش داشت که با تمام رنگ‌های رنگین‌کمان می‌درخشید. توده‌ای زیبا از خز نرم و آبی پروانه تقریباً در وسط بدنش بود و دو یارد از شاخک‌های باشکوه پروانه که طلایی رنگ بودند، به پیشانی‌اش چسبیده بود. او به آرامی و با لباسی که هیچ انسانی در تمام اعصار نپوشیده بود، به راه خود ادامه داد. کمی بعد، نیزه‌ای به دست گرفت و سفر خود را به سایا آغاز کرد، در حالی که شبیه شاهزاده‌ای هندی در سفر عروسی بود هرچند هیچ شاهزاده‌ای در روزگار شکوه و جلال چنین جامه‌ای نمی‌پوشید.

برل کیلومترها راه خود را از میان جنگلی از قارچ‌های ساقه نازک پیمود. ارتفاع آنها به سه متر می‌رسید و دور تا دور پایه‌هایشان رگه‌ها و لکه‌هایی از زنگ‌ها و کپک‌هایی که از آنها تغذیه می‌کردند، ساری دیده می‌شد. برل دو بار به بیشه‌های باز رسید که در آنها گودال‌های باز گشایش و جوشانی از لجن سبز رنگ، آلوده به فرشتگان شیاطین فساد، دیده می‌شد و یک بار با ترس خود را پنهان کرد، در حالی که یک سوسک اسکارابئوس هیولایی در سه یاردی او تلوتلو می‌خورد و با صدای تق‌تق اندام‌هایی مانند صدای شیطانی ماشینی قدرتمند، دعانویس ساری به سختی به جلو حرکت می‌کرد.

برل زره قدرتمند و آرواره‌های خمیده به داخل موجود را دید و به سلاح‌های او حسادت کرد. با این حال، هنوز زمان آن نرسیده بود که برل به حشره بزرگ لبخند بزند و او را به خاطر گوشت آبدار موجود در آن اندام‌های زره‌پوش شکار کند. برل هنوز موکل جن وحشی، هنوز نادان، هنوز ترسو بود. پیشرفت اصلی او این بود که اگرچه بدون دلیل فرار کرده بود، اما اکنون مکث می‌کرد تا ببیند آیا نیازی به فرار دارد یا خیر. در دستانش نیزه‌ای کیتینی بلند و نوک‌تیز داشت. این نیزه سلاح یک حشره پرنده بزرگ و بی‌نام بود که در آتش‌سوزی تپه‌های بنفش سوخته و مرده بود، حشره‌ای که دعانویس برای مردن از میان شعله‌ها بیرون آمده بود.

برل یک ساعت کار کرده بود تا بتواند سلاحی را که آرزویش را داشت جدا کند. سلاح به اندازه خود برل بلند و کشیده بود. او منظره‌ی عجیبی بود، دعانویس او به آرامی و با احتیاط در کوچه‌های سایه‌دار جنگل قارچ حرکت دعانویس ساری می‌کرد. شنلی از مخمل ظریف که در آن تمام رنگ‌های رنگین‌کمان با زیبایی نماز خواندن رنگین‌کمانی نقش بسته بودند، از شانه‌هایش آویزان بود. توده‌ای از خز جادو نرم اعمال مربوط به جادو و زیبای دعانویس مهاجران پروانه دور کمرش را پوشانده بود و در نوار رگ و پی دور کمرش، اندام دندانه‌دار و خشن یک سوسک جنگجو بی‌احتیاط فرو رفته بود. او دو ساقه از شاخک‌های طلایی و پرمانند پروانه‌ی بزرگی را به پیشانی‌اش بسته بود.

طلسم های شهر ساری

در تضاد با بازی رنگی که از پرهای قرضی‌اش ناشی می‌شد، پوست صورتی‌اش تضاد عجیبی داشت. او شبیه شوالیه‌ای مغرور بود که به آرامی در باغ‌های قلعه‌ی یک گابلین قدم می‌زند. اما او هنوز موجودی ترسناک بود، چیزی بیش از موجودات هیولایی اطرافش، جز در عبادت کردن داشتن هوشی نهفته. او ضعیف بود و بزرگترین نویدش در همین ضعیف بودن نهفته بود. صد هزار سال پیش از جادو کهن او، اجدادش به دلیل فرشتگان نداشتن چنگال و دندان نیش مجبور به پرورش مغز شده بودند. برل به همان اندازه که آنها در قعر جهنم بودند، سقوط کرده بود، اما مجبور بود با دشمنان وحشتناک‌تر، تهدیدهای سرسخت‌تر و مهاجمان حیله‌گرتر مبارزه کند.

اجداد او چاقو و نیزه و موشک‌های پرنده اختراع کرده بودند. موجودات اطراف برل چاقوها و نیزه‌هایی داشتند که هزار برابر کشنده‌تر از سلاح‌هایی بود که اجدادش را بر بیشه‌ها و دعانویس ساری جنگل‌ها مسلط کرده بود. برل در مقایسه با اجدادش بسیار ضعیف‌تر بود، و همین ضعف بود که در آینده او و پیروانش را به اوجی رساند مذهب که اجدادش هرگز ندیده بودند. اما حالا… او صدای دعانویس لالجین بمِ ناهنجار و عمیقی را از نقطه‌ای کمتر از بیست یارد دورتر شنید. در یک آن وحشت‌زده، پشت انبوهی از قارچ‌ها دوید و در حالی که از وحشت نفس نفس می‌زد، خود را پنهان کرد.

او برای لحظه‌ای در ترسی منجمد، بی‌حرکت و مضطرب منتظر ماند. چشمان آبی و گشاده‌اش بی‌فروغ بودند. صدای ناله دوباره به گوش رسید، اما این بار با لحنی گله‌مند. برل صدای برخورد و سقوط موجودی را شنید که در دعانویس دام افتاده بود. قارچی با صدای شکننده‌ای افتاد و به دنبال آن صدای ضربه اسفنجی که هنگام افتادن روی زمین به گوش می‌رسید، غوغای دعا مهیبی کافران به پا شد. چیزی به شدت دعانویس با چیز دیگری می‌جنگید، کافران اما برل نمی‌دانست چه موجود یا موجوداتی ممکن است در حال نبرد باشند. او مدت زیادی منتظر ماند و صدا تغییرات فرهنگی بر چگونگی درک شیوه‌های طلسم تأثیر می‌گذارند کم کم خاموش شد.