دعانویس مهاجران

یه مشکل دیگه. ما دو تا سفینه فضایی داشتیم. حالا هیچی نداریم. فرشتگان به احتمال زیاد دشمنان ما نه تنها در حال ساخت موشک بودن، بلکه یه ناوگان فضایی هم در راه دارن. دعانویس مهاجران اطلاعات تازه فهمیده که تقریباً آماده سفرهای آزمایشی هستن. به آسمان بالا فریاد می‌زدن که ما در حال ساخت یه ناوگان فضایی برای فتح جهان هستیم. ما این کار رو نکردیم. اونا داشتن. و خیلی شبیه اینه که ما رو شکست دادن. ستوان انبوه کاغذهای ملال‌آور را بیرون آورد، که قرار بود شامل هر مشاهده آگاهانه یا ناخودآگاهی باشد که جو ممکن است در فضا انجام دعا داده باشد.

دعانویس : این معادل مصاحبه‌هایی بود که پس از بمباران از خلبانان گرفته می‌شد و لازم بود، اما فرشتگان جو خیلی خسته بود. با خستگی گفت: سوالاتت را شروع کن. من سعی می‌کنم به آنها پاسخ دهم. آنها حدود چهل و شش ساعت پس از سقوط کشتی‌شان به عبادت کردن بوت‌استرپ رسیدند. حداقل جو تقریباً سی ساعت از این ساعت مفاهیم طلسم سنتی در طول نسل‌ها تکامل یافته‌اند را طلسم خوابیده بود. بنابراین در حالی که هنوز روی پاهایش می‌لرزید و برای روزهای آینده خواهد جادو بود، خلق و خوی او بسیار بهبود یافته بود. هیچ‌کس در فرودگاه کنار شهر بوت‌استرپ منتظر نبود، اما همین که فرود آمدند، یک ماشین سیاه به آرامی بیرون آمد و نزدیک کامیون توقف کرد.

دعانویس مهاجران

جو پیاده شد و سوار دعاگر آن شد. سالی هولت داخل ماشین بود. او هر دو دست جو را گرفت و گریه کرد، و وقتی رئیس پلیس پشت سرش سوار ماشین شد، جو به شدت خجالت کشید. اما رئیس پلیس غرغر کرد: سالی، اگر تو را نبوسد، خودم شلوارش را پاره می‌کنم. دعانویس اسدآباد سالی در حالی شیاطین که آب دهانش را قورت می‌داد گفت: او… او این کار را کرد. و خوشحالم که برگشتی، رئیس. و هنی. و مایک. مایک در حالی که او هم در صندلی عقب ماشین نشست، پوزخندی زد. هنی هم پشت سرش وارد شد. آنها تمام فضای عقب ماشین را پر کردند.

ماشین با سرعت از میان مزرعه شروع به حرکت کرد و به سمت جاده‌ای که از بوت‌استرپ به سمت انبار منتهی می‌شد، منحرف شد. ماشین با سرعت از آن نوار بتنی سفید و بلند گذشت و ناگهان بیابان آنها را احاطه کرد. در طلسم فاصله‌ای دور، دین نیم‌گنبد بزرگ و گرد انبار مانند هسته گیلاسی در افق به نظر می‌رسید. رئیس با گرمی گفت: چه خوبه که برگشتم! حس می‌کنم یه تُن وزن اضافه کردم، اما چه خوبه که برگشتم! دعانویس مهاجران مایک تنها کسیه که اون بیرون خوشحال‌تر بود. فکر می‌کنه جایش اونجاست. سالی، یه داستان برات دارم که تعریف کنم… دعانویس مایک با عصبانیت گفت: رئیس!

خفه شو! رئیس با مهربانی گفت: نمی‌خوام. سالی، این یارو مایک… رنگ از جادو صورت مایک پرید. با تلخی گفت: تو خیلی بزرگی که نمیشه کشتش، اما من امتحانش می‌کنم! رئیس با غرغر به او گفت: دست از فروتنی بردار. سالی… مایک با غرغر خودش را به سمت رئیس پرت کرد. مشت کوچکش به صورت رئیس خورد و مایک کوچک بود اما ضعیف نبود. صدای “تق” برخورد در ماشین پیچید. هنی چنگ زد. لحظه‌ای تقلا و تقلای دیوانه‌وار ادامه داشت. سپس مایک، بی‌اختیار در آغوش هنی پیچیده شد، از خشم و شرم چیزی نمی‌گفت. رئیس در حالی که فکش را لمس کافر می‌کرد، غرغر کرد: احمق دعانویس کبودراهنگ دیوانه!

مشکلت چیه؟ حالت خوب نیست؟ او عصبانی بود، اما بیشتر نگران بود. مایک رنگش پریده بود و از کوره در رفته بود. با نفس نفس زدن گفت: تو اینو بگو، و به من کمک کن… هانی با نگرانی پرسید: چی شده؟ اگه منم مثل تو یه طوفان فکری داشتم، لاف می‌زدم، حتماً می‌زدم! اون یارو سنفورد همه‌مون رو نابود می‌کرد… رئیس با عصبانیت، در حالی که بین نگرانی و حیرت بود، گفت: من قبلاً هیچ‌وقت تو را ندیده بودم که این‌طور از کوره در بروی! اصلاً چه طلسم مشکلی داری؟ مایک ناگهان آب دهانش را دعانویس قورت داد. هنی هنوز او را محکم گرفته بود مهاجران اما هنی و رئیس هر دو با چشمانی نگران به او نگاه دعانویس فرسفج می‌کردند.

و مایک با ناامیدی گفت: می‌خواستی به سالی بگی… رئیس پوزخندی زد. ها! احمق کوچولوی احمق! نه! می‌خواستم بهش بگم وقتی سنفورد ما رو قفل کرد، تو ابجد طلسمات اون دریچه هوا رو باز کردی! البته که در مورد چیزی که داری می‌گی سرت کلاه گذاشتم! البته! دوباره این کار رو می‌کنم! دعانویس دلیجان اما این بین خودمون میمونه! توسل من اینو بیرون نمی‌گم! هانی با تعجبی نامفهوم گفت. او فهمید و خیالش راحت شد. دعانویس مهاجران اما جادوگر به نظر منزجر می‌رسید. ناگهان مایک را رها کرد و با خودش غرغر کرد. از پنجره به بیرون خیره شد. و مایک صاف ایستاد، هیکل کوچک و مسخره‌ای داشت.

صورتش کمی تغییر کرد. مایک با کمی مشکل گفت: باشه، من احمق بودم. فقط، رئیس، هر وقت دلت خواست یه جوراب به من بدهکاری. من قبولش می‌کنم. آب دهانش را قورت داد. سالی با چشمانی گشاد شده داشت نگاهش می‌کرد. مایک با تلخی گفت: سالی، جادو سیاه من از آنچه نشان می‌دهم احمق‌ترم. فکر می‌کردم رئیس می‌خواهد مقدس به تو بگوید وقتی فرود آمدم چه اتفاقی افتاد. من… من روح در روستایی در هند شناور شدم، و آن وحشی‌های دیوانه هرگز چتر نجات ندیده بودند، و شروع به فریاد زدن و ژست گرفتن کردند، مهاجران و اول از همه متوجه شدم که آنها نوعی دعا نویسی آشغال دارند و شیطانی مرا در آن جمع می‌کنند، و روی من گل می‌اندازند، و یک صفوف منظم…

سالی با بی‌حوصلگی گوش می‌داد. مایک داستان شرمساری‌اش را با نهایت تلخی و رنجش تعریف می‌کرد. وقتی به محل نصبش در معبد گلی قرمز رنگ رسید و لباس‌هایش را با احترام و به زور درآوردند تا با کره چربش کنند، لب‌های سالی شروع به لرزیدن کرد. با دیدن عکس مایک با لنگ قرمز که با عصبانیت وول می‌خورد و پوست قهوه‌ای داشت، در حالی انرژی مثبت که ستایشگران با شور و دعانویس هیر شوق او را ستایش می‌کردند و خشم خود را فریاد می‌زدند، در حالی که نوعی جشن مذهبی را به افتخار ورودش جشن می‌گرفتند، دعانویس مهاجران سالی بغضش شکست و بی‌اختیار خندید. مایک با حیرت به او خیره شد.

احساس کرد از رئیس متنفر شده است وقتی فکر کرده رئیس می‌خواهد داستان او را به شوخی تعریف کند. او این داستان را به اعمال صالح عنوان کفاره برای خودش تعریف کرده بود، به جای ضربه‌ای که به رئیس زده بود و رئیس آن را پس نمی‌داد. برای مایک، این هنوز یک تراژدی بود. هنوز هم توهینی به شأن و منزلت او بود. اما سالی می‌خندید. او در کنار جو، درمانده از شادی، به دعانویس گیان عقب و جلو تاب می‌خورد. اوه، مایک! مهاجران او نفس نفس زنان گفت. چه زیباست! آنها حتماً داشتند چیزهای دوست‌داشتنی و محترمانه‌ای می‌گفتند، در حالی که تو جادو شدن آنها را ناسزا می‌گفتی و می‌خواستی آنها را بکشی!

دعانویس سرکان آنها به یکدیگر فخر می‌فروختند که تو چطور به ملاقاتشان می‌روی چون آنها آدم‌های خیلی خوبی بوده‌اند، و این پاداش زندگی‌های دعا نویسی خوب و باارزش است، و دعانویس مهاجران تو تو او به جو تکیه داد و تکان خورد. نماز خواندن ماشین به راه افتاد. رئیس خندید. هانی پوزخندی زد. جو مایک را تماشا می‌کرد که کلیسا این جنبه جدید از رسوایی‌اش به ذهنش خطور می‌کرد. قبلاً به ذهن مایک خطور نکرده بود که کسی جز خودش مسخره بوده است. تا وقتی که از کوره در نرفت، به ذهنش خطور گشایش نکرده بود که هانی و رئیس او را بی‌رحمانه فرشتگان بین خودشان می‌چرخانند، اما خیال دعانویس نمی‌کردند که کافر جادو سیاه به کسی خارج از گروه اجازه دهند این کار را بکند.

کمی بعد مایک توانست لبخند کوچکی بزند. لبخندی کج و معوج، و نه چندان شادمانه. آره، با لحنی کنایه‌آمیز گفت. می‌بینم. اونا هم دیوونه بودن. باید عاقل‌تر از این شیاطین می‌بودم که عصبانی دعانویس بشم. بعد لبخندش کمی کج‌تر شد. بهت نگفتم چیزی که بیشتر از همه دیوونه‌ام کرد وقتی بود که می‌خواستن گوشواره به گوشم بندازن. اون موقع یه چماق برداشتم و… اممم… متقاعدشون شیاطین کردم که از این ایده خوشم نمیاد. مهاجران سالی پوزخندی زد. تصویر مایکِ دعانویس محلات کوچک و خشن که با چماقی در دست، دیوانه‌وار علیه دعا نویسی اعمال مربوط به جادو ایده‌ی زینت دادن خود با جواهرات شورش کرده بود… مایک به سمت دو مرد تنومند برگشت و با حالتی آمرانه به آنها تنه زد.

دعا برای شهر مهاجران

غرغر جادو کرد: بروید آن طرف! اگر شما دو تا لاموکس گنده به جای من به آن خل و دعانویس چل‌های دیوانه سر می‌زدید، آنها… فکر کردم شما فیل هستید و شما را به کار حمل الوار گماشتم! او با وول خوردن خودش را دعانویس بین آنها جا داد و نشست. هنوز شرمنده به نظر می‌رسید، اما شرم از نوع دیگری بود. حالا طوری به نظر می‌رسید که انگار آرزو می‌کرد کاش حتی برای یک لحظه هم به دوستانش بی‌اعتماد نشده بود. و سالی را هم شیاطین جزو آنها قرار داد. ناگهان با لحنی متفاوت گفت: به هر حال، شاید این همه هیجان برای من مفید بوده!

کمی دستپاچه شدم. فکر کردم کسی حرز شیطانی من را مسخره کرده علوم غریبه و من هم می‌خواستم روی تو مانور بدهم. سالی با لحنی سرزنش‌آمیز دعانویس مهاجران گفت: مایک! مایک با لبخندی کمرنگ گفت: نه آنطور که نسخ خطی فکر می‌کنی، سالی. من تصمیم گرفتم این لوموکس‌ها را در بازی خودشان شکست بدهم. از جو در مورد بازی خودم پرسیدم.طوفان فکریتوی هواپیما. نمی‌دانست دارم به چه چیزی فکر می‌کنم، اما چیزی را گفت که امیدوار بودم اینطور باشد. پس دارم بهت می‌گویم و با عصبانیت اضافه کرد اگر فایده‌ای داشته باشد، همه سنت‌های طلسم ممکن است در بافت‌های تاریخی مختلف متفاوت باشند از آن قدردانی می‌کنند، چون همه ما چهار نفر حتی دو میمون بزرگی که سعی می‌کنند شوخی کنند فرشته شیطانی مسئول آن هستیم!