دعانویس سلماس

فریاد زد: بس کن! و همین که دیگری محکم‌تر فشار داد، شهرستان او هم شروع جادو سیاه به جیغ زدن کرد. دستم را می‌شکنی! دعانویس سلماس همان که زخمی شده بود. گروهبان گفت: زخمی؟ با گلوله شکسته بود! گروهبان گفت: هر چه می‌گویی، ذکر لابد! واقعاً ـ از هر کسی می‌پرسید! نبرد چتی تری در فرانسه! برای لحظه‌ای فشار روی بازوهای جیمی کم شد؛ اما بعد گروهبان به یاد دعا نویسی آورد که نظامیانی که شغل و حرفه‌ی طلسم مهمی دارند، با احساسات به افسران مافوق خود مراجعه نمی‌کنند. گروهبان گفت: اگر در جنگ زخمی شدی، برای چه به خائن تبدیل شدی؟ اسم‌هایی را استان که می‌خواهم به من بده!

دعانویس : و دوباره شروع به فشار دادن کرد. این وحشتناک‌ترین عذابی شهر بود که جیمی تا به حال تصورش را کرده بود. صدایش به فریادی تبدیل شد: صبر کن! صبر کن! گوش کن! شکنجه‌گر فشار را کم می‌کرد و می‌گفت: اسم‌ها؟ و وقتی جیمی اسم‌ها را نمی‌گفت، بیشتر فشار می‌داد. جیمی با تشنج به خود می‌پیچید، اما استان دعا دو مرد دیگر او را محکم گرفته بودند. التماس می‌کرد، هق هق می‌کرد و ناله سنت‌های فرهنگی، آداب و رسوم آیینی را حفظ کردند می‌کرد؛ اما دیوارهای این سیاه‌چال طوری ساخته شده عبادت کردن بود که جادو صاحبان املاک بیرون از سیاه‌چال با دانستن اینکه شهر چه کاری روح به نفع آنها انجام می‌شود، دچار مشکل نشوند.

دعانویس سلماس

ما به موزه‌ها می‌رویم و به ابزارهای شیطانی که زمانی انسان‌ها برای عذاب همنوعان خود به کار می‌بردند، نگاه می‌کنیم و از اینکه قدیس در روزگاری انسانی‌تر زندگی می‌کنیم، علوم غریبه به خود می‌لرزیم و به خود تبریک می‌گوییم؛ غافل از اینکه برای اعمال درد بر بدن انسان نیازی به ابزارهای پیچیده نیست. هر انسانی می‌تواند این کار را با دیگری انجام دهد، اگر او را درمانده کند. چیزی که مورد نیاز است شهر انگیزه است یعنی نوعی امتیاز دعانویس کیانشهر که توسط قانون تعیین شده و از خود دعانویس شهر در برابر شورش محافظت می‌کند. دعانویس سلماس گروهبان گفت: اسم‌ها را به من بگو! دو دست جیمی را پشت گردنش گذاشته بود و روی جیمی دراز کشیده بود و هی فشار می‌داد.

جیمی از درد کور شده بود و تمام وجودش منقبض شده بود. خیلی وحشتناک بود، نمی‌توانست! هیچ چیز، هیچ چیز نمی‌توانست جلویش را بگیرد! ارواح طلسم صدایی در روحش فریاد زد: بگو! بگو! اما بعد به یهودی کوچک فکر جادو کرد، رقت‌انگیز، با اعتماد نه، نه، او نمی‌گفت! او هرگز نمی‌گفت! اما پس چه دعانویس باید می‌کرد؟ این وحشت را تحمل می‌کرد؟ نمی‌توانست تحمل کند وحشتناک بود! او به خود می‌پیچید و فریاد می‌زد، یاوه‌گویی می‌کرد، التماس می‌کرد و هق‌هق می‌کرد. شاید مردانی بوده‌اند که شکنجه را با عزت تحمل کرده‌اند، اما استان جیمی یکی از اینها نبود. جیمی ذلیل بود، جیمی سراسیمه بود؛ سلماس او هر کاری، هر چیزی که به ذهنش می‌رسید، انجام می‌داد جز یک کار، کاری که پرکینز مدام به او می‌گفت انجام دهد.

دعانویس اردستان این کار تا جایی ادامه یافت که گروهبان از نفس افتاد؛ این یکی از معایب روش‌های ابتدایی شکنجه با دست است که مقامات پلیس آمریکا به دلیل احساسات‌گرایی دعانویس سلماس سیاسی به آن تنزل یافته‌اند. شکنجه‌گر کنترل خود را از دست داد و شروع به لرزیدن و پیچ و تاب خوردن در آغوش جیمی کرد، طوری که کانر مجبور شد به او هشدار دهد البته او نمی‌خواست چیزی را نماز خواندن بشکند. بنابراین دعانویس پرکینز گفت: سرش را پایین بگذارید. آنها جیمی را خم کردند تا سرش روی زمین قرار گیرد و گریدی پاهای جیمی را بست تا آنها را ساکت نگه دارد و کانر گردنش دعا را محکم گرفت و پرکینز پایش را روی دستبند گذاشت و فشار داد.

به این ترتیب او می‌توانست در حالی که صاف ایستاده بود و آزادانه نفس می‌کشید، شکنجه را فرشتگان ادامه دهد، که برایش بسیار آرامش‌بخش دعانویس بود. او گفت: حالا، لعنت به تو! من می‌توانم تمام شب اینجا بمانم. بیا اینجا! هفتم. جیمی فکر می‌کرد هر کافر لحظه درد بدترین لحظه است. او دعانویس بناب مرند هرگز تصور نمی‌کرد که درد بتواند اینقدر طولانی دوام بیاورد، می‌تواند با چنین شعله سفید و سوزانی بسوزد. دندان‌هایش را به هم می‌سایید، زبانش را می‌جوید، صورتش را شهر روی سنگ‌ها می‌کشید. هر کاری برای استراحت حتی نوع جدیدی از درد، تا بتواند درد فریادزننده شانه‌ها، آرنج‌ها و مچ‌هایش را فراموش کند.

اما هیچ استراحتی وجود نداشت؛ روحش در ورطه‌های بی‌انتها می‌چرخید و به این سو و آن سو کوبیده می‌شد، و از اعماق آنها صدای پرکینز را شنید، سلماس گویی از قله تعویذ کوهی دوردست: “بیا داخل! بیا داخل وگرنه تمام شب همین‌طور خواهی ماند!” اما جیمی آن‌طور نماند؛ زیرا پرکینز از ایستادن روی یک پا خسته شده بود و می‌دانست که ستوان در طبقه بالا قدم می‌زند و از خود می‌پرسد که چرا پرسیدن چند سوال اینقدر طول کشیده است. جیمی صدایی از قله دعا نویسی کوه دوردست شنید: این کافی نیست؛ باید کمی او را با طناب ببندیم. و او طناب محکمی طلسمات از جیبش شهرستان بیرون آورد و یک سر آن را دور دو شست جیمی بست و سر دیگرش را از روی حلقه آهنی در دیوار سیاه‌چال عبور داد حلقه‌ای که توسط یکی از مأموران تزار برای استفاده در راه دموکراسی در آنجا قرار داده دعانویس سلماس شده بود.

دو مرد دیگر جیمی را بلند کردند تا پاهایش از زمین جدا شد و سپس طناب را محکم کردند و جیمی با تمام دعا وزن از شست‌هایش آویزان شد، در حالی که هنوز از پشت دستبند زده شده بود. بنابراین حالا او هیچ دردسری برای سه زندانبان نداشت جز اینکه او موجودی زشت و بدقیافه بود، با صورتی سرخ و متشنج، و زبان خون‌آلودش که جویده می‌شد. آنها او را برگرداندند، در حالی طلسم نویس که صورتش به سنگ‌ها چسبیده بود، و سپس چیزی جز صداهای او که ضعیف‌تر شده بود، اما با این حال ناخوشایند بودند، نشنیدند، صداهایی مانند یاوه‌گویی استان و ورجه وورجه، مداوم و در عین حال ناموزون، گویی توسط مجموعه‌ای از حیوانات شکنجه‌شده تولید می‌شدند.

با این حال، دقایق می‌گذشتند و عصبانیت پرکینز بیشتر می‌شد. او استان به خودش اهمیتی نمی‌داد، زیرا اعصابش قوی بود، او کلیسا در گذشته در خانه با بسیاری از کارگران سلماس دست و پنجه نرم کرده بود؛ اما قول داده بود که اطلاعات را به دست آورد و بنابراین آبرویش در خطر بود. او جیمی را تحریک می‌کرد و می‌گفت: می‌گویی؟ و وقتی جیمی همچنان امتناع می‌کرد، بالاخره می‌گفت: باید دعانویس گلشهر آب درمانی را امتحان کنیم. کانر، چند پارچ آب و یک قیف بزرگ برایم بیاور. دزد سابق گفت: بله، آقا. و بیرون رفت؛ و در همین حال، پرکینز دوباره قربانی‌اش را خطاب علوم غریبه قرار داد.

گفت: گوش کن، توله‌سگ کوچولو دعانویس سلماس می‌خواهم کار جدیدی انجام دهم، کاری که مطمئناً تو را خواهد شکست. من با ارتش در فیلیپین بوده‌ام و بارها شهرستان دیده‌ام که آنجا جواب داده است، و تا حالا کسی را ندیده‌ام که بتواند تحملش کند. ما تو را با آب پر می‌کنیم؛ و می‌گذاریم چند ساعت خیس بخوری، و بعد کمی بیشتر اضافه می‌کنیم، و این کار را روز و دعانویس دهلران شب ادامه می‌دهیم تا از آنجا رد شوی. حالا، بهتر است قبل از اینکه آب را داخل آن بریزیم، خوب فکر کنی و سریع حرف بزنی، چون بیرون آمدن از آن خیلی آسان نیست.

جیمی صورتش را به دیوار تکیه داده بود و درد انگشتان شکنجه‌شده‌اش مثل چاقوهایی بود که در بدنش فرو رفته بودند؛ او به این تهدیدها گوش داد و دوباره فریاد درونش را شنید که دعانویس سلماس از هر خطری می‌خواست به او مهلت بدهد. جیمی در حال نبردی بود، سخت‌ترین نبردی که بشر تا به حال انجام دعانویس بندر دیلم داده است نبرد وجدان علیه ضعف جسم. گفتن یا نگفتن؟ بدن طلسم بیچاره و رنج‌کشیده فریاد زد، بگو! اما وجدان، با صدایی ضعیف، بارها و بارها نفس نفس می‌زد، نه! نه! نه! باید اصرار می‌کرد، زیرا نبرد هرگز تمام نمی‌شد، هرگز پیروز نمی‌شد. هر لحظه عذابی جدید بود، و بنابراین وسوسه‌ای تازه؛ هر بحث باید بی‌پایان تکرار می‌شد.

تاثیر عبادت مردم در شهر سلماس

چرا نباید می‌گفت؟ چون کالنکین به او اعتماد کرده بود، و کالنکین رفیقش جادو کهن بود. اما شاید کالنکین حالا رفته بود، شاید بر اثر یکی از سرفه‌هایش مرده بود، شاید خبر دستگیری استان جیمی را شنیده بود و فرار کرده دعانویس گرمدره بود. شاید آنها کالنکین را مثل جیمی شکنجه نمی‌کردند، چون او سرباز نبود؛ شاید او را به زندان می‌انداختند و همانجا نگه می‌داشتند، و دیگران این کار را موضوع سنت‌های طلسم همچنان در حال تکامل است انجام می‌دادند. شاید… و همینطور ادامه. اما صدای ضعیفی در روح جیمی هیگینز زمزمه می‌کرد: تو انقلاب هستی. تو عدالت اجتماعی هستی، که برای زندگی در این دنیا مبارزه می‌کنی. تو بشریت هستی، که چهره‌اش را به سوی نور می‌تاباند، و استان برای رسیدن به هدفی جدید تلاش می‌کند، تا یک وحشت قدیمی را پشت سر بگذارد.

تو عیسی بر روی صلیب هستی؛ و اگر شکست بخوری، جهان به عقب برمی‌گردد، شاید برای همیشه. تو باید مقاومت کنی! تو باید این را تحمل کنی! و این را! و این استان را! تو باید همه چیز را برای همیشه تا زمانی که لازم باشد تحمل کنی! تو نباید “از آن عبور کنی!” هشتم. کانر با پارچ‌های آب و قیفش برگشت! آنها جیمی را پایین آوردند آه، چه آسودگی خاطری حرز در شست‌هایش! و او را روی زمین دعانویس زاهدان خواباندند، در حالی که دست‌های دردناک و متورمش هنوز زیرش دستبند زده شده بود؛ و گریدی روی پاهایش نشست، و کانر روی سینه‌اش نشست، و پرکینز قیف را به زور در گلویش فرو کرد و شهر آب را داخلش ریخت.

البته جیمی مجبور بود قورت بدهد؛ او مجبور بود با دین ناامیدی آب دعانویس سلماس دهانش را قورت بدهد تا خفه نشود؛ و خیلی زود آب شهرستان او را پر کرد و سپس وحشتناک‌ترین عذابی که تا آن زمان تحمل کرده بود، آغاز شد.