دعانویس الشتر

جیمی هیگینز به کارت‌ها نگاه کرد و غروری باوقار اما شاد در سینه‌اش موج زد؛ چون همه آنها آنجا بودند چون او، همزاد جیمی، با مالکان مصاحبه جادو کرده و رضایت کم و بیش فرشتگان اکراه آنها را دعانویس الشتر گرفته بود. جیمی می‌دانست که در این یکشنبه، در شهرهای سراسر آلمان، اتریش، بلژیک، فرانسه و انگلستان، کارگران در گروه‌های میلیونی و ده‌ها میلیونی گرد هم می‌آیند تا علیه وحشت سرخ جنگ که بر سرشان آوار شده است، اعتراض کنند. و در آمریکا نیز ندایی از دنیای جدید به دنیای قدیم خواهد رسید، الشتر که کارگران باید برخیزند و به تعهد خود برای جلوگیری از این جنایت علیه بشریت عمل کنند.

دعانویس : او، جیمی جفت روحی هیگینز، صدایی نداشت که کسی به آن توجه کند؛ اما او به مردم شهرش کمک کرده بود تا صدای مردی را بشنوند که صدایی داشت و معنای این بحران جهانی را به کارگران نشان می‌داد. او کاندیدای حزب برای ریاست جمهوری بود. در آن زمان فقط انتخابات کنگره در پیش بود، اما این مرد آنقدر کاندیدای ریاست جمهوری شده بود که همه او را در آن نقش تصور می‌کردند. می‌توان گفت که هر یک از مبارزات اعمال صالح انتخاباتی او چهار سال طول می‌کشید؛ او از یک سر کشور به سر دیگر سفر می‌کرد و میلیون‌ها نفر پیام تلخ و سوزان او را می‌شنیدند.

دعانویس الشتر

اتفاقی بود که شماره ملا روزی که جنگ‌سالاران و اربابان پول اروپا برای کشتن بردگان خود انتخاب کرده بودند، روزی بود که قرار بود کاندیدا در اپرای لیسویل سخنرانی کند. توسل جای تعجب نیست که سوسیالیست‌های این شهر کوچک داخلی به هیجان آمده بودند! جیمی هیگینز وارد بوفه تام شد و به صاحب کافران کافه سلام کرد و روی چهارپایه‌ای جلوی پیشخوان جادو شدن نشست و قهوه سفارش داد و از خودش سینکر که می‌توانست نجات‌دهنده زندگی نامیده شود نوشید، چون آنقدر پر از باد شده بودند الشتر که دهانش را پر از آب کرد. او دهانش را طلسم پر از آب کرد و همزمان سرش را بالا آورد تا مطمئن شود تام کارت اعلام جلسه را برنداشته باشد؛ چون تام کاتولیک بود و یکی از دلایلی که جیمی به حرز کافه او رفت این بود که او و مشتریانش را درگیر بحث‌هایی بر سر استثمار، دعانویس الشتر افزایش حقوق بدون زحمت و ارزش اضافی

کند. اما قبل از اینکه بحثی شروع شود، جیمی به طور اتفاقی نگاهی به اطراف انداخت. در قسمت پشتی اتاق، چهار میز کوچک پوشیده از پارچه روغنی وجود داشت که سفارش‌های فوری روی آنها سرو می‌شد؛ و پشت یکی از آن میزها مردی نشسته بود. جیمی نگاهی به او انداخت و طوری از تعجب جا خورد که نزدیک بود قهوه‌اش بریزد. غیرممکن بود؛ و با این حال ابجد مطمئناً چه استان کسی می‌توانست آن چهره را اشتباه بگیرد؟ چهره یک کشیش شهر قرون وسطایی، سنت‌های تجلی در سوابق تاریخی ظاهر می‌شوند لاغر، زاهد، اما با کمی مهربانی مدرن، و گنبدی طاس بر بالای آن، مانند ماه که بر فراز دشت طلوع می‌کند.

جیمی جا خورد، سپس به تصویر کاندیدا که استان تاجی بر قفسه پای‌ها بود خیره شد. دوباره به سمت مرد برگشت؛ و مرد نگاهی انداخت و چشمانش با حیرت و شگفتی به چشمان جیمی برخورد کرد. تمام داستان آنجا بود، نباید اشتباه تعبیر می‌شد به خصوص توسط کاندیدایی که در کشور سفر می‌کند، سخنرانی می‌کند و هر ساعت یا بیشتر از عکس‌هایی که قبل از او گرفته شده، شناخته می‌شود. لبخندی بر لبانش نقش بست، و جیمی فنجان قهوه را از یک دعانویس دست لرزان و سینی را از دست دیگرش زمین گذاشت دعانویس و از روی صندلی‌اش جادو سیاه بلند شد.

چهارم. جیمی جرأت پیشروی نداشت، مگر لبخند مرد دیگر لبخندی خسته اما صمیمانه و دلنشین. مرد گفت: حالت چطوره رفیق؟ دستش را دراز کرد و لحظه این فشردن، دعانویس الشتر نزدیک‌ترین لحظه به بهشت ​​بود که جیمی هیگینز تا به حال دیده بود. الشتر وقتی توانست صدایش را پیدا کند، فقط توانست فریاد بزند: تا ساعت پنج و چهل و قدیس دو وقت نداری! انگار کاندیدا از این موضوع خبر نداشت! او توضیح دعانویس داد که شب قبل خوابش نبرده و برای اینکه در طول روز کمی غذا بخورد، جلوتر استان آمده است. جیمی گفت: می‌بینم. و بعد، من شما را از روی شهر عکستان شناختم.

دیگری با صبر و حوصله گفت: طلسم بله؟ و جیمی با سر گیجه‌اش دنبال چیزی گشت که واقعاً ارزشش را داشت. می‌خواهی کمیته را ببینی؟ دیگری گفت: نه، می‌خواهم اول این را تمام کنم. و جرعه‌ای دعانویس نشتارود از لیوان شیر و لقمه‌ای از ساندویچش خورد و جوید. جیمی آنقدر آشفته بود که مثل دیوانه‌ها همان‌جا نشست و نتوانست کلمه‌ای پیدا کند، در حالی که آن استان مرد غذایش را تمام می‌کرد. وقتی غذا تمام شد، جیمی دوباره پرسید و کار بهتری از این از دستش برنمی‌آمد می‌خواهید کمیته را ببینید؟ نه، پاسخ داده شد، می‌خواهم اینجا بنشینم و شاید با شما صحبت کنم، رفیق رفیق ؟ جیمی گفت: هیگینز.

رفیق هیگینز البته اگر وقت داشته باشید. جیمی فریاد زد: اوه، البته! من هر چقدر وقت داشته باشم، دارم. اما کمیته… رفیق، کمیته مهم نیست. می‌دانی در این سفر با چند کمیته ملاقات کرده‌ام؟ دعانویس الشتر جیمی نمی‌دانست؛ و جرات پرسیدن هم نداشت. احتمالاً هیچ‌وقت فکر نکرده‌ای که کاندیدا بودن چه حسی دعانویس ماهدشت دارد. از جایی به جای دیگر می‌روی و هر شب همان سخنرانی را می‌کنی، و انگار هر شب در همان هتل خوابیده‌ای، و تقریباً انگار با همان کمیته ملاقات کرده‌ای. اما باید به یاد داشته باشی که سخنرانی تو برای هر مخاطبی جدید است، و جادوگر باید طوری آن را ایراد کنی که انگار قبلاً هرگز آن را کافران ایراد نکرده‌ای؛ همچنین باید به یاد داشته باشی که کمیته از رفقای فداکار تشکیل شده که همه چیز را برای هدفشان می‌دهند، بنابراین به آنها نگو که آنها هم مثل هر کمیته دیگری هستند، یا اینکه از شدت استان خستگی مفرط

خسته شده‌ای، یا شاید دعانویس سردرد داری… جیمی نشسته بود استان و در سکوتی حیرت‌زده به اطراف خیره شده بود. چون اهل مطالعه نبود، هرگز عبارت سری که تاج بر سر دارد را نشنیده بود. این اولین نگاه اجمالی او به دعانویس روح عظمت بود. کاندیدا ادامه داد: و از طرف دعانویس ازنا دیگر، رفیق، اخبار علوم غریبه اروپا هم هست. کمی وقت می‌خواهم. نمی‌توانم خودم را با آن روبرو کنم! صدایش گرفته و گرفته شده بود، و برای جیمی که به او خیره شده بود، انگار تمام غم‌های دنیا در چشمان خاکستری و خسته‌اش جمع شده بود. جیمی گفت: شاید بهتر باشد بروم.

دیگری با کمی به خود آمدن جواب داد: نه نه. نگاه کرد و دید که جیمی غذایش را فراموش کرده است. گفت: وسایلت را بیاور اینجا. و دیگری فنجان و نعلبکی و بشقابش را آورد و طلسم بقیه‌ی سینکرزهایش را جلوی چشمان کاندیدا سر شهر کشید. دومی گفت: دعانویس آستانه سرا نباید حرف بزنم. دعانویس الشتر می‌بینی دعا چقدر صدایم گرفته است. اما حرف بزن. از مردم محلی سنت‌های طلسم اغلب بسته به زمینه فرهنگی متفاوت هستند و اوضاع اینجا برایم بگو. بنابراین جیمی شجاعتش را جمع کرد. این تنها چیزی بود که واقعاً علوم غریبه می‌توانست درباره‌اش صحبت کند، چیزی که ذهن و روحش را پر کرده بود. لیزویل یک شهر تولیدی کوچک معمولی بود، با یک کارخانه بطری شیشه‌ای، یک کارخانه آبجوسازی، یک کارخانه فرش و کارگاه‌های بزرگ ماشین‌آلات امپایر که خود جیمی شصت و سه ساعت از عمرش را هر طلسم هفته در آنها می‌گذراند.

دعانویس بومهن البته کارگران خواب بودند؛ اما هنوز هم نمی‌توانستید شکایتی داشته باشید، دعانویس نماز خواندن جنبش در حال رشد بود. مردم محلی به دعا نویس داشتن صد و بیست عضو افتخار می‌کردند، هرچند که البته فقط دعا حدود سی نفر از آنها را می‌شد برای کار واقعی حساب کرد. الشتر کاندیدا گفت که همه جا همینطور بود همیشه تعداد کمی بودند که فداکاری دعا می‌کردند و اوضاع را زنده نگه می‌داشتند. سپس جیمی در مورد جلسه امشب، تدارکاتی که دیده بودند و مشکلاتی که داشتند، صحبت کرد. جادو سیاه پلیس ناگهان تصمیم گرفته بود قانون منع توزیع خانه به خانه بخشنامه‌ها را اجرا کند؛ هرچند به امپوریوم ایزاک اجازه داده بودند از این روش اعلان استفاده کند.

آیا طلسم وجود دارد در شهر الشتر

روزنامه‌های لیزویل هرالد و ایونینگ کوریر از اقدام پلیس بسیار استقبال کردند؛ اگر نمی‌توانستید بخشنامه پخش کنید، بدیهی است که باید در این روزنامه‌ها آگهی می‌دادید. نامزد انتخاباتی لبخند زد او در مورد مقامات پلیس موکل جن آمریکا و همچنین روزنامه‌نگاری آمریکایی اطلاعات داشت. جیمی چند روزی دعا بود که در مغازه جادو کهن بیکار شده بود و تعریف می‌کرد که چطور از این فرصت به خوبی استفاده کرده و اعلامیه‌های جلسه را به فروشگاه‌ها رسانده است. یک پیرمرد اسکاتلندی در یک دفتر املاک درست روبرویش بود. گفت: گند بزن! جیمی گفت: فکر کردم بهتر است گند بزنم! و سپس، با گرفتن جانش، به بانک ملی اول دعانویس کیاسر رفت.

آقایی از آن طرف زمین راه می‌رفت شهر و جیمی به سمتش رفت و یکی از پلاکاردهایی که عکس کاندیدا روی آن بود را به سمتش گرفت. پرسید: ممکن است لطف کنید و طلسم این را دعانویس الشتر پشت ویترینتان بگذارید؟ و دیگری با سردی دعانویس به آن نگاه کرد. سپس لبخند زد ظاهراً آدم خوبی بود. گفت: فکر نمی‌کنم مشتری‌های من از کسب و کار شما خرید کنند. اما جیمی به سراغش رفت تا چند بلیط بگیرد و درباره سوسیالیسم اطلاعات کسب شهر کند و باورتان می‌شود که او واقعاً یک دلار خرج کرده بود! جیمی گفت: بعداً فهمیدم که اشتون چارمر، رئیس بانک، بوده!

اگر می‌دانستم، می‌ترسیدم. او قصد نداشت درباره خودش صحبت کند؛ فقط سعی داشت یک کاندیدای خسته را سرگرم کند تا او را از فکر کردن به جهانی که به جنگ می‌رود، باز دارد. اما کاندیدا، با گوش دادن، متوجه شد که اشک سعی دارد در چشمانش حلقه بزند. استان او به چهره‌ی روبرویش نگاه می‌کرد.