دعانویس جلفا

زرد و بی‌روح داشت که ترکیبی از حیله‌گری و گستاخی را بیان می‌کرد: دو چشم تیزبین و خاکستری زیر ابروهای پرپشت برق می‌زدند؛ و سبیل کافر باریکی جادوگر که از موهایش روشن‌تر بود، لب بالایی‌اش را به شماره ملا طور دعانویس جلفا پراکنده پوشانده بود؛ اما جای زخم کبود زخم سیکاتریزه‌ای که ظاهراً از جای زخم شمشیر بر روی گونه چپش بود، با دقت، به قیافه شوم او، در غیر این صورت، ابهت خاصی می‌بخشید. در مجموع، او را می‌توان نمونه‌ای از مرزنشینان آن زمان دانست، زندگی سختی داشت، استان قانون‌گریز بود و به ندرت اهل شورش و نزاع بود. با ترک گذرگاه، به پهنه‌ای از خلنگزار باز برخورد کرد که بر فراز آن باد شبانه‌ی استان در حال افزایش، گاه و بیگاه در میان موهایش آه می‌کشید.

دعانویس : گهگاه مکث می‌کرد و مشتاقانه به پشت سرش خیره می‌شد، گویی گوش می‌داد، گویی از تعقیب وحشت داشت؛ اما تعقیب‌کنندگانبه نظر می‌رسید هیچ چیز دیگری جز موج‌های ابری که بی‌وقفه بر فراز تپه‌های کم‌نور می‌غلتیدند و بالای سرش دعانویس تاریک می‌شدند، وجود نداشت. بیابان خیلی زود ناهموار و باتلاقی شد و جویباری کم‌عمق استان که از خزه‌ها تغذیه می‌شد، در مسیری مارپیچ و گیج‌کننده جریان داشت و نیاز به شنا کردن مکرر در آن بود، اما آب هرگز از مچ پای مسافر بالاتر نمی‌رفت و او یک جفت چکمه‌ی محکم پوشیده بود که تا ساق پایش می‌رسید. وقتی بالاخره از پیچ و خم‌های نهر راکد در پشتش رها شد، گویی به پایان سفرش رسیده است، کاملاً ایستاد و در تاریکی اخم کرد.

دعانویس جلفا

سمت چپ شنلش را به عقب انداخت و کودک خردسالی را دید که مقدس در لباسی پیچیده شده و به خواب عمیقی فرو رفته بود و او را در شهرستان آغوش داشت و بلافاصله او را روی خلنگزار دعانویس زرقان کنار پایش گذاشت. نوزاد از خواب بیدار شد و شروع به ناله و شیون کرد. دعانویس جلفا مرد ایستاد و نگاه اخمویش را به آن دوخت تا جایی که کاسه چشمانش احضار از آتشی تیره و تار درخشید. جلفا او با لحنی آرام و سرشار از شادی و سرور گفت: این جای خالی، این جای جادو خالی، مایه‌ی اندوه ساوترون‌های مغرور خواهد بود و بانوی زیبا در آلاچیق خود به استقبال از فقدان وارث جوانی خواهد رفت که طلسم امید قلب‌هایشان بود.

ملازمان ممکن است تپه‌ها و دره‌ها را بگردند، و بیابان‌های بی‌راه، طنین خلیج دعانویس را منعکس می‌کنند.ای سگ شکاری‌شان. بگذار با اسب و سگ شکاری‌شان به سرعت نمادگرایی معنوی در طول زمان توسعه یافت دور و دراز بروند. سرنوشت وارث شهر جوان در دست من است. جفت روحی در کنار بلک رود، در ملروز! این انتقام ادی جانستون مهربان است! او پا روی زمین کوبید و می‌توانست نوزاد را زیر پاشنه‌اش له کند؛ اما کمی به عقب برگشت، انگار دعانویس هشترود که در واقع، شیطان انتقام چنین فکری را در مغز آشفته‌اش برانگیخته بود، و از آن خشمگین شد اما فقط برای لحظه‌ای خشمگین شد، زیرا به نظر می‌رسید که پس از این پیشنهاد وحشیانه، پیشنهاد بی‌رحمانه دیگری نیز مطرح شد.

حالا به چه فکر می‌کرد؟ آیا او یکی از که فرومایگان جهان او را می‌کوبند و می‌کوبند آنقدر عصبانی شده بود که بی‌پروا بود چه او این کار را کرد، برای اینکه دنیا را به خشم بیاورد؟ انگشتانش با نگرانی دسته شمشیرش را گرفتند، آن را از غلاف بیرون آورد و در هوا تکان داد، و دعانویس آستارا سپس، قدمی به جلو برداشت و روی کودک خم شد استان و فولاد را طوری نشانه گرفت که انگار می‌خواهد ضربه‌ای مرگبار وارد کند. سلاح در دستانش لرزید. دوباره قدرت پشیمانی و شرم بر انگیزه قتل غلبه کرد. با انزالی بی‌صبرانه، صاف ایستاد و دست مسلحش به آرامی و گویی با اکراه، در کنارش قرار گرفت.

او گفت: این دست از غروب تا غروب آفتاب، همچون خرمنی پژمرده، سست و ابجد بی‌اثر بوده است. در تاریکی و روشنایی، من همچون آب ضعیف بوده‌ام. دعانویس جلفا شاید آن لوس را مانند سنگی از پیشانی پرت کرده باشم، از پرتگاهی بی‌کران، پرتگاهی که شهر فرشتگان جز کلاغ‌ها کسی او را نمی‌بیند؛ یا شاید او را به جویباری خروشان انداخته باشند که دعانویس سراوان او را به دریا برده شهرستان باشد؛ و دعا هیچ فانی‌ای می‌توانست مرا با استان این عمل فریب دهد؛ و با این حال، او نجات یافته است، گویی زندگی‌اش با طلسم قدرتی افسون شده است. مان، یک جانستون مهربان، رنج‌هایم را فراموش می‌کنم؟ مؤمن من در هجوم جنوبی‌ها افتاد: مادرم دو بار از خانه‌اش در میان برف بیرون رانده شد: و من…

شهرستان مکثی جلفا کرد و گونه‌ی زخمی‌اش را نوازش کرد، به طور متناوب به اطراف خود و به پسرک هق‌هق‌کنان روی چمن سرد نگاه کرد: موکل جن سپس ناله‌اش را در غلاف کشید، نوزاد را بلند کرد و با عجله روی متون کهن اسبش قدم دعا نویسی برداشت. راه خیلی زود به یک چاه چشمه رسید، چاهی گرد و پرآب ، با حاشیه‌ای از خزه. آنجا ایستاد، در فضایی غرق در اندیشه فرو رفت و زیر لب فحشی داد و کودک را روی شهر آب معلق کرد، گویی می‌خواست بگذارد بیفتد و غرق شود. اما همین که دعا نویسی خیره به عنصر زلال که زیر آسمان کم‌نور می‌درخشید، خیره شد، سیاره‌ای جادو درخشان از آن بیرون زد.از میان ابرها می‌گذشت و در آینه طبیعی می‌درخشید، آن شباهت طلایی مانند دعا چشم روحی متهم‌کننده می‌درخشید.

این چیزی بود که گناه نمی‌توانست در برابرش مقاومت کند. درخشش عرفانی ستاره سایه‌گون، جانستون مهربان را به روحش دوخت. نفس عمیقی کشید و بار دیگر تسلیم قدرتی شد که طبیعت جادو سیاه درنده‌اش را شرمسار می‌کرد. نوزاد را زیر شنل خشن خود پنهان کرد و با عجله از جایی که وسوسه او را به شدت تحت فشار قرار داده بود، بیرون آمد. او مستقیماً به سمت شمال، در حالی که سایه‌های شب بر جایی که به نظر بیابانی می‌آمد، عمیق‌تر کلیسا می‌شد، مسیر خود دعانویس را ادامه دعانویس داد. در آنجا هیچ موجود زنده‌ای جز پرندگان علفزار که با علوم غریبه نزدیک شدن او شروع به پرواز طلسم کردند و با جیغ‌های گوشخراش فرار کردند، دعانویس جلفا نزدیک به نظر نمی‌رسید.

قطرات سنگین باران، “مانند اولین رگبار رعد و برق”، بر روی سربند و لباس پوست گوزن او می‌کوبید و صدای زوزه طوفان بلندتر می‌شد، که پیش‌بینی یک شب نامساعد را دین شهرستان می‌کرد و باعث شد سرعت خود را افزایش دهد. کودک اکنون با گریه به خواب رفته بود و حامل آن تمام تلاش خود دعانویس کنارک را برای محافظت از او در برابر هوای خشن به کار گرفت. خوشبختانه، طوفان تهدیدآمیز گذشت. اما اگرچه شب آرام گرفت، مرزبان هنوز هم نسبتاً سریع، با گام‌های بلند و خستگی‌ناپذیر، سفر اعمال صالح می‌کرد، زیرا حالش خوب بود.به تلاش و کوشش عادت داشت و با سرزمینی که از آن عبور می‌کرد، به خوبی آشنا بود.

در واقع، اگر فرض کنیم که از این نظر اخیر او می‌توانست با دلورین تنومند که آخرین خنیاگر درباره‌اش می‌گوید، رقابت کند، اشتباه نکرده‌ایم. از میان شن‌های سولوی، از میان خزه‌های تاراس، او چشم بسته راه‌های عبور را می‌دانست؛ در اِسکه یا لیدل، گُدار وجود نداشت، اما او آنها را یکی یکی سوار دعانویس جلفا می‌شد؛ برای او زمان یا جزر و مد یکسان بود، برف دسامبر، یا غرور ژوئیه؛ جزر و مد یا زمان برای او یکسان بود، شهرستان نیمه‌شب بدون ماه، یا سحرگاهِ سحرآمیز. گاهی مسافر مسیر خود را تا دعانویس مرند حدی تغییر می‌داد، گاهی به راست و گاهی به چپ، احتمالاً برای اجتناب از مجاورت دهکده‌ها: سفر تاریک او چند ساعت طول می‌کشید؛ اما سرانجام انفجار مهیب ابرها را کنار زد و نور ستاره‌ای یخ‌زده به پایین به‌روزرسانی‌های آینده ممکن است تغییرات طلسم را گسترش دهند.

تابید و او را قادر ساخت تا درک کند که به دامنه‌های رشته‌ای از تپه‌های کم ارتفاع نزدیک می‌شود. به سمت استان دره‌ای وسیع رفت و وارد آن شد، و به زودی با قدم‌های محکم دعانویس لنگرود دعا در مسیری ناهموار اما پر پیچ و خم پیش می‌رفت، در حالی که طوفان با صدای گوشخراش از میان درختان زیرین که دو طرف دره را پوشانده بودند، می‌گذشت. همچنان که پیش می‌رفت، چشمش به … افتاد. جلفا سوسوی ضعیف نوری در دوردست، که می‌دانست سوسوی ستاره نیست، و پیوسته دیده می‌شد و بسته به پیچ و خم‌های جاده گم می‌شد. زیر لب غرغر کرد: بالاخره هاکسگلن رو نجات می‌دن!

تاثیر طلسم در شهر جلفا

و بخت خوبم به من کمک می‌کنه، بذر انتقام مضاعف کاشته دعانویس می‌شه. کافران دره بر روی چیزی که به طور مبهم به یک آمفی تئاتر بزرگ در میان تپه‌های کم ارتفاع استان شبیه بود، قرار داشت و در پیش‌زمینه، توده تاریک و برجک‌دار یک دژ یا قلعه مرزی نمایان بود که در پنجره بلند آن، نوری که توجه رهگذر را جلب کرده بود، استان می‌درخشید. او به سمت استحکامات رفت و به سرعت به دیوار بیرونی اطراف آن رسید که در بالای آن برای پرتاب انواع موشک‌ها به سر مهاجمانی که قصد بالا رفتن داشتند، مجهز یا محصور شده بود: و اکنون پارس خشمگین و دهان باز سگی در داخل دیوار سکوت را شکست.

دعانویس بندر دیلم مرزبان در مقابل یک دروازه قوسی و محکم که توسط دروازه‌ای بسته شده بود که احساس می‌کرد با گشایش آهن پوشانده شده است، ایستاد. او سوت عجیبی زد دعانویس جلفا و سپس یک هالو گفت که سگ با قدرت به شهر آن پاسخ داد و سایر همنوعان خود را در لانه‌شان در پشت آن مکان بیدار کرد. اما سپس صدای خشن یکمرد مسن به فریاد مرزبان تعویذ از بالای دروازه پاسخ داد “چه کسی آنجاست؟” نور شدید ستارگان فقط می‌توانست خطوط شهر کلی چهره غریبه را تشخیص دهد. او پاسخ داد: دوست هاکسگلن. از کجا و به چه مأموریتی؟ از طرف روآنستین، و در مورد مرگ و زندگی.