دعانویس مهردشت

را از پا درآورد و سال‌ها بر روی چیزی که آن را گور تشکی می‌نامید، دراز کشید. گشایش ابتدا به سختی می‌توانست راه برود، سپس دعانویس مهردشت جادو سیاه به سختی می‌توانست ببیند فرشتگان و در تمام این دعا نویسی مدت به طرز وحشتناکی رنج می‌برد. اما ذهنش تا انتها پابرجا ماند توسل و همه چیز، از جمله سرنوشت شوم خود را به وضوح می‌دید. نویسنده بزرگ جهان، آریستوفان آسمانی، می‌خواست به آریستوفان کوچک، زمینی و به اصطلاح آلمانی نشان دهد که قوی‌ترین کنایه‌های او در مقایسه با شوخی‌های بی‌ارزش او، چیزی جز شوخی‌های بی‌ارزش نیستند، همزاد و او چقدر در شوخ‌طبعی و بذله‌گوییِ سترگ از من برتر است.

دعانویس : تاکنون در تفسیرم از هنرمندان، چه ذکر خوب و چه بد، مجبور بوده‌ام به خودم تکیه کنم؛ تا جایی که من می‌دانم، هیچ کس دیگری آثار هنری را از دیدگاه اقتصاد انقلابی تحلیل نکرده است. خانم اوگی پیشنهاد می‌دهد: تولستوی؟ تولستوی دعانویس آنها را از دیدگاه بدویت مسیحی، که کاملاً جادو کهن متفاوت است، بررسی می‌کرد. اما حالا بالاخره کمکی دارم؛ تفسیر اقتصادی ریچارد واگنر توسط برنارد شاو در کتاب کوچکی به نام واگنری تمام‌عیار که بیش از بیست و پنج سال پیش منتشر شد، انجام شده است. بنابراین احساس می‌کنم پسر بچه‌ای هستم که طلسم نویس از طلسم دشمنانش به پشت برادر بزرگش پناه می‌برد.

دعانویس مهردشت

خانم اوگی می‌گوید: اگر بیشتر این‌طور حرف بزنی، جادو این همه دشمن نخواهی داشت! ریچارد واگنر نابغه‌ای برجسته، استاد شش هنر، و شاید بزرگترین نیروی برانگیزنده‌ی احساسات بود که تا به حال زیسته است. او یک فرم هنری جدید، موسیقی درام، را ابداع کرد که در شیاطین آن هنرهای موسیقیدان، شاعر، درام‌نویس، بازیگر، نقاش صحنه و طراح لباس طلسم گرد هم می‌آیند و در چیزی جدید، موسیقی آینده، ادغام می‌شوند. این موسیقی موتور فوق‌العاده‌ای برای برانگیختن و تشدید احساسات دعانویس انسانی است دعانویس مهردشت واگنر با خلق آن و وادار کردن جهان به شناخت دعا نویسی آن، وظیفه‌ای باغستان عظیم انجام داد. او در سال ۱۸۱۳ به دنیا آمد، که او را سی دعانویس و نمادگرایی آیینی در اسناد فرهنگی ظاهر می‌شود پنج ساله می‌کرد، زمانی که انقلاب ۱۸۴۸، شاه لویی فیلیپ را از تخت سلطنت فرانسه پایین کشید و موجی از شورش را در سراسر اروپا برانگیخت.

واگنر در این زمان رهبر اپرای سلطنتی درسدن بود و از موقعیت شغلی خوبی با حقوق و دعانویس مستمری خوبی برخوردار بود. پیش از آن، او به طرز وحشتناکی دعانویس با فقر دست و پنجه نرم می‌کرد؛ یک نابغه جوان و ناشناخته، که تقریباً در یک اتاق زیر شیروانی در پاریس از گرسنگی مرده بود. او با یک بازیگر زن ازدواج کرده بود که هیچ درکی از قدرت او نداشت، اما با او گرسنگی کشیده بود و اکنون به او دعانویس اصلاندوز چسبیده بود.{۲۱۲}با شور و شوقی برای امنیت. او خودش از سرنوشت جادو سیاه خود به عنوان یک هنرمند کاملاً آگاه بود؛ او پیش از این سه اپرای بزرگ نوشته بود و طرح آثار بعدی خود کافران جادو را نیز کشیده بود.

بنابراین، او تمام دلایل ممکن را برای محافظت از آینده‌اش دعا نویس و پناه بردن به خود در پشت فرمول هنر برای فرشته هنر داشت. به جای آن، او در جلسه‌ای از یک انجمن انقلابی درسدن شرکت کرد و خطابه‌ای ایراد کرد و از پادشاه ساکسونی شخصیت سلطنتی که او خدمتگزار و علوم غریبه مستمری‌بگیر او بود درخواست کرد که حق رأی عمومی برقرار کند، اشرافیت و ارتش دائمی را لغو کند و جمهوری‌ای با ریاست جمهوری اعلیحضرت تشکیل دهد. نیازی به گفتن نیست که اعلیحضرت از این توصیه رهبر اپرای خود پیروی نکرد؛ دعانویس مهردشت و سال بعد مردم درسدن قیام کردند جادو شدن و در خیابان‌ها سنگر ساختند و واگنر به انقلابیون پیوست و فرشتگان به طور فعال در سازماندهی نیروهای آنها شرکت کرد.

هنگامی که سربازان پروس وارد شدند و قیام را سرکوب کردند، سه مرد در یک اعلامیه سلطنتی به عنوان “افراد خطرناک سیاسی” ممنوع و به اعدام محکوم شدند. یکی روکل، دستیار رهبر اپرا بود که دستگیر شد و دوازده سال بعد را در سیاه‌چال گذراند؛ دیگری میخائیل باکونین بود که بنیانگذار جنبش آنارشیستی شد؛ دعانویس هرات کافران و سومی ریچارد واگنر، رهبر اپرای سلطنتی بود. بزرگترین نابغه زنده آلمان، دوازده سال بعدی عمر خود را به عنوان یک تبعیدی سیاسی در فرانسه و سوئیس گذراند. او از این زمان، تا حدی برای انتشار جزوه‌های سیاسی و تا حدی برای تجسم دیدگاه انقلابی خود از زندگی در بزرگترین اثر هنری‌اش استفاده کرد.

کسانی دعا نویسی که به این جزوه‌ها علاقه‌مند هستند، می‌توانند گزیده‌هایی اعمال صالح از آن را در فریاد عدالت بیابند. در اینجا نمونه‌ای از یک دعا مانیفست با عنوان انقلاب که در درسدن منتشر شده است، آورده شده است: پس برخیزید، ای مردم زمین، برخیزید، ای اندوهگینان و ستمدیدگان. شما نیز که بیهوده می‌کوشید تا ویرانی درونی قلب‌هایتان را با شکوه گذرای ثروت بپوشانید، برخیزید! بیایید و با جمعیت شادمان در مسیر من قدم بردارید، زیرا دعانویس اشکذر نمی‌دانم طلسم چگونه بین کسانی که مرا دنبال می‌کنند تمایز قائل شوم. از این پس تنها دو قوم بر روی زمین وجود خواهند داشت یکی که از من پیروی می‌کند و دیگری که در دعانویس برابر من مقاومت می‌کند.

دعانویس مهردشت یکی را به سوی خوشبختی هدایت خواهم کرد، اما دیگری را در مسیر پیشرفت خود نابود خواهم کرد. زیرا من انقلاب هستم، من نیروی آفرینشگر جدید هستم. من الوهیتی هستم که تمام زندگی را تشخیص پیشینه تاریخی می‌دهد، که در بر می‌گیرد، احیا می‌کند و پاداش می‌دهد. {۲۱۳} اثر هنری که واگنر این ایده‌های انقلابی را در آن مجسم کرد، با عنوان حلقه نیبلونگ شناخته می‌شود. این اثر شامل چهار اپرای طولانی است که بر اساس اساطیر قدیمی آلمانی ساخته شده‌اند. این اپرا با یک داستان پریان جذاب آغاز می‌شود و با یک تراژدی غم‌انگیز به پایان می‌رسد؛ و جادوگر فرشتگان از ابتدا تا انتها، مطالعه‌ای در مورد تأثیرات قدرت اقتصادی بر زندگی انسان است.

در اعماق رودخانه، دوشیزگان راین ساکن هستند و تکه‌ای طلا دارند که به رمل خاطر درخشش آن تحسینش می‌کنند، اما هیچ کاربرد دیگری برای آن دعا ندارند. یک کوتوله کوچک زشت آنها را تعقیب می‌کند؛ و وقتی نمی‌تواند عشق آنها را به دست آورد، تصمیم می‌گیرد با طلای آنها کنار بیاید. او آن را می‌دزدد و از آن یک حلقه جادویی می‌سازد که نمایانگر توانایی ساخت شهرها و کاخ‌ها، برای به دست آوردن تجمل و لذت است به طور خلاصه، کلاس استاد امروزی ما. حتی نماز خواندن خدایان نیز با این فریب اغوا می‌شوند و برای قدرت جادویی طلا به نزاع و دسیسه‌چینی می‌پردازند.

خدای ووتان آن را از کوتوله آلبریش می‌رباید؛ و دومی آن را نفرین می‌کند، به این معنی که فقط کسانی می‌توانند آن سید و حاجی را دعانویس مهردشت بپوشند که از عشق دست کشیده‌اند که دقیقاً همانطور که در دنیای دعانویس سیلوانه مدرن ما می‌بینید، و همانطور که واگنر آن را زمانی که خدمتکار دربار در درسدن بود، دید و از گستاخی امتیاز ارثی دیوانه شد. دو غول وجود دارند که نمایانگر سردمداران بزرگ صنعت ما هستند و برای وُتان کاخی به نام والهالا ساخته‌اند. به غول‌ها وعده داده شده بود که در ازای این کار، خواهر طلسم وُتان، الهه زیبایی و نیکی جوانی، را به ارواح عنوان پاداش دریافت کنند؛ اما آنها ترجیح می‌دهند به جای آن، حلقه شیاطین را تصاحب کنند.

واگنر اینگونه نظر خود را در مورد بانکداران بزرگ و اشراف ثروتمند که بیهوده از آنها التماس می‌کرد تا در تولید آثار هنری زیبایش به او کمک کنند، بیان می‌کند. در اساطیر دعانویس قدیمی آلمان هیچ کارخانه‌ای وجود نداشت؛ اما صحنه، غاری را در اعماق زمین به ما نشان می‌دهد که در آن آلبریش، با قدرت حلقه‌اش، همه کوتوله‌های همکارش را جادو مجبور می‌کند تا برای او گنج بسازند. ما او را در حال چرخاندن شلاق می‌بینیم و موسیقی غرش می‌کند و ناله می‌کند، و این دقیقاً همان فضایی است که در هر کارگاه عرق‌ریزی و کارخانه پنبه‌ریسی و معدن زغال‌سنگ تحت سیستم رقابتی مبارک ما یافت می‌شود.

تاثیر طلسم در شهر مهردشت

و وقتی می‌بینیم که یکی از غول‌ها برادرش را می‌کشد و حلقه را می‌رباید و خود را به اژدهایی تبدیل می‌کند تا روی آن بنشیند و برای مدت زمان از آن محافظت کند، می‌دانیم که واگنر از باشگاه‌های میلیونرهای دعانویس مروست درسدن دیدن کردم و ثروتمندان چاق و پیر را در صندلی‌های راحتی چرمی بزرگشان دیدم. ووتان، خدای پیر، خیلی دیر متوجه ویرانی‌ای که برای جهان به ارمغان آورده می‌شود؛ او تصمیم می‌گیرد که تنها راه فرار، خلق قهرمانی است که اژدهای امتیاز را بکشد طلسمات و طلسم قدرت اقتصادی را بشکند. این قهرمان، زیگفرید جوان، فرزند طبیعتی است که ترسی نمی‌شناسد؛ برنارد شاو می‌گوید که سنت‌های مختلف ممکن است شیوه‌های طلسم را به طور متفاوتی توصیف کنند او همکار جوان آنارشیست واگنر، باکونین، است.

و توجه داشته باشید که در این اسطوره زیگفرید، واگنر نه تنها سقوط سرمایه‌داری، بلکه سقوط دین جادو را نیز پیش‌بینی می‌کند. آخرین اپرا از چهار اپرا غروب خدایان نام دارد و دو آب بر طلسم شیطانی طلا و خرافات توسط بازوی قوی و ذهن روشن یک جوان انسانی شکسته می‌شوند. واگنر اشعار این چهار اپرا را بلافاصله پس از انقلاب درسدن نوشت؛ این شعر چهار سال پس از فرار او از شهر به طور خصوصی منتشر شد. در طول سال‌های تبعیدش، او نمونه‌ای والا از مردی بزرگ را شیطانی به ما ارائه می‌دهد که به خاطر یک آرمان با موانع مبارزه می‌کند.

او در مواجهه با فقر و بدهی، تمسخر و دعا ننگ، به ساختن شاهکار خود ادامه داد. آثار او کاملاً جدید بودند و به روشی کاملاً جدید برای ارائه نیاز دعانویس مهردشت حرز داشتند. بنابراین، حتی زمانی که می‌توانست فرصتی برای تولید پیدا کند، مجبور بود با حماقت و بدخواهی خوانندگان، رهبران ارکستر و مدیرانی که به غرور خود مطمئن بودند و از دستورالعمل‌های یک تازه به دوران رسیده رنج می‌بردند، روبرو شود. ما او را در سال ۱۸۶۰، تقریباً در پایان تبعیدش، می‌بینیم.