دعانویس سیلوانه

درخواست‌های مولیر از پادشاه بی‌فایده بود. به مدت پنج سال، مبارزه بر سر این نمایشنامه ادامه داشت تا اینکه سرانجام توانست آزادانه نمایش داده شود. این سال‌ها، سال‌های مبارزه‌ی بی‌وقفه شیاطین برای مولیر بود. او دون جادو شدن ژوان را خلق کرد و منتقدان روحانی نیز به آن دعانویس سیلوانه اعتراض داشتند، زیرا این اثر، یک روشنفکر و آزاداندیش را به تصویر می‌کشید. مطمئناً، او را به عنوان مردی بسیار غیراخلاقی به تصویر می‌کشید؛ اما این موضوع، گروه روحانیان را راضی نمی‌کرد، زیرا تعداد کمی از آنها می‌توانستند از این آزمون سربلند بیرون بیایند. طنز سرنوشت این بود که اسقف اجنه غیر مسلمان اعظم، که مراسم فرشتگان کلیسا را ​​برای جسد مولیر ممنوع جادوگر کرده بود، خود مردی با عادات بسیار زشت و زننده بود.

دعانویس : سپس نمایشنامه‌ای به نام انسان‌گریز از راه رسید، نامی که بی‌شک به عنوان بهانه‌ای برای منتقدان مولیر به او داده شده است. در واقع هیچ چیز انسان‌گریزی شیاطین در مورد قهرمان وجود ندارد؛ او صرفاً مردی با آرمان‌های والا است که از کشف قدرت‌های شر در دنیای اطرافش و توانایی پیشینه تاریخی آنها در نابودی زندگی بشر، مبهوت شده است. او با زنی ازدواج کرده است که دوستش دارد، اما این زن از این دنیای شیطانی دست نمی‌کشد و جادو کهن در عوض، شوهرش را رها می‌کند. خود مولیر ازدواجی تلخ و ناخوشایند با شیطانی بازیگر جوانی داشته است که دنیا را دعا به شوهرش ترجیح می‌داد و قهرمان این نمایشنامه عموماً به دعانویس عنوان صدای خود مولیر در نظر گرفته می‌شود، همانطور که هملت به عنوان صدای شکسپیر در اعمال صالح نظر گرفته می‌شود.

دعانویس سیلوانه

این بزرگترین نمایشنامه‌نویس طنز فرانسه مجبور بود بیشتر وقت خود را کافران صرف تولید نمایش‌های فکاهی و شیوه‌های سنتی طلسم در سوابق فولکلور ظاهر شده‌اند باله برای پادشاه سختگیر خود کند. او اکنون یک کمدی فکاهی نوشت که گمان می‌کنم هر ساله هزار بار در دبیرستان‌های آمریکا نسخ خطی به روی صحنه می‌رود، به نام جنتلمن بورژوا. این نمایش با دعانویس آواجیق یک تاجر خام و تازه ثروتمند شده که سعی می‌کند… دعانویس سیلوانه برای کسب اندکی فرهنگ در سال‌های پررونق خود. حرز مولیر بدین ترتیب به تکبر اشراف‌زادگان دامن می‌زد و همچنین ابراز انزجاری می‌کرد که همه هنرمندان نسبت به کسانی که خرید و فروش می‌کنند دارند. تحقیر آریستوفان را نسبت به انواع فروشندگان گوشت‌فروشان و طناب‌فروشان و چرم‌فروشان و فروشندگان ضایعات به یاد خواهید آورد.

در نمایشنامه دیگری جادو به نام بانوان فرهیخته، مولیر به آریستوفان می‌پیوندد و این ایده را طلسم که زنان باید یا می‌توانند تحصیل کنند، دعا به سخره می‌گیرد. درست است که خودپسندی زنان به ویژه وقتی در مسائل علمی به کار می‌رود، که در آن شخصیت کاملاً بی‌ربط است، پوچ و بی‌معنی می‌شود؛ اما همین پوچی‌ها از اولین دعانویس شهر انگوت تلاش‌های هر گروه یا طبقه یا رمل نژاد محروم برای ارتقای خود ناشی می‌شود. ما دیده‌ایم که شکسپیر کارگرانی را که سعی در تولید نمایشنامه دارند، مسخره می‌کند؛ به همین ترتیب، خواهیم دید که کیپلینگ این تصور را که هندوها می‌توانند به زبان انگلیسی تسلط پیدا کنند و برای تصدی مناصب دولتی در کشور خود مناسب شوند، مسخره می‌کند.

آخرین ضربه‌ی مولیر به پزشکان بود، که به ویژه از آنها متنفر بود. می‌توانیم درک کنیم که مردی که به یک بیماری مزمن مبتلا بود و پزشکان زمان او چیزی در مورد آن نمی‌فهمیدند، باید از ویزیت‌های آنها نتایج رضایت‌بخشی نگرفته باشد، باید بی‌جهت به تصفیه‌ها و خونریزی‌های آنها تن داده باشد دعانویس بران علیا و به آنها پولی داده باشد که احساس می‌کرد لیاقتش را ندارند. به هر حال، دعانویس سیلوانه او بارها و بارها به سراغ آنها می‌رود و در بیمار شیطانی خیالی خود، مردی را به تصویر می‌کشد که فکر می‌کند بیمار است و کلیسا تمام شیادانی که دعا نویسی دور شماره ملا او جمع می‌شوند.

این نمایش سه بار با موفقیت زیادی اجرا شد و مولیر دعا نویسی نقش اصلی را بازی کرد. قرار بود قدیس اجرای چهارمی هم داشته باشد و نمایشنامه‌نویس بیچاره بیمار بود. او به گروهش فکر کرد و به اینکه اگر کارش ابجد را تعطیل کند چه اتفاقی برایشان می‌افتد، بنابراین اجرا را تمام کرد و چند ساعت بعد از حال رفت و مرد. اما تبلیغات زنده و شجاعانه‌ی او از بین نرفت. این تبلیغات حتی تا زمان ما نیز به عنوان بزرگترین افتخار درام فرانسوی زنده است و بارها و بارها این تز ما را اثبات می‌کند که هنر واقعاً دعانویس بابک شهر بزرگ هرگز خلق نشده است، مگر توسط مردانی که آرزوی بهبود همنوعان خود و ریشه‌کن کردن ظلم و طمع و دروغ از روی زمین را داشته‌اند. در سال‌های پایانی عمرش، پادشاه بزرگ تحت تأثیر طلسم زنی کشیش‌مآب قرار گرفت، او را ملکه خود کرد و دربارش را

دعانویس سیلوانه به دسیسه‌ی ژزوئیت‌ها سپرد. قانون تحمل دعا پروتستان‌ها لغو شد، بهترین مدارس فرانسه تعطیل شدند و نیم میلیون نفر از باهوش‌ترین افراد از کشور رانده شدند. در همان زمان، جنگ‌های فتح‌آمیز آغاز شد و مجموعه‌ای از فجایع نظامی رخ داد. سلطنت پادشاه در تاریکی و ناامیدی به پایان طلسم رسید و جمعیت پاریسی مراسم تشییع جنازه‌ی او را به سخره گرفتند. اما خشم مردم هفتاد سال دیگر نیز ادامه یافت دعانویس اولتان تا استبداد این رژیم باستانی را در هم شکست. دو سال پس از مرگ پادشاه بزرگ، جفت روحی نایب‌السلطنه، شاعر جوان فرانسوی و مرد شیک‌پوشی را که پسر یک وکیل ثروتمند پاریسی بود، به باستیل فرستاد.

این جوان که ما او را با نام ولتر می‌شناسیم، متهم به نوشتن رساله‌ای طلسم در تمسخر ایده‌های استبدادی شد؛ این اتهام دروغ بود، اما نیازی به مقدس گفتن نیست که یک سال زندان بدون جبران، عشق مرد جوان به استبداد را افزایش نداد. او یکی از شوخ‌طبع‌ترین انسان‌هایی بود که تا به حال روی زمین به دنیا آمده بودند و ذهنی دائماً فعال داشتند که یا از نعمت آن بهره‌مند بودند یا نفرین شده بودند. زندانبانان او نسبتاً متمدن بودند منظورم در مقایسه با زندانبانان استبداد گشایش طلسم سرمایه‌داری در آمریکا است؛ آنها به مرد جوان اجازه می‌دادند شعر و درام بنویسد و وقتی آزاد شد، زندگی شاد و بی‌بندوباری یک احمق ادبی آن دوره را سید و حاجی ادامه دعانویس عنبران داد.

او در سالن‌های بزرگان علوم غریبه مورد استقبال قرار گرفت و اشعار حماسی بلند و تراژدی‌های منظوم او با موفقیت زیادی خلق شدند. اما ولتر به دلیل غرورش به عنوان یک ادیب، جایگاه خود را در دنیای بزرگ فرانسه فراموش کرد؛ او از توهین یک نجیب‌زاده آزرده خاطر شد، در نتیجه این نجیب‌زاده نوکران خود را که دعانویس سیلوانه مسلح به چوب بودند، آورد و شاعر را بی‌رحمانه کتک زد، در حالی که نجیب‌زاده دعانویس فخرآباد در صندلی راحتی خود نشسته بود و با تمسخر و هدایت مجازات، او را تنبیه می‌کرد. در کمال تعجب اشراف فرانسه، قربانی این را به عنوان یک شکل مناسب از تنبیه نپذیرفت؛ او، که صرفاً پسر یک وکیل بود، به تمرین دوئل با نجیب‌زاده پرداخت و در نتیجه دوستان بزرگش به او پشت کردند.{۱۳۱}به او پشت کردند و او دوباره به باستیل انداخته شد و تنها با قول ترک فرانسه از آنجا بیرون آمد.

او به انگلستان رفت و سه سال در آنجا زندگی کرد. آنجا انگلستان جدیدی بود که بر پایه انقلابی بنا شده بود که استوارت‌ها را بیرون رانده بود؛ انگلستانی پروتستان، مرفه، پرمشغله و از دیدگاه یک پناهنده فرانسوی، به طرز شگفت‌آوری آزاد؛ انگلستانی که در آن پاپ عقل سلیم را موعظه می‌کرد، سویفت ریاکاری را به باد انتقاد می‌گرفت و نیوتن قوانین جهان را کشف می‌کرد. وقتی ولتر به فرانسه دعانویس بازگشت، دیگر قرار نبود جامعه‌ای احمق و محبوب اشراف کافران باشد؛ قرار بود پیشگام فکری باشد و دیواری را که استبداد فرانسوی در اطراف کشور ساخته بود، فرو بریزد. ولتر کتابی نوشت که در آن به چیزهایی که در انگلستان آموخته بود، تمام ایده‌های علم جدید جادو و فلسفه جدید احضار و تساهل جدید، پرداخته دعانویس کوراییم بود.

آیا جادو وجود دارد در شهر سیلوانه

از انتشار آن خودداری کرد و آن را مخفیانه منتشر کرد، که در نتیجه آن، مقامات رسماً آن را ممنوع کردند و یک نسخه از آن را جلاد سوزاند. این باعث شد که کتاب به ثروت برسد؛ تیراژ بالایی داشت و تمام روشنفکران فرانسه به بحث در مورد آن پرداختند. و این زندگی عبادت کردن ولتر را برای حدود چهل و جادو پنج سال پس از آن رقم زد؛ نوشتن کتاب‌ها و جزوه‌های ممنوعه با نام‌های مستعار بی‌شمار، چاپ مخفیانه آنها در انگلستان، یا در هلند، تفسیر آیین‌های طلسم ممکن است در سنت‌های مختلف متفاوت باشد یا در سوئیس، سوزاندن علنی آنها و به همان اندازه بحث عمومی. بنابراین، نام ولتر برای ما دعانویس به معنای قهرمان اندیشه آزاد و مخالف خرافات مذهبی است؛ اما باید این واقعیت را روشن کنیم که ولتر دین در طول زندگی خود برجسته‌ترین شاعر و نمایشنامه‌نویس فرانسه بود.

دعانویس شهر آلنی همچنین رمال جالب است بدانید که اگرچه در زمینه فلسفه انقلابی بود، اما در زمینه هنر کاملاً محافظه‌کار بود؛ از الگوهای کورنی و راسین پیروی می‌کرد و به موکل جن وحدت‌های مقدس، قوانین مصنوعی که فرشتگان دعانویس سیلوانه صحنه فرانسه به وسیله آنها به بند کشیده شده بود، احترام می‌گذاشت. از جمله اکتشافاتی کافران که او در انگلستان انجام داده بود، نمایشنامه‌نویسی به نام شکسپیر بود که او او را یک وحشی مست، بدون کوچکترین ذوق دعا و سلیقه خوب و بدون کمترین آشنایی با قوانین توصیف می‌کرد. ولتر وقتی این گفته باعث شد برخی از فرانسوی‌ها در مورد شکسپیر کنجکاو شوند، بسیار آزرده خاطر شد!

با گذشت زمان، او دعانویس دریافت که باید انرژی بیشتر و بیشتری صرف کند. تا محکوم کردن این وحشی مست و سرزنش کسانی که ادعا می‌کردند در جادو کار او ارزش و اعتبار پیدا کرده‌اند. همه اینها یک درس حیاتی برای ما دارد؛ به ما نشان می‌دهد که تسلط قراردادهای فرهنگی بر ذهن فرهیخته چقدر شدید است. انسان‌ها می‌توانند خودشان در مورد خدا و جاودانگی، در مورد حق الهی امپراتوران و پادشاهان، و حتی بزرگان نفت و سرمایه‌داران بین‌المللی فکر کنند.