دعانویس ارطه

وکیل جوان به این اتهام خندید. آیا آنها واقعاً معتقد بودند که می‌توانند پول آلمانی را در لیسویل بگیرند و این واقعیت آشکار نشده باشد؟ اشنایدر غرید: پس فکر می‌کنی ما داریم پول آلمان‌ها رو می‌گیریم؟ و با عصبانیت دنبال دعانویس ارطه جواب گشت. دیگری مستقیماً جواب نمی‌داد، اما برایشان یک تمثیل کوچک تعریف کرد. او درختی را دید استان که ریشه‌هایش را به زمین می‌فرستاد و همه جا پخش می‌شد، هر ریشه کوچک برای جذب آب ساخته شده بود. و روی زمین مردی با منبع آب بود که آن را می‌ریخت؛ او بی‌وقفه می‌ریخت و می‌ریخت، و آب به سمت ریشه‌ها نفوذ می‌کرد، و دعاگر هر ریشه کوچک به سمت آب می‌رفت و به سمت جاهایی که احتمال نماز خواندن وجود آب وجود داشت، فشار می‌آورد.

دعانویس : نوروود گفت: و حالا، از من می‌پرسی، شهر آیا من باور دارم که آن درخت از آن آب تغذیه کرده است؟ و البته، اینجا اساس یک دعوای تلخ بود. افراد تندخو به تفاوت‌های ظریف گوش نمی‌دادند؛ آنها اعلام کردند که نوروود جنبش را به فساد متهم می‌کند، او مخالفان ضد جنگ خود را شرور جلوه می‌دهد! او به مطبوعات سرمایه‌داری مهمات می‌دهد. شرم‌آور است! شرم‌آور است! “بیل وحشی” فریاد زد: “او یک کبوتر مدفوعی شهر است!” “بیرونش کنید، یهودا!” یک فرد معمولی محلی، مرد کاملاً صادقی مانند جیمی هیگینز، که در تلاش برای آوردن روشنگری به طبقه خود، خود را به شدت خسته و گرسنه می‌کرد، با پریشانی و سردرگمی به این جنجال‌ها گوش می‌داد.

دعانویس ارطه

او آنها را پژواک نفرت‌های ملی وحشتناکی می‌دانست که اروپا را در هم می‌شکست و از اینکه این اختلافات دنیای قدیم به زندگی صنعتی آمریکا کشیده می‌شد، رنجیده خاطر بود. دعا چرا او دعانویس الشتر نمی‌توانست به وظیفه خود یعنی هدایت کارگران آمریکایی به سوی جامعه تعاونی ادامه دهد؟ آلمانی‌ها پاسخ دادند، زیرا پیرمرد گرانیچ می‌خواست کارگران آمریکایی را به عنوان ارطه بردگان مهمات نگه دارد؛ دعانویس ارطه و درصد قابل توجهی از کافران اعضا با این ایده موافق دعانویس بودند. آنها صلح‌طلب و غیرمقاوم نبودند؛ آنها کاملاً مایل بودند توسل در نبردهای طبقه کارگر بجنگند؛ چیزی که به آن اعتراض داشتند، جنگیدن در نبردهای طبقه ارباب بود.

آنها می‌خواستند شیوه‌های سنتی طلسم در سوابق فولکلور ظاهر شده‌اند همانطور که همیشه رفته بودند، به مخالفت با طبقه اربابان ادامه دهند و به صحبت در مورد عوامل آلمانی توجهی نکنند. جیمی مقدس هیگینز معتقد بود و در این باور کاملاً درست می‌گفت که دعانویس حتی اگر هیچ عامل آلمانی وجود نداشت، روزنامه‌های سرمایه‌داری لیسویل آنها را به عنوان وسیله‌ای برای بی‌اعتبار کردن آشوبگران در این بحران اختراع می‌کردند. جیمی هیگینز تمام دعانویس کوهی‌خیل عمر خود را در کشوری زندگی کرده بود که اربابانش او را گرسنگی می‌دادند و سرکوب می‌کردند، و وقتی سعی می‌کرد به خودش کمک کند، با هر سلاح خیانت و تهمتی با او روبرو می‌شدند. بنابراین جیمی تصمیم گرفته بود که یک کشور سرمایه‌داری مانند یک کشور سرمایه‌داری دیگر است و او نباید از داستان‌های مربوط به اجنه و جادوگران دعا نویس و مارهای دریایی و جاسوسان آلمانی بترسد و تسلیم شود.

ارطه جیمی هیگینز به زندان می‌رود من. حالا هر شب، حزب جلسات مبتنی بر آب و صابون خود را در گوشه‌ای استان درست کنار خیابان اصلی برگزار می‌کرد. دعانویس ارطه جیمی، که به عنوان یکی از دستیاران داوطلب شده بود، شام خود را جادو سیاه سر میز شام می‌پیچید و با عجله به طلسم محل می‌رفت. البته او جزو سخنرانان نبود از فکر سخنرانی وحشت می‌کرد؛ اما یکی دعانویس زرگر از کسانی استان بود که زحماتش سخنرانی را ممکن ساخت و برای جنبش ثمره به بار آورد. وسایل جلسه در کارگاه نجاری صمیمی در همان نزدیکی نگهداری می‌شد. نجار یک جعبه صابون ساخته بود که واقعاً شگفت‌انگیز بود سکویی که روی چهار پایه باریک و قابل جدا شدن نصب شده بود، به طوری که یک نفر می‌توانست کل کار را حمل و آن را طلسم برپا کند.

به این ترتیب، سخنران چند فوت بالاتر از سر جمعیت قرار می‌گرفت و نرده‌ای برای آن تعبیه شده بود که می‌توانست به آن تکیه حرز دهد و حتی اگر خیلی محکم نمی‌کوبید، آن را بکوبد. یک مشعل نفتی در فاصله‌ای از سرش روشن بود و چهره‌اش را روشن می‌کرد و وظیفه جیمی بود که مطمئن شود این مشعل به درستی تمیز و پر شده است و بخشی از زمان آن را روی یک میله نگه می‌داشت. بقیه زمان، او در میان جمعیت به فروش مطالب می‌پرداخت نسخه‌هایی از روزنامه کارگر لیسویل و جزوه‌های پنج و ده سنتی که توسط دین دفتر ملی تهیه شده دعانویس کوهدشت بود.

او شب‌ها، ارطه خسته از این کارها و پس از کار روزانه‌اش، به خانه می‌آمد؛ کنار لیزی به خواب می‌رفت و صبح روز بعد، وقتی ساعت زنگ‌دار به صدا درمی‌آمد، لیزی باید او را از خانه بیرون می‌برد. لیزی برایش یک فنجان قهوه داغ می‌آورد و بعد از اینکه جادو سیاه لیزی آن را می‌نوشید، دوباره خودش دعانویس ازنا می‌شد و درباره ماجراهای شب قبل گپ می‌زد. همیشه اتفاقی می‌افتاد، یک نفر جنجالی راه می‌انداخت، یک مرد مست، دعانویس ارطه یا شاید چند اراذل و اوباشِ کافر مزدورِ پیرمرد گرانیچ، که سعی می‌کردند جلسه را به هم بزنند. لیزی تمام تلاشش را می‌کرد تا با فعالیت‌های شوهرش همدردی نشان دهد، چیزی که از یک همسر وظیفه‌شناس انتظار می‌رود.

اما تمام مدت غمی در روحش موج می‌زد غم ابدی خلق و خوی زنانه، که محتاط و محافظه‌کار جادو است، در تضاد با خلق و خوی مردانه، که ماجراجو و مخرب است. جیمی اینجا بود، دو برابر آنچه قبلاً کسب کرده بود درآمد داشت، فرصتی داشت تا فرزندانش را به درستی تغذیه کند و برای جادو کهن اولین طلسم نویس بار در زندگی پرآشوبش کمی کلیسا از دیگران پیشی بگیرد؛ دعانویس سپیددشت اما به جای استان اینکه از این فرصت نهایت استفاده را ببرد، هر شب به خیابان‌ها می‌رفت و تمام تلاشش را می‌کرد تا فرصت طلایی را که سرنوشت برایش به ارمغان آورده بود، نابود کند!

دعانویس فیروزآباد مانند کسی که از درخت بالا می‌رود تا شاخه‌ای را اره کند، و روی شاخه می‌نشیند و بین خود و درخت اره می‌کشد! با وجود تمام ذکر تلاش‌هایش، گاهی اوقات چهره‌ی پهن و مهربان لیزی از ناامیدی سخت می‌شد و اشک بزرگی از هر یک از گونه‌های محکمش سرازیر می‌شد. جیمی دلش برای او می‌سوخت و با صبر و طلسم حوصله سعی می‌کرد اعمالش را توضیح دهد. آیا یک مرد باید فقط به همسر و فرزندان خودش فکر کند و تمام همسران و فرزندان دیگر طبقه‌ی کارگر را کاملاً فراموش کند؟ به همین دلیل است که کارگران دعانویس ارطه در تمام اعصار برده بوده‌اند، زیرا هر کدام به خودش فکر می‌کرد و هرگز به همنوعان خود.

نه، باید به طبقه‌ی خودت فکر کنی! باید مانند یک طبقه عمل کنی هوشیار برای استفاده از هر مزیتی، برای آموزش همبستگی و تحریک آگاهی طبقاتی! جیمی از این کلمات طولانی که در جلسات شنیده بود استفاده می‌کرد؛ اما دعانویس ارطه بعد، وقتی می‌دید لیزی آنها جادو متون کهن را نمی‌فهمد، برمی‌گشت و دعا احضار دوباره با کلمات یک هجایی تکرار کافران می‌کرد. آنها همین دعانویس درب گنبد الان پیرمرد گرانیچ را در یک سوراخ گیر انداخته بودند و باید به او درسی بدهند و در عین حال قدرت این مقاله ممکن است با در دسترس قرار گرفتن اطلاعات جدید، اصلاح شود. خود را به کارگران بیاموزند. لیزی علوم غریبه آه می‌کشید و سرش را تکان می‌داد؛ زیرا برای استان او، پیرمرد گرانیچ انسان نبود، بلکه پدیده‌ای طبیعی، مانند زمستان یا گرسنگی بود.

دعانویس طبقده او، یا کسی مانند او، نسل‌ها ارباب پدرانش بود و تلاش برای شکستن یا حتی مذهب محدود کردن قدرت او مانند فرمان دادن به جزر و مد یا خورشید بود. دوم. وقایع به سرعت به اوج خود رسیدند و طلسم بدترین ترس‌های لیزی را توجیه کردند. مغازه‌ها از نارضایتی می‌جوشیدند و به استان نظر می‌رسید که شهر آشوبگران به طور فزاینده‌ای از زمین بیرون می‌جهند؛ برخی از آنها بدون شک توسط جری کولمن ارطه حقوق می‌گرفتند، و برخی دیگر دستمزد خود را به شکل جادو شدن ارضای کینه‌هایی که سیستم سود در قلب‌هایشان انباشته بود، دریافت می‌کردند. جلسات ظهر، جادو سیاه کاملاً خودجوش و بدون هیچ گونه برنامه‌ریزی قبلی، آغاز می‌شد؛ و جیمی به زودی متوجه شد که شهر افرادی در حال جمع‌آوری اسامی همه کسانی هستند که موافق اعتصاب هستند.

عبادت کردن در شهر ارطه

این موضوع توسط مدیران امپراتوری، که البته توسط جاسوسان خود در جریان امور قرار می‌گرفتند، به اوج خود رسید. آنها بیش از ده نفر از آشوبگران را اخراج علوم غریبه کردند؛ و هنگامی که این خبر تعویذ ظهر پخش شد، تمام محل در شعله‌های خشم فرو رفت. فریاد اعتصاب! اعتصاب! سر داده شد. جادو جیمی یکی از افراد زیادی بود که در حیاط‌ها راهپیمایی کردند، فریاد می‌زدند، آواز می‌خواندند، به سمت کارفرمایان تهدید می‌کردند و همه کسانی را که پیشنهاد بازگشت به کار را داشتند، به چالش می‌کشیدند. کمتر از یک دهم نیروی کار تلاشی برای انجام این کار انجام دادند و برای آن بعد از ظهر، کارخانه ماشین‌سازی امپراتوری، که قرار بود برای دولت روسیه پوکه فشنگ تولید کند، سخنرانی‌های اتحادیه کارگری، سوسیالیستی و IWW تولید می‌کرد.

جیمی هیگینز از هیجان دعا به خود می‌پیچید. او می‌رقصید و کلاهش را تکان می‌داد، با دعانویس صدای گرفته فریاد می‌زد، تقریباً تسلیم این انگیزه شد که روی توده‌ای از الوار بپرد و خودش سخنرانی کند. دعانویس زاغه کمی بعد رفقا گریتی و مری آلن از راه رسیدند که از ماجرا باخبر شده بودند دعانویس ارطه و یک نسخه کامل از روزنامه کارگر را شماره ملا شهر در یک فورد گذاشته بودند؛ بنابراین جیمی روزنامه‌فروش شد و صدها شهر روزنامه فروخت تا اینکه جیب‌هایش از سنگینی سکه‌های پنج سنتی و پنج سنتی ترکید. و سپس او را به خدمت گرفتند تا برای کسانی که ترتیب سازماندهی کارگران را می‌دادند، کارهایشان را انجام دهد.