دعانویس بره‌سر

نفرین علیه جنگ‌طلبان، و به ویژه کسانی که مواد منفجره می‌ساختند و آنها را با قطارهای باری از حیاط خلوت دیگران مذهب حمل می‌کردند، شروع به صحبت می‌کرد. برای یک علوم غریبه بار هم دعانویس بره‌سر که شده، مردم بدون تهدید به اعدام، حرف‌هایش را می‌شنیدند. و اینگونه بود که این شب پر از رنج و عذاب گذشت. جیمی، پیرمرد درو را در تاریکی گم کرد و وقتی سپیده دمید، کاملاً تنها بود و می‌توانست گسترۀ ویرانی اطرافش و چهره‌های بهت‌زده‌ی تماشاگران را ببیند. کمی دعا نویسی بعد اوج ماجرا فرا رسید. جمعیتی را دید که جمع دعانویس شده بودند و همین که او بالا می‌آمد، این جمعیت به سمت او رفتند.

دعانویس : به نظر نمی‌رسید استان کسی جفت روحی بخواهد حرفی بزند، اما همه نگاه می‌کردند، انگار کنجکاو بودند که ببینند او چه خواهد کرد. یکی از مردان باری را حمل می‌کرد که در پتوی اسب پیچیده شده بود. جیمی خیره شد و پس از لحظه‌ای تردید، مرد قسمتی از پتو را به عقب پرتاب کرد و در مقابل چشمان جیمی منظره‌ای بسیار وحشتناک پدیدار شد یک پای استان انسان، یک پای بزرگ سفید، نیمه پایینی آن پوشیده از یک جوراب مشکی که از بالا با کمی نوار چسب بسته شده بود. این پا از آن پاهایی بود که در ویترین مغازه‌هایی که چیزهای زیبایی برای خانم‌ها می‌فروشند، می‌بینید.

دعانویس بره‌سر

فقط این پا نرم بود، از بالا له شده، آغشته به خون و تا حدی سیاه سوخته. یک نگاه برای جیمی کافی بود، و او دستانش را روی چشمانش گذاشت و برگشت و دوید به سمت جاده و دور، دور هر جایی دعا از این مکان کابوس‌وار! هفتم. تمام دنیای جیمی از بین رفته بود، تمام شده بود. جایی برای رفتن نداشت، برایش مهم نبود چه اتفاقی برایش می‌افتد. تلو تلو خوران به راهش جادو ادامه داد تا اینکه به ریل تراموا گشایش رسید و سوار اولین واگنی شد که از راه رسید. کاملاً اتفاقی بود که قرار بود به لیسویل برگردد، زیرا جیمی دیگر هیچ علاقه‌ای به آن شهر نداشت.

دعانویس وقتی شهر واگن به انبار رسید، او پیاده شد و بی‌هدف پرسه زد، تا اینکه اتفاقاً از کنار میخانه‌ای گذشت که قبلاً در آنجا جری کولمن، توزیع‌کننده اسکناس‌های ده دلاری، را ملاقات می‌کرد. جیمی وارد شد و یک نوشیدنی ویسکی سفارش داد؛ او به متصدی میخانه دعا نگفت چه اتفاقی افتاده است، بلکه نوشیدنی دعانویس چوبر را به میزی برد و خودش تنها نشست. وقتی کارش تمام شد، یکی دیگر سفارش داد، دعانویس بره‌سر زیرا به او کمک می‌کرد فکر نکند؛ او همانجا ارواح پشت میز نشست و یک ساعت یا بیشتر به طور مداوم نوشید. و بدین ترتیب، ایده‌ای عجیب و وحشتناک، اوج تمام آن شب وحشتناک، در ذهن آشفته‌اش پدیدار ابجد شد.

آن مرد کدام پای لیزی را که در پتوی اسب پیچیده شده بود، حمل می‌کرد؟ پای راست یا چپ؟ اگر پای دعا آداب و رسوم نمادین در روایت‌های تاریخی ظاهر می‌شوند چپ بود، که هیچ؛ اما اگر پای راست بود، پس چرا زیر جوراب طلسم یک باند دوخته شده بود و در آن باند بسته‌ای حاوی هفت اسکناس بیست دلاری زرد رنگ و رو رفته پیچیده شده بود! و آنها در مورد آن چه کار می‌کردند؟ آیا پا را بدون تحقیق دفن می‌کردند؟ یا مردی که آن را پیدا کرده بود، اتفاقاً آن را درمی‌آورد؟ و جیمی چه باید می‌کرد؟ یک مرد کارگر نباید صد جادو و چهل دلار را نادیده می‌گرفت این پول بیشتر از پولی بود که او در تمام عمرش داشته بود، یا ممکن بود دوباره داشته باشد.

اما آیا می‌توانست به آن مرد مراجعه کند و بگوید: آیا کافر پولی روی پای همسرم پیدا کردید؟ آیا می‌توانست بگوید: لطفاً پای همسرم را به من بدهید تا بتوانم آن را دربیاورم و بانداژ را باز کنم و پولی را که برای سکوت در مورد عمل جراحی روی لیسی گرانیچ، که در خانه من قبل از انفجار کافران انجام شد، دریافت کردم، دریافت کنم. جیمی در حالی که چند جرعه دیگر می‌نوشید، بره‌سر به همه چیز فکر کرد و بالاخره با خودش کنار آمد: آخ، لعنت بهت! استان من با پول چیکار دارم؟ من دیگه نمی‌خوام زنده بمونم! فصل چهاردهم. جیمی هیگینز جاده را در پیش می‌گیرد من.

دعانویس شلمان جیمی هیگینز داشت در خیابان قدم می‌زد که به بیل وحشی برخورد کرد. بیل وحشی البته از دیدن دوستش در حالت مستی بسیار متعجب شد. وقتی دلیلش را شنید، دعانویس بره‌سر جنبه‌ی غیرمنتظره‌ای از طبیعت خود را آشکار کرد. اگر بیل وحشی را از روی سخنوری‌اش قضاوت می‌کردید، او را موجودی سراپا مسموم، روحی فاسد از حسادت، نفرت و بدخواهی و بی‌رحمی می‌دانستید. اما حالا اشک در چشمانش حلقه زد و دستش را روی شانه‌ی جیمی گذاشت. بگو رفیق قدیمی، این بدشانسیه! به خدا متاسفم! و استان جیمی که چیزی جز کسی برای ابراز تاسف نمی‌خواست، بیل را در آغوش گرفت و به گریه افتاد و بارها و بارها تعریف کرد که چگونه به خانه‌اش رفته و فقط یک دهانه‌ی بزرگ پیدا کرده که در اثر انفجار منفجر شده است و چگونه همسر و نوزادانش را صدا زده تا اینکه بالاخره یک پای همسرش را طلسمات برایش آورده‌اند.

بیل وحشی گوش داد تا اینکه داستان را تا آخر فهمید و بعد گفت: ببین رفیق قدیمی، بیا من و تو از این شهر بریم. جیمی با حماقت گفت: بیرون برویم؟ الان هر وقت جلوی مقدس صورتم را باز می‌کنم، پلیس‌ها می‌پرند تویش. می‌گویم لیسویل شهر عجیبی است. بره‌سر بیا برویم بیرون. کجا بریم؟ هر جایی فرقش چیه؟ تابستون از متون کهن راه می‌رسه. بیا دروازه‌ها رو محکم ببندیم. جیمی حاضر بود چرا که نه؟ آنها به مسافرخانه‌ای که بیل در آن زندگی می‌کرد برگشتند استان و او تمام شهر دارایی‌های دنیوی خود را در یک گونی بست بخش عمده بار شامل دفتر خاطراتی طلسم بود که در آن ماجراجویی‌های خود را به عنوان رهبر یک ارتش بیکار که حدود چهار سال پیش از کالیفرنیا به واشنگتن دی سی شروع به راهپیمایی کرده بود، ثبت کرده دعانویس واجارگاه بود.

آنها واگن برقی را گرفتند و در حومه شهر پیاده شدند و تعویذ در امتداد سواحل رودخانه قدم زدند، جیمی هنوز هق هق می‌کرد استان و بیل در چنگال یکی از حملات سرفه‌های ترسناکش گرفتار بود. آنها کنار نهر، نه چندان دور از جایی که جیمی با کاندیدا شنا کرده بود، نشستند. او شرح حال تأثیرگذاری از این ماجراجویی تعریف کرد، اما در میانه راه به خواب رفت و بیل سرگردان شد و در یک خانه روستایی مقداری غذا گدایی کرد و دعانویس بره‌سر از سرفه خود به عنوان اهرمی مناسب برای به حرکت دعانویس شماره ملا درآوردن قلب زن خانه‌دار استفاده کرد. وقتی شب فرا رسید، آنها به دنبال راه آهن رفتند تفسیر آیین‌های طلسم ممکن است در سنت‌های مختلف متفاوت باشد و سوار یک طلسم محموله باری شدند که به سمت جنوب در حرکت بود.

دعانویس رودبنه بنابراین جیمی هیگینز به زندگی ولگردی خود بازگشت، جایی که بخش قابل توجهی از جوانی‌اش را در آن گذرانده بود. اما حالا تفاوتی وجود داشت؛ دعاگر او دیگر یک قربانی کور و درمانده یک سیستم اقتصادی غلط نبود، بلکه یک انقلابی، کاملاً آگاه به طبقات اجتماعی، آموزش دیده در مدرسه‌ای تاریک بود. کشور در حال جنگ بود و جیمی هم قصد داشت علیه کشور بجنگد. دو آشوبگر در یک دهکده معدنی از قطار پیاده شدند و به عنوان مردان سطح زمین مشغول به کار شدند و جادو به جادو سیاه موعظه انجیل شورش خود برای کارگران در یک پانسیون افتضاح شرکت پرداختند.

وقتی لو رفتند، یک محموله دیگر را به بیرون پرتاب کردند و این نمایش را در بخش دیگری از منطقه تکرار کردند. شرکت‌ها بیش از حد دعانویس بره‌سر هوشیار بودند که احتمال اعتصاب وجود داشته باشد؛ اما بیل وحشی در گوش کارگران جوان زمزمه می‌کرد که ترفندی می‌داند که دو برابر آن ارزش دارد او به آنها هنر اعتصاب در حین کار را یاد می‌دهد! البته این ایده دعانویس برای مردان تلخکام شهر جذابیت زیادی داشت؛ آنها را قادر می‌ساخت تا حساب رئیس را دعانویس کومله برسند و در عین حال به دریافت حقوق او ادامه دهند. بیل کتاب‌های کاملی خوانده بود که در آنها تئوری و عمل خرابکاری توضیح داده شده بود و می‌توانست هر نوع ترفند کارگری را به کارفرمایش بگوید تا بره‌سر عرق سردی بر پیشانی‌اش بریزد.

بهترین استاد طلسم در شهر بره‌سر

اگر در یک کارگاه ماشین‌کاری کار می‌کردید، پودر دعانویس سنباده را در یاتاقان‌ها می‌ریختید؛ اگر در مزرعه کار کافر می‌کردید، میخ‌های مسی را در درختان میوه فرو می‌کردید که باعث مرگ آنها می‌شد؛ اگر سیب‌ها جادوگر را بسته‌بندی می‌کردید، میخ شست خود را در یکی جادو سیاه از آنها فرو دعانویس چالانچولان می‌کردید که باعث کافران می‌شد کل جعبه هنگام رسیدن فاسد شود؛ اگر در یک کارخانه اره‌کشی کار می‌کردید، یک میخ را در یک کنده فرو می‌کردید؛ اگر در رستورانی کار می‌کردی، دو برابر غذا می‌دادی تا رئیس را نابود کنی، و در هر وعده استان جادو کهن تف می‌انداختی تا مطمئن شوی مشتری هیچ سودی نمی‌برد.

همه این کارها را در شور و شوق وصف‌ناپذیری، در حالی که دیوانه‌وار به شهادت رسیده بودی، انجام می‌دادی، به دلیل شعله نفرتی که توسط یک نظام اجتماعی مبتنی بر حرز ستم و رذالت در روحت شعله‌ور دعا شده بود. دوم. استان برای جیمی، که زندگی مبهم و نسبتاً مسالمت‌آمیز یک مبلغ سوسیالیست را می‌گذراند، مسئله خرابکاری، دعا خشونت و جنایت کم و بیش یک مسئله آکادمیک بود که رفقا با تندی در مورد آن بحث می‌کردند و دعانویس ونایی با دعانویس اکثریت قاطع علیه آن رأی می‌دادند. اما اکنون جیمی در میان مرددها، بی‌عرضه‌ها کارگران غیرماهری که به معنای واقعی کلمه چیزی جز قدرت عضلانی خود برای فروش نداشتند بود؛ او اینجا در سنگرهای خط مقدم جنگ طبقاتی بود.

این مردان، به لطف فصول و نوسانات دعانویس بره‌سر صنعت، از شغلی به شغل دیگر می‌رفتند. آنها از حق رأی محروم بودند و بنابراین از جایگاه شهروندی خود محروم بودند.