دعانویس برزول

که دیگران نشان داده بودند، نداشت اما قبل از اینکه به انبار برود، عضو یک کافران نسخ خطی تیم آکروباتیک کوتوله‌ها بود. او دقیقاً کنار یک دستگیره دعانویس ایستاد و دعانویس برزول پیروزمندانه به رئیس تقریباً درمانده و هانی لبخند زد. سرگرد هولت با هدفون گفت: از این هم بدتر است. ممکن است رادار به کشور مورد نظر گفته باشد که شما در حال صعود هستید. در این صورت، اگر حتی به طور ضعیفی امکان دعا داشته باشد که قبل از رسیدن شما، سکو را با سلاح‌هایی برای دفاع از آن منفجر کنند، آنها این کار را فرشتگان خواهند شیطان کرد. دعا نویسی جو با لحنی گرفته گفت: از علوم غریبه این ایده خوشم نمی‌آید.

دعانویس : کاری از دستمان برمی‌آید؟ سرگرد هولت با تلخی خندید. دعانویس به سختی! گفت. و آیا می‌دانید که اگر نتوانید محموله‌تان را تخلیه شیطانی کنید، نمی‌توانید به زمین برگردید؟ جو گفت: بله، طبیعتاً! درست بود. هدف از هل‌پات‌ها و جاتوها و موشک‌های برخاست خود کشتی این بود که به آن سرعتی بدهند که ناگزیر موکل جن تا ارتفاع ۴۰۰۰ مایلی مدار سکوی فضایی بالا برود و در آنجا بماند. برای ماندن در فاصله ۴۰۰۰ مایلی از زمین به هیچ نیرویی نیاز نداشت. اما برای پایین آمدن به نیرو نیاز بود. کافر موشک‌های برخاست برای کلیسا راندن کشتی با تمام محتویاتش ساخته شده بودند تا به آن سرعت مداری مورد نیاز برسند.

دعانویس برزول

اکنون موشک‌های فرود به بدنه متصل بودند تا سرعت آن را کم کنند تا بتواند فرود بیاید. اما همانطور که موشک‌های برخاست برای بلند کردن یک کشتی نمادگرایی آیینی در اسناد فرهنگی ظاهر می‌شود رمل پر از بار طراحی شده بودند، موشک‌های فرود برای فرود آوردن یک کشتی خالی طراحی شده بودند. دعانویس برزول هر چه وزن کشتی بیشتر بود، برای رسیدن به سکو به قدرت بیشتری نیاز دعا نویسی داشت و برای پایین آمدن دوباره به دعانویس قهاوند قدرت بیشتری نیاز داشت. اگر جو و همراهانش نمی‌توانستند از شر محموله‌شان خلاص شوند و فقط می‌توانستند محموله را در دریچه کشتی سکو تخلیه کنند در پوچی و بیهودگی می‌ماندند. سرگرد با تلخی گفت: این خیلی بی‌نظم است، اما…

سالی اینجاست. سپس صدای سالی در هدفونی که جو به گوش داشت به گوش رسید. او خیالش راحت شد که مایک در آن لحظه به عنوان مسئول ارتباطات برای شنیدن حرف‌هایش نیست. اما مایک با اشتیاق مثل چرخ‌دنده در میان هوای کابین کنترل می‌چرخید. او داشت به بقیه نشان می‌داد که حتی در تفریحات درون مدرسه‌ای که خدمه یک سفینه فضایی انجام می‌دهند، یک کوتوله بهتر از یک مرد قدبلند است. جو گفت: بله، سالی؟ او با لحنی لرزان گفت: جو، نمی‌خواهم وقتت را با حرف زدن با تو تلف پیشینه تاریخی کنم. فکر می‌کنم باید چیزی را بفهمی. من کوچکترین ایده‌ای ندارم که چیست، اما فکر می‌کنم می‌توانی آن را انجام دهی.

سعی کن، می‌خواهی؟ جو با تاسف اعتراف کرد: متاسفم که مجبوریم به شانس اعتماد کنیم. ما برای چنین چیزی مجهز نبودیم. سالی با عصبانیت گفت: نه! اگر من با تو بودم، به شانس اعتماد نمی‌کردی! جو اعتراف کرد: نمی‌خواهم این کار را بکنم. احساس مسئولیت می‌کنم. دعا اما در هر صورت… دعانویس برزول سالی جادو کهن با همان شدت قبل گفت: حالا شیاطین تو مسئولی! اگر سکو نابود شود، موشک‌هایی که می‌توانند به آن برسند، تکثیر می‌شوند تا شهرهای ما حرز را در جنگ نابود کنند! اما اگر بتوانی به سکو برسی و آن را برای دفاع مسلح کنی، دیگر جنگی در کار نخواهد بود!

طلسم اگر دنیا می‌دانست، نصف دنیا برایت دعا می‌کردند، جو! من که کار دیگری از دستم بر نمی‌آید، پس همین الان شروع می‌کنم. اما تو تلاش کن، جو! می‌شنوی چی گفتم؟ جو با فروتنی گفت: سعی دعانویس آجین می‌کنم. ممنون، سالی. صدایی شبیه هق هق شنید و هدفون‌ها بی‌صدا شدند. خود جو هم با احتیاط ذکر آب دهانش را قورت داد. قرار گرفتن در معرض یک قتل عمد می‌تواند نگران‌کننده باشد، اما فرشته می‌تواند بسیار هیجان‌انگیز هم باشد. می‌توان با شکوه تمام، تصویری دراماتیک از سرنوشت شوم را به تصویر کشید. می‌توان تماشاگر خود دعانویس بود اعمال مربوط به جادو و طلسم بی‌توجهی ظریف خود به خطر را تحسین کرد.

اما وقتی جان دیگران به انسان بستگی دارد، انسان وظیفه آزاردهنده‌ای دارد که ژست نگیرد، بلکه کاری عملی انجام دهد. جو با ناراحتی گفت: مایک، چقدر طول می‌کشد تا با پلتفرم تماس برزول بگیریم؟ مایک دست کوچکش را دراز کرد، دستی را گرفت و چشمانش را به سمت کرونومتر اصلی چرخاند. چهل دقیقه، پنجاه ثانیه. قدیس چرا؟ جو با لحنی کنایه‌آمیز گفت: چند موشک در دست دشمن است که می‌توانند به دعاگر سکو برسند. دعانویس برزول آنها ده روز پیش به سکوهای پرتاب فرستاده شده‌اند. خودتان حدس بزنید بعدش چه می‌شود. چهره چروکیده مایک عصبی و خشمگین شد. هانی غرید: قبل از اینکه ما به سکو برسیم، آن را له دعانویس جورقان می‌کنند.

جادو سیاه مایک فوراً گفت: اممم! وقتی به سکو برسیم، آن را له می‌کنند! هر دعا دوی ما را با هم له می‌کنند. جو، موقع تماس کجا خواهیم بود؟ جو گفت: دقیقاً، از فراز اقیانوس هند، جنوب خلیج بنگال. اما ما سریع حرکت خواهیم کرد. بدترین قسمت ماجرا این است که رسیدن به قفل هوا و تخلیه موشک‌های هدایت‌شونده و قرار دادن آنها در لوله‌های پرتاب سکو زمان می‌برد. حدس می‌زنم یک ساعت. یک بمب باید هر دوی ما را بالای خلیج بنگال برساند، اما تا وقتی که دوباره تقریباً بالای آمریکا نرفته باشیم، نمی‌توانیم برای دفاع، موشک هدایت‌شونده‌ای شلیک کنیم. رئیس با ترشرویی گفت: دعانویس کوهیج آره.

اردک‌های نشسته در تمام طول اقیانوس آرام! جو گفت: با پلتفرم بررسی می‌کنیم. ببینیم می‌تونی مستقیماً بهشون بگی، مایک، باشه؟ ناگهان چیزی به ذهنش رسید. مایک به سرعت به سمت شیاطین برد ارتباطی‌اش برگشت. دعانویس اسدآباد او با هیجان شروع به کار با کامپیوتر فرشتگان کرد که به نوبه خود فرستنده پرتو باریک را به سمت هدفی که کامپیوتر مشخص کرده بود، می‌چرخاند. او دکمه‌ای را زد و با لحنی تند گفت: دعانویس برزول سکوی فضایی را صدا می‌زنم! پلیکان شماره یک، سکو فضایی را صدا می‌زند! بیا تو، سکو فضایی!… مکث کرد. سکوی فضایی را صدا می‌زنم… جو با خط‌کش محاسباتی مشغول حل مسئله‌ی دیگری بود.

دعانویس سامن سرش را بالا آورد، حالت چهره‌اش عجیب بود. او به توسل آرامی گفت: یک موشک سوخت جامد می‌تواند با شتاب گرانشی ده برابر شتاب اولیه شروع به حرکت کند و با سوختن موشک‌هایش می‌تواند خیلی بالاتر از آن برود. اما ۴۰۰۰ مایل راه درازی برای رسیدن به ارتفاع بالاست. اگر هنوز پرتاب نشده باشد… مایک توی میکروفون گفت: درسته! و رو به جو گفت: سکوی فضایی روی سیم. جو صدای تصدیق را در هدفونش شنید. برزول او با دقت دعا نویس توضیح داد: همین الان از انبار فرشتگان به من خبر رسید که ممکن است چند جادو موشک هدایت‌شونده از زمین به سمت ما بیایند و ما را در لحظه ملاقاتمان نابود کنند.

شما هنوز از ما بالاتر هستید و آنها باید شروع به حرکت کنند. آیا می‌توانید چیزی را با رادار مذهب خود تشخیص دهید؟ صدایی از سکو گفت: ما چیزی دریافت کرده‌ایم. چهار موشک از نزدیکی خط غروب خورشید در اقیانوس آرام به سمت ما در دعا حرکت هستند. با فرض اینکه موشک‌های سوخت جامد مانند آنچه شیاطین ما و شما استفاده کردیم باشند، آنها در مسیر برخورد هستند. جو با لحنی عجیب پرسید: برایشان کاری می‌کنی؟ دعانویس برزول صدا با لحنی تند گفت: متاسفانه، ما هیچ کاری با هم نداریم. مکثی کرد. البته، شما می‌توانید از موشک‌های فرودی که هنوز دارید استفاده کنید.

اگر آنها را فوراً شلیک کنید، از محل ملاقات برنامه‌ریزی‌شده ما که چند صد مایل جلوتر از ما است، عبور خواهید کرد. شما به فضا خواهید رفت. می‌توانید دعانویس برزول در مداری در فاصله‌ی چهل و پنجصد یا حتی پنج هزار مایلی مستقر شوید و در آنجا منتظر نجات باشید. جو مختصراً گفت: ما فقط چهار روز پرواز داریم. نماز خواندن این اصلاً خوب نیست. یک ماه طول می‌کشد تا کشتی بعدی بتواند کار خود را تمام کند و پرواز کند. منظورت این است که چهار موشک در راه است؟ بله. صدا تغییر کرد. از میکروفون دورتر صحبت شیاطین می‌کرد. اون چیه؟ برزول سپس به جو برگشت.

دعا برای شهر برزول

چهار شماره ملا موشک همزمان از چهار محل پرتاب جداگانه پرتاب شدند. طلسمات احتمالاً به همان تعداد زیردریایی در گوشه و کنار یک مربع صد مایلی، بنابراین تصادف برای یکی باعث انفجار بقیه نمی‌شود. بدون شک آنها با نزدیک شدن به ما به هم نزدیک می‌شوند. جو گفت: فکر می‌کنم به کمی شانس نیاز داریم. صدای تند و تیز گفت: فکر کنم دیگه تمومش تعویذ کردیم. دعا نویسی صدای کلیکی آمد. جو دوباره آب دهانش را قورت داد. سه نفر از اعضای گروهش به او نگاه می‌کردند. جو با احتیاط گفت: یه نفر از زمین موشک شلیک کرده. اونا جایی که ما به سکو می‌رسیم، به همدیگه انحنا پیدا می‌کنن و درست وقتی که ما به اونجا می‌رسیم، به هم می‌رسن.

رئیس غرید. هانی جادو فک‌هایش را به هم فشرد. چهره دعا نویسی مایک تبدیل به نفرتی سوزان شد. ذهن جو به طرز عجیبی به فرشتگان سمت دعانویس برزول صحبت‌های کنجکاوانه و تقریباً ناامیدانه‌ی سرگرد در خوابگاهش در آن روز صبح رفت، زمانی که از موضوع سنت‌های طلسم همچنان در حال تکامل است توطئه‌ای برای نابودی تمام امیدهای انسان‌ها صحبت کرده علوم غریبه بود. البته شلیک موشک شیطانی به سمت سکو، کار انسان‌هایی بود که عمداً عمل می‌کردند. اما آنها ناخودآگاه سعی داشتند بهترین امیدهای خود را نابود کنند. مطمئناً برای آزادی، چه بتوانند تصور آزادی داشته باشند و چه نتوانند. اما سکو و پروژه اکتشاف فضایی به طور کلی، به معنای مزایایی فراتر از محاسبات برای همه، در طول زمان بود.

فرستادن کشتی‌ها به فضا برای آزمایش‌های ضروری اما خطرناک با انرژی اتمی، هدفی بود که هر انسانی باید بخواهد در پیشبرد آن کمک کند. برقراری صلح بر روی زمین مطمئناً هدفی بود که هیچ انسانی نمی‌توانست با میل یا عقل خود با آن مقابله کند.