دعانویس نوبران

سفینه ماه‌نشین نزدیک شد. مایک از بدنه بیرونی یدک‌کش بالا رفت، در حالی که رئیس هم در تجهیزات فضایی بود و طناب نجات دعانویس نوبران مایک را پرداخت می‌کرد. مایک از میان دویست یارد خلأ در حالی که خلیجی شیاطین به حرز وسعت سال نوری زیر پایش بود، پرید. کفی‌های فلزی‌اش روی بدنه سفینه ماه‌نشین صدای جرنگ جرنگ می‌دادند. سپس صفحه نمایش روی یدک‌کش روشن شد. ستوان فرمانده براون با نگاهی بی‌صدا و عبوس از آن بیرون نگاه کرد. جو فرستنده خودش را روشن کرد. او سر تکان داد. براون با لحنی یکنواخت گفت: آقای کنمور ، من قبلاً با شما تماس نگرفتم چون مطمئن نبودم که می‌توانم منابع سنتی، آیین‌های طلسم را توصیف می‌کنند با طلسمات شما تماس بگیرم.

دعانویس : چند مسافر را می‌توانید به سکو برگردانید؟ شیاطین جو به او جادو شدن چشمک زد. او گفت: من هیچ دعا ایده‌ای ندارم. اما من سوار می‌شوم و از موشک‌هایمان برای فرود آوردن تو استفاده می‌کنم. براون با آرامش گفت: فکر نمی‌کنم عملی باشد . من معتقدم تنها نتیجه چنین مسیری، از دست دادن هر دو کشتی با تمام دست‌ها خواهد بود. من به شما اجازه کتبی می‌دهم که به دستور من برگردید. اما از آنجایی که همه خدمه من نمی‌توانند برگردند، چند نفر را کافران می‌توانید ببرید؟ من ده دعانویس مرد متاهل در کشتی دارم. شش نفرشان بچه دارند. دعا آیا می‌توانید شش نفر را ببرید؟ یا هر ده نفر را؟ ” سپس بدون ذره‌ای تأکید گفت: ” البته، هیچ‌کدام از آنها افسر نخواهند بود.

دعانویس نوبران

شماره ملا جو با سردی گفت: اگر الان سعی کنم برگردم، فکر می‌کنم خدمه‌ام شورش می‌کنند. ابجد در هر صورت، از فکر کردن شیطان به این که این کار را نمی‌کنند متنفرم! ما قرار است این کار را همانطور که هست انجام دهیم و ادامه دهیم! مکثی برقرار شد. سپس براون دوباره صحبت کرد. آقای کنمور، فرشتگان امیدوار بودم این را بگویید. در واقع امم نمی‌خواهم از شما نقل قول کنم، می‌دانید در واقع، مبارزه‌طلبی هوشمندانه همیشه در سنت‌های نیروی دریایی بوده است. البته، شما در نیروی دریایی نیستید، کنمور، اما الان به نظر می‌رسد که نیروی دریایی در دستان شماست. مثل یک ناو جنگی در دستان یک یدک‌کش.

موفق باشید، کنمور. جو صفحه را کنار زد. در حالی که به مایک چشمک می‌زد، گفت: می‌دونی، فکر کنم براون اونقدرها هم آدم بدی نباشه. بزن بریم! در عرض چند دقیقه، یدک‌کش فضایی طنابی را محکم به هم انرژی مثبت بست. در عرض نیم ساعت، دو فضاپیما محکم به هم متصل شدند، اما به اندازه کافی از هم فاصله داشتند تا انفجار موشک جادو سیاه قبل از رسیدن به سفینه ماه از بین برود. مایک به یدک‌کش برگشت. یک جفت از موشک‌های بزرگ مارک بیست دیوانه‌وار در خلأ می‌سوختند. سرعت سفینه فضایی به اندازه کسری از سرعتش کاهش یافت. دعانویس نوبران این کاهش سرعت به سختی قابل احساس بود.

آتش‌سوزی‌های بیشتری رخ داد. روی زمین اندازه‌گیری‌های دقیقی انجام شد. یک پرتو باریک وقتی صد هزار مایل پرتاب شود، تمایل به تضعیف دارد. این اتفاق می‌افتد! وقتی از روی آن صحبت می‌شود، فاصله بین اظهار نظر و پاسخ قابل درک است. زیاد نیست کمی بیش فرشتگان از نیم ثانیه. اما می‌توان آن را تشخیص داد. دعانویس جوکار از این فاصله برای اندازه‌گیری سرعت و فاصله دو فضاپیما استفاده شد. چشم‌انداز خیلی خوب به نظر نمی‌رسید. یدک‌کش فضایی، موشک‌ها را یکی پس از دیگری می‌سوزاند. البته هیچ اثری وجود نداشت که جو بتواند تشخیص دهد. مثل این بود که متوجه اثر ضربات پارو در یک قایق پارویی در کیلومترها دورتر از ساحل شوید.

اما ابزارهای دعانویس روی زمین دریافتند یک روح تفاوت. آنها محاسبات بسیار بسیار دقیقی انجام دادند. و مغزهای الکترونیکی محاسباتی را انجام دادند که گردان‌های ریاضیدانان برای حل فرشته آنها به سال‌ها زمان نیاز داشتند. محاسبات الکترونیکی که نمی‌توانستند اشتباه کنند، گفتند که این یک شیر یا خط است. ماه به آرامی فرشتگان از جلوی دو کشتی متصل به هم شناور شد. به آرامی، به آرامی بزرگتر شد. از زمین خبر رسید که با توجه به موشک‌هایی که هنوز در یدک‌کش فضایی موجود بودند، و موشک‌هایی که باید دعانویس شلیک می‌شدند اما در کشتی ماه‌نشین نبودند، هنوز نباید انفجار دیگری رخ طلسم دهد.

دو کشتی باید با هم از نقطه خنثی عبور کنند، جایی که گرانش زمین و ماه دقیقاً یکدیگر را خنثی می‌کنند. آنها باید کلیسا با هم به سمت ماه سقوط کنند. قرار بود در چهل مقدس مایلی بالای سطح ماه، دعانویس نوبران فلان موشک شلیک شود. در بیست مایلی، فلان موشک دیگر. در پنج مایلی، خود کشتی ماه‌نشین باید سوخت باقی‌مانده خود را شلیک جفت روحی کند. با شانس، بازی شیر یا خط بود. یا ایمنی یا شکست. اما زمان زیادی دعا نویسی برای انتظار وجود داشت. جو و خدمه‌اش در یدک‌کش فضایی استراحت کردند. رئیس از نسخ خطی دریچه‌ای به بیرون نگاه کرد دعانویس و گفت: الان می‌تونم کوه‌های حلقه‌ای رو ببینم.

اون هم با چشم غیرمسلح! نمی‌دونم کسی جادو کهن قبلاً همچین موکل جن چیزی دیده یا نه! جو گفت: احتمالش کم است. مایک به پنجره‌ای خیره شد. هانی هم نگاه کرد. جو، چطور برمی‌گردیم؟ جو به او گفت: مون‌شیپ موشک دارد. فقط نمی‌توانند آنها را در جایگاه‌های آتش بیرون بگذارند. همه آنها به علوم غریبه شکل کشتی و به سبک نیروی دریایی در جایی انبار شده‌اند. بعد از اینکه فرود آمدیم، مودبانه درخواست موشک می‌کنیم تا با آنها به سکو برگردیم. این یک مسیر خسته‌کننده خواهد بود. بیشترش مثل یک دعا ساحل صاف و رها شدن است. اما بالاخره موفق خواهیم سید و حاجی شد. رئیس گفت: اگر موقع فرود آمدن همه چیز منفجر نشود.

جو با ناراحتی گفت: نمی‌شود. نه اینکه کسی تلاش نکند. سپس مکث کرد. پس از لحظه‌ای با دستپاچگی گفت: ببین! لازم است که ما انسان‌ها به ستاره‌ها برسیم، وگرنه در نهایت آنقدر زمین را شلوغ می‌کنیم که دیگر نمی‌توانیم انسان بمانیم. برای پایین نگه داشتن جمعیتمان باید جنگ و طاعون و از این جور چیزها داشته باشیم. دعانویس نوبران به نظر من، و من، فکر می‌کنم قبلاً هم گفته شده، که انگار چیزی… جایی، که از ما انسان‌ها می‌ترسد. نمی‌خواهد ما به ستاره‌ها برسیم. نمی‌خواست مذهب ما پرواز کنیم. توسل قبل از آن هم نمی‌خواست یاد بگیریم که چگونه بیماری‌ها را درمان کنیم، یا بخار داشته باشیم، یا هر چیزی که انسان‌ها را از حیوانات متفاوت می‌کند.

دعانویس نراق هانی سرش را برگرداند. او با دقت گوش داد. جو با نگرانی گفت: شاید خرافاتی به نظر برسد، اما همیشه کسی بوده که سعی کرده هر چیزی را که بقیه ما می‌خواهیم، ​​نابود کند. انگار، انگار چیزی بیگانه و نفرت‌انگیز در گوش انسان‌ها در خواب زمزمه می‌کند و به طور مقاومت‌ناپذیری به آنها دستور می‌دهد کارهایی انجام دهند که تمام امیدهای خودشان را نابود کند. رئیس غرغر کرد: ها! جو، فکر می‌کنی این چیز جدیدیه؟ جو اعتراف کرد: نه… نه. اما حقیقت کافر دارد. چیزی با ما می‌جنگد. می‌توان حدس‌های عجیبی زد. دعانویس نوبران شاید… چیزهایی در سیارات دوردست که می‌دانند اگر به آنجا برسیم…

دعانویس چیزی وجود دارد دعا که از انسان‌ها متنفر است و سعی می‌کند ما را وادار به نابودی خودمان کند. هانی با ملایمت گفت: البته. جو، من این را در مدرسه یکشنبه یاد گرفتم. جو با درماندگی جادو سیاه گفت: شاید منظورم همین باشد. اما به هر حال چیزی هست که ما با آن می‌جنگیم و چیزی هست دعانویس جاورسیان که با ما می‌جنگد. بنابراین فکر جادو می‌کنم می‌توانیم سفینه ماه را به سلامت به آب بیندازیم. مایک با لحنی تند گفت: طلسم یعنی فکر می‌کنی همه چیز از قبل برنامه‌ریزی شده. اینکه ما اینجا باشیم، احضار به اینجا برسیم… رئیس با بی‌صبری گفت: راهش را پیدا کرده‌ایم، پس اگر دل و روده‌اش را داشته باشیم، می‌توانیم انجامش دهیم.

ما نماز خواندن رمال شانسش را داریم. می‌توانیم از آن بگذریم. اما اگر از آن بگذریم، بد می‌شود و طلسم بعداً کس دیگری باید دعا نویس این شانس را داشته باشد. دعانویس نوبران می‌دانم جو دعانویس برزول چه می‌گوید. ما انسان‌ها، باید به ستاره‌ها برسیم. میلیون‌ها ستاره وجود دارد، و ما به سیاراتی که آنها دورشان شناورند نیاز داریم. هانی گفت: بعضی از آنها سیاره دارند. این که معلوم است. بله. رئیس غرغر کرد: قرار نیست آن سیاره‌ها تا ابد بدون اینکه کسی از آنها استفاده جادوگر کند، وجود داشته باشند. این منطقی نیست. و همه چیز به طور کلی منطقی دعانویس است. همه به جز ما انسان‌ها.

عبادت کردن در شهر نوبران

او با پوزخندی حرفش را تمام کرد. و من به هر حال ما را دوست دارم. جو درست می‌گوید. مفاهیم مرتبط با طلسم اغلب در قالب‌های روایی مختلف ظاهر می‌شوند. ما این بار از پسش برمی‌آییم. و اگر طلسم این کار را نکنیم، بعضی‌های دیگر باید این کار را بکنند. کار فرود روی ماه را انجام بده. اما این کار انجام خواهد شد به عنوان شروع. مایک آرام گفت: من کوه‌های زیادی را آن پایین می‌بینم. دشت. رادار چی میگه؟ جو نگاه کرد. در صفحه‌ی سکو، منحنی سطح زمین نشان داده شده بود. اینجا یک خط کم‌نور داشت روی صفحه‌ی عمودی ظاهر می‌شد. این منحنی سطح ماه بود. جو گفت: بهتره آماده بشیم.

وقت داریم، اما بهتره. لباس‌های فضایی رو می‌پوشیم. زنجیر رو محکم می‌کنم. موشک‌های هدایت‌کننده این کار رو می‌کنن. بعد آخرین نگاه رو می‌اندازیم. همهٔ خشاب‌های شلیک رو بیرون گذاشتین؟ هانی گفت: آره. او با نیشخندی کج گفت. می‌دانی جو، من هر چه می‌دانم می‌دانم، اما هنوز هم می‌ترسم. جو گفت: من هم همینطور. اما کارهایی برای انجام دادن وجود داشت. آنها سر جای خود نشستند. از دریچه‌ها مراقب بودند. ماه کمی پیش به شکل یک توپ گرد و پهناور به نظر می‌رسید. حالا به نظر می‌رسید که در حال مسطح شدن است. لبه‌های آن هنوز تا افق شگفت‌انگیز نزدیک، انحنا دعانویس کارچان داشتند.

کوه‌های حلقه‌ای به طرز شگفت‌انگیزی مشخص دعا نویسی بودند. فضاهای دعانویس نوبران فوق‌العاده پهن و صافی با رنگ‌های لکه‌دار وجود داشت. اما کوه‌ها… وقتی کشتی‌ها به ارتفاع ۴۰ مایلی رسیدند.