دعانویس جوکار

موشک‌های رها شده در میان آنها سقوط کردند. آنها همه به یکباره منفجر نشدند. این از نظر ریاضی غیرممکن بود. اما هیچ چشم انسانی نمی‌توانست این تأخیر را تشخیص دهد. چهار شراره نزدیک به هم دعانویس جوکار از آتش اتمی خالص بین سکو و زمین به وجود آمدند. هر کدام از خورشید درخشان‌تر بودند. برای کسری از لحظه، شبی در زمین وجود نداشت. زمین تا هزاران مایل به کافر روشنی می‌درخشید. سپس غوغای پیچ‌درپیچ و مارپیچی از گازهای ملتهب به پا شد که توسط نیستی ربوده شده و از هستی شیاطین ساقط شدند. سپس فقط دو چیز در آن خلأ باقی مانده بود.

دعانویس : یکی سکوی بزرگ، زمخت و درخشان بود که از هر چیز فرشته نزدیک به خود کافران غول‌پیکر می‌نمود. دیگری سفینه فضایی کوچکی بود که به آن صعود کرده و برای آن جنگیده و از آن در برابر بمب‌های زمینی دفاع کرده بود. حالا سفینه کوچک به فرشتگان دلیل کشش ناگهانی موشک‌هایش قبل از رها شدن، کمی از سکو دور می‌شد. در خلأ چرخید. موشک‌های فرمانش دود فوران می‌کردند. شروع به خنثی کردن سرعت خود و دور شدن از سکو کرد و به آرامی و با احتیاط بسیار به سمت آن شنا کرد. ۳ برقراری دعانویس تماس واقعی با سکو ربطی به ابزارها و محاسبات نداشت.

دعانویس جوکار

این کار باید مستقیماً به اصطلاح با دست همزاد جادو شدن انجام می‌شد. جو مراقب دریچه‌ها بود و با دقتی وصف‌ناپذیر کنترل جت‌های هدایت را به دست گرفت. وظیفه او آسان نبود. پیش از آنکه بتواند به طلسمات محل ملاقات بازگردد، نور کورکننده خورشید روی سکو ته رنگی از قرمز به خود گرفت. دعانویس جوکار این منطقه گرگ و میش مدار ماهواره بود، زمانی که برای مدتی نور خورشیدی که به آن می‌رسید، نوری بود که از جو زمین عبور کرده و توسط آن خم شده و توسط گرد و غبار فرشتگان موجود در هوای زمین به رنگ قرمز مایل به ارغوانی درآمده دعانویس گوهران بود.

به رنگ قرمز آتشین می‌درخشید و رنگ آن تیره‌تر شد و سپس تاریکی حکمفرما شد. آنها در سایه زمین بودند. ستارگان دیده می‌شدند، اما خورشیدی نبود. ماه نیز پنهان بود. و زمین، سیاهیِ هولناک، باورنکردنی و ژرفی بود که در این اولین تجربه ظهورش، وحشتی تقریباً خرافی ایجاد می‌کرد. پیش از این، جهانی دور اما روشن به نظر می‌رسید، پوشیده از ابرهای سفید و با تنوع رنگیِ پراکنده در زیر آنها. حالا اصلاً شبیه مطالعات انسان‌شناسی، سنت‌های آیینی را مورد بحث قرار می‌دهد یک چیز محکم نبود. مثل یک سوراخ در خلقت به نظر می‌رسید. می‌شد ده هزار میلیون ستاره از هر رنگ و سایه‌ی قابل تصوری را دید.

اما جایی که قرار بود زمین باشد، دعانویس جوکار به نظر یک نیستی عظیم می‌آمد. مثل دریچه‌ای به سوی نابودی به نظر می‌رسید. مثل گودال تاریکی واقعی به نظر می‌رسید که بزرگترین وحشتی است که بشر تا به حال تصور کرده است، و از آنجایی که افراد داخل کشتی وزنی نداشتند، به نظر می‌رسید که در حال سقوط در آن هستند. مذهب البته جو بهتر می‌دانست. دیگران هم همینطور. اما دعانویس قروه درگزین ظاهر قضیه این بود، و این حس هم همین شماره ملا بود. آدم احساس نمی‌کرد در خطر مرگ است، بلکه احساس شیطانی می‌کرد در خطر انقراض است که دعا در واقع، خیلی بدتر است.

دعانویس کبودراهنگ چراغ‌هایی در بیرون سکو می‌درخشیدند تا کشتی تدارکات را به سمت آن هدایت کنند. لامپ‌های الکتریکی قرمز و سبز و آبی و آبی سفیدِ تندی وجود داشتند. آنها روشن و مشخص بودند، اما احساس تنهایی در بالای آن ظاهر وحشتناک گودال وحشتناک بود. هیچ بچه کوچکی که شب‌ها تنها باشد، هرگز به اندازه آن چهار نفر در کشتی کوچک، احساس تنهایی و دلگیری نداشته است. اما جو با دقت دکمه‌های صفحه کنترل موشک را فشار داد. کشتی بالا و پایین رفت، چرخید و دوباره به جلو خیز برداشت. مایک، پشت خط تلفن، گفت: جو، می‌گویند یواش‌تر برو. جو اطاعت کرد، اما عصبی بود.

هانی و رئیس از دریچه‌های دیگر به جادوگر بیرون نگاه می‌کردند. رئیس با لحنی جدی گفت: رفقا، اعتراف می‌کنم که هیچ‌وقت در زندگی‌ام اینقدر احساس تنهایی نکرده کافر بودم! هانی با احساس گناه اعتراف کرد: جادو سیاه خوشحالم که شما رفقا را با خودم دارم! جو گفت: کار تقریباً تمام شده است. بدنه خود کشتی، بیرون دعانویس لیردف از بنادر، ناگهان در پرتو نوری از سکو درخشید. موج‌های کوچک و کوتاه شتاب که کشتی را به حرکت درآوردند، تأثیرات عاطفی عظیمی ایجاد کردند. وقتی سکو تنها یک مایل دورتر بود، هانی نورافکن‌های کشتی را روشن کرد. دعانویس جوکار آنها بدون هیچ نشانه‌ای از وجودشان، در خلأ نفوذ کردند تا اینکه به بدنه فولادی ماهواره برخورد جادو کردند.

مایک با لحنی تند جوکار گفت: جو، یه کم آروم‌تر. او دوباره اطاعت کرد. بعد از اینکه آنقدر راه آمده بودند تا به سکو برسند، کوبیدن آن به سکو ایده خوبی نبود. آنها آهسته، آهسته، آهسته به سمت آن حرکت می‌کردند. به نظر می‌رسید گودال عظیم تاریکی که دعا نویس سمت شب ذکر زمین بود، تقریباً در شرف بلعیدن سکو بود. آنها چند صد فوت بالاتر رمال از گوی شیطانی فلزی بزرگ بودند و تاریکی پشت آن قرار داشت. آنها یک چهارم مایل دورتر بودند. فاصله کم می‌شد. به نظر می‌رسید یک خط مستقیم باریک به سمت آنها کشیده می‌شود. یک جسم کوچک و لامپ مانند در انتهای آن قرار دعانویس اسدآباد داشت.

این جسم بیش از حد شیاطین تصور امتداد داشت. هیچ چیز به این باریکی نباید بدون خم شدن وزن خود تا این حد امتداد یابد. اما البته اینجا وزنی نداشت. یک شلنگ پلاستیکی انعطاف‌پذیر با دعانویس آجین فشار هوا بود. به دنبال سفینه فضایی می‌گشت. چهار نفر داخل کشتی نفس‌هایشان را در سینه حبس کردند. صدای تق‌تق فلزی بلندی آمد ! سپس می‌شد حس کرد که کشتی توسط چنگک مغناطیسی به سمت سکو کشیده می‌شود. آن یک خط فرود بود. وسیله‌ای بود که کشتی از طریق آن در قفل غول‌پیکری دعانویس جوکار که برای پذیرش آن ساخته شده بود، پهلو می‌گرفت. همینطور که نزدیک‌تر می‌شدند، اتصالات آبکاری را دیدند سکو.

آنها پرچ‌ها را دیدند. درگاه عظیم ۹ متری با دریچه‌های باز و بسته‌اش آنجا بود. اعمال مربوط به جادو پرتو نورافکن آنها به داخل آن دعانویس می‌تابید. آنها کف فلزی و دیواره‌های پلاستیکی برآمده را دیدند که با توری مهار شده بودند. در قفل داخلی دعا نویسی را دیدند. به نظر می‌رسید که دعانویس باید مردانی برای استقبال از آنها قابل مشاهده طلسم باشند. اما هیچ طلسم مردی آنجا نبود. قفل هوا آنها را بلعید. آنها به چیزی محکم برخورد کردند. صدای جرنگ جرنگ بیشتری به گوش رسید. به نظر می‌رسید که به کف نماز خواندن فلزی کفپوش مغناطیسی چنگک‌ها برخورد می‌کنند. سپس، در تماس محکم با جسم سکو، صدای بسته شدن درهای بزرگ بیرونی را شنیدند.

دعانویس جورقان آنها درون قمر مصنوعی زمین بودند. حرز هوا در قفل روشن بود و جو تعویذ از دریچه‌های کابین به کناره‌های لحاف‌دوزی شده خیره شد. صدای خش‌خش هوا آمد دعا نویسی و او مه چرخانی دید و سپس برآمدگی‌های دیواره جانبی طلسم فروکش کرد. دعانویس جوکار فشارسنج هوا به سمت فشار هوای معمولی سطح دریا می‌چرخید. جو اهرم آماده‌ی هدایت موشک‌ها را روی حالت خاموش گذاشت . ما فرود آمدیم. سکوت برقرار شد. جو به اطرافش نگاه کرد. سه نفر دیگر عجیب به نظر می‌رسیدند. به نظر می‌رسید طبیعی است که از رسیدن به مقصدشان خوشحال باشند. برخی از تفاسیر طلسم بر اساس الگوهای سنتی فولکلور هستند اما به نوعی احساس نمی‌کردند که به مقصد رسیده‌اند.

جو با لحنی کنایه‌آمیز جوکار گفت: به نظر می‌رسد حالا که اینجا هستیم باید چیزی را وزن کنیم. پس عجیب است که این گشایش کار را نمی‌کنیم. کفش، مایک؟ مایک دمپایی‌های کف مغناطیسی را از جایشان روی دیوار کلبه درآورد. آنها را به بقیه داد و در را باز کرد. سرمای گزنده‌ای به جانشان فرشتگان افتاد. جو کف کفش‌ها را با کش‌هایشان پوشید تا آنها را نگه دارد. از در دعانویس ملایر بیرون رفت. او فرود نیامد. او شناور ماند تا به دیواره کناری رسید. سپس خودش دعانویس را با تور پایین کشید. به جفت روحی محض اینکه کف را لمس کرد، کفش‌هایش چسبناک به نظر می‌رسیدند.

بهترین روش طلسم برای شهر جوکار

البته تور و دعانویس دیواره‌های پلاستیکی کناری، طلسم روشی بودند که با آن یک دریچه هوای واقعاً بزرگ عملی می‌شد. وقتی این کشتی فرشتگان دوباره شیاطین می‌خواست بلند شود، پمپ‌ها ساعت‌ها برای بیرون راندن هوا کار نمی‌کردند. دیواره‌های دعانویس کناری باد می‌شدند و به دقت شیطان … بدنه کشتی را محصور می‌کرد و به این ترتیب هوای داخل دریچه را به داخل کشتی برمی‌گرداند. سپس پمپ‌ها با استفاده علوم غریبه از هوای پشت دیوارهای باد شده کار می‌کردند و تورهایی برای کمک به آنها در کشیدن مواد دیواره به عقب و آزاد کردن کشتی تعبیه شده بود. دریچه می‌توانست به جای چهار ساعت، تنها با پانزده دقیقه پمپاژ مورد استفاده قرار دعانویس فارغان گیرد.

درِ پشت قفل با صدای تق‌تق باز شد. جو سعی کرد به سمت آن برود. او به دست‌وپا چلفتی بودن حیرت‌انگیز خود پی دعانویس جوکار برد. راه رفتن با کفش‌های کف مغناطیسی در بی‌وزنی نیاز به مهارت خاصی دارد. وقتی جو یک پایش را بلند می‌کرد و سعی می‌کرد پای دیگرش را به جلو خم کند، بدنش سعی می‌کرد بچرخد. دعانویس گل‌تپه وقتی پای راستش را بلند می‌کرد، مجبور می‌شد پای چپش را کمی کلیسا به سمت داخل بچرخاند. بازوهایش سعی می‌کردند به طرز جادو کهن مسخره‌ای به سمت بالا شناور شوند. وقتی در حال حرکت بود و جادو سعی می‌کرد مکث کند، تمام بدنش با یک کافران حرکت واژگون آرام به جلو ادامه می‌داد که او را روی صورتش به زمین می‌کشید.

مجبور بود یک پایش را جلو بگذارد تا خودش را کنترل کند. به نظر می‌رسید هیچ حس تعادلی ندارد. وقتی بی‌حرکت می‌ایستاد به دلیل بی‌وزنی، معده‌اش حالت تهوع داشت متوجه می‌شد سید و حاجی که به طور وقیحانه‌ای به جلو یا عقب کج می‌شود یا با همان غیرقابل پیش‌بینی بودن، به پهلو. او باید یک روش کاملاً جدید برای راه رفتن یاد می‌گرفت.