دعانویس جاورسیان

آنها با ده گرانش به سمت بالا حرکت کردند تا از جو خارج شوند و سپس به پانزده گرانش افزایش یافتند. مدت‌ها بعد، دعانویس جاورسیان ربات به پهلو چرخید و موشک‌های سرعت مداری را شلیک کرد تا سرعت حرز شماره ملا خود را با سکو هماهنگ کند. دو دلیل برای افزایش عمودی و شتاب بالا وجود داشت. اگر یک کشتی رباتیک مستقیماً بالا می‌رفت، تا زمانی که به اندازه کافی بالا نمی‌رفت که توسط انرژی مثبت سکو محافظت شود، از قلمرو دشمن عبور نمی‌کرد. و حمل سوخت دعا برای سوختن هزینه دارد. بنابراین اگر کشتی موشکی می‌توانست برای رسیدن به مدار در چند صد مایل اول ذکر سرعت بگیرد، نیازی به حمل سوخت تا این حد نداشت.

دعانویس : دعانویس سوزاندن سریع سوخت و رسیدن به شتابی که خدمه انسانی را بکشد، مقرون به صرفه بود. از این قدیس رو ربات‌ها ساخته شدند. فرود اولین سفینه رباتیک در سکو تقریباً آنقدر واقعی بود که انگار هزار بار قبلاً انجام شده بود. البته از سکو، برخاستن دراماتیک آن دیده نمی‌شد. ابتدا مانند یک پیپ در صفحه رادار در هوا ظاهر شد. سپس مایک آماده همزاد شد تا بیرون پیشینه تاریخی برود و به آن قلاب بزند و آن را یدک بکشد. او لباس فضایی و قفل فرود را به تن داشت، اگرچه صفحه جلویی کلاه ایمنی‌اش هنوز باز بود.بلندگو ناگهان با صدای براون غرید: هوابند را تخلیه کنید و آماده پرواز دعانویس شوید!

دعانویس جاورسیان

جو غرید: صبر کن! صدای براون، خیلی رسمی، آمد: اجرای آن دستور را متوقف کنید. آقای کنمور، شما نباید در هوابند باشید. لطفاً راه را برای مراحل عملیاتی باز کنید. جو با عصبانیت دعانویس قهاوند گفت: داریم واگن فضایی جادو را بررسی می‌کنیم. این روال کار است! بلندگو شیطانی با لحنی جدی گفت: دعانویس جاورسیان بررسی باید زودتر انجام می‌شد! سکوت حکمفرما بود. مایک و جو، با هم، با دقت فراوان موارد بسیار زیادی را که باید از آنها اطمینان حاصل می‌شد، بررسی کردند. مدار شلیک هر موشک باید بررسی می‌شد. محتویات و فشار مخازن تأیید می‌شد. اتصال هوا به لباس فضایی مایک. فشار هوا.

دستگاهی که اطمینان حاصل می‌کرد هوای سنت‌های فرهنگی شامل آداب و رسوم آیینی است فرشته ورودی به لباس فضایی مایک نه به اندازه شیاطین کافی داغ باشد و نه خیلی داغ. نه همچون فلزی در تابش سوزان آفتاب، و نه همچون سرمای سایه‌ای در فضا. همه چیز بررسی شد. مایک سوار بر اسب قرمز رنگش شد. جو قفل را ترک کرد و با لحنی کوتاه گفت: باشه، می‌تونم قفل هوا رو پمپ کنم. باشه، وقتی آماده بودی، درهای قفل هوا رو باز می‌کنم. بفرما. مایک بیرون رفت و جو از دریچه‌ای در بدنه سکو تماشا کرد. پهپاد از روی زمین، در مدار خود پنج مایل پشت سکو، و کافر بیست مایل پایین‌تر، و در مجموع ده مایل خارج از مسیر بود.

جو دید که مایک واگن فضایی قرمز را به سمت آن هدایت کرد، با نوعی اعتماد به نفس مغرورانه، توقف کوتاهی کرد، به حلقه یدک‌کشی دماغه قایق فضایی شناور قلاب کرد و با آن که در یدک کشیده شده بود، به سمت سکو برگشت. مایک مجبور شد برگردد و دوباره شلیک کند تا حرکتش را بررسی کند که رسید. دعانویس جاورسیان و سپس او و هانی هانی در واگن فضایی دیگر به آن ضربه زدند و آن را دعانویس گل‌تپه کشیدند و در محفظه بزرگ فضایی قرار دادند. آنها به دنبال آن وارد دعانویس شدند و درهای قفل بسته شدند. وقتی کنت برای جو یادداشتی آورد، نه مایک و نه هانی لباس‌های فضایی‌شان را از تن بیرون نیاورده بودند.

یادداشت گذاشتن در آن پلتفرم کار بیهوده‌ای بود. اما این یک ابلاغ رسمی از طرف براون بود. از : ستوان دوم دریادار فرشتگان براون به: آقای کنمور موضوع: همکاری و حسن نیت در پرتاب موشک‌های بازیابی موشک. در طلسم نویس عملیات عادی سکو، فقدان هماهنگی و ادب تاسف‌باری در پرتاب وسایل بازیابی موشک وجود دارد. حفظ نظم و انضباط و کارایی مستلزم آن است که فرمانده در تمام اوقات کنترل کلی بر تمام عملیات داشته باشد. از این پس، هرگاه قرار باشد هر نوع وسیله نقلیه فضایی پرتاب شود، فرمانده حداقل یک ساعت قبل از پرتاب کتباً مطلع خواهد شد. زمان چنین پرتاب پیشنهادی در چنین اطلاعیه‌ای به ساعت و دقیقه و ثانیه، به وقت گرینویچ، فرشتگان ارائه خواهد شد.

تمام دستورات پرتاب توسط فرمانده یا افسری که توسط او تعیین شده است، صادر خواهد شد. جو در حالی یادداشت را دریافت کرد که مشغول نوشتن گزارشی دقیق از مانوری بود که مایک انجام داده بود. مایک در حالی که درباره بهبودهای احتمالی با تجهیزات جدیدتر و بهتر بحث می‌کرد، بسیار خوشحال بود. دعا نویسی به هر حال، این یک فرود خوش‌شانس بود. برای یک ربات که پس دعانویس ساوه از سفری ۴۰۰۰ مایلی و با اختلاف سرعتی دعانویس تقریباً بی‌اندازه، در فاصله کمتر از ۳۰ مایلی از هدف خود قرار گرفته باشد، چنین خوش‌شانسی را نمی‌توان به عنوان یک چیز عادی انتظار داشت.

واگن‌های فضایی کوچک بودند. اگر مجبور بودند مسافت‌های طولانی را برای بازیابی سفینه‌های نامنظمی فرشتگان که از زمین بالا می‌آمدند، طی کنند… جو وقتی نامه‌ها توزیع شد، دعانویس جاورسیان فرمانده ستوان براون و یادداشتش را کاملاً فراموش کرد. جو سه نامه از سالی داشت. او آنها را در اتاق نشیمن بزرگ سکو با طول شصت فوت و فرش کف و سقف و راهروهای بدون پله بیرون از کابین‌های خواب خواند. او روی صندلی‌ای با گیره‌های ران کلیسا برای دعانویس فرسفج رمال نگه داشتنش در جایش می‌نشست و یک کمربند شبیه‌سازی جاذبه به کمرش بسته بود. طلسم این کار ضروری بود. خدمه عادی سکو، در این زمان، نمی‌توانستند واگن‌های فضایی را در حال نبرد با موشک‌های سرنشین‌دار دشمن کنترل کنند.

جو می‌خواست بتواند شتاب را تحمل کند. درست زمانی که نامه‌هایش را تمام کرد، برنت از راه رسید. برنت گفت: خبر بزرگیه! دارن یه کشتی بزرگ جدید با طراحی جدید می‌سازن تقریباً نصف اندازه‌ی سکو. با فلز بتن‌ریزی شده می‌تونن طلسم این کار رو تو چند هفته انجام بدن. جو پرسید: این برای چیست؟ برنت با آسودگی خاطر گفت: این یک پایگاه انسانی روی ماه خواهد بود. طبق جادو برنامه، یک سفر اکتشافی شش هفته دیگر آغاز خواهد شد. تا زمانی که ما تنها پایگاه آمریکایی در فضا باشیم، به ما شلیک خواهد شد. اما یک پایگاه روی ماه آسیب‌ناپذیر خواهد دعانویس نیمور بود.

بنابراین آنها با آن پیش می‌روند. جو با امیدواری گفت: دستوری برای پیوستن به من دارید؟ برنت سرش را تکان داد. قرار است ما را با آذوقه برای سفر به ماه پر دعانویس کنند. باید آماده باشیم که هر بار سوار یک سفینه رباتیک عبادت کردن شویم. راستش را بخواهید، نمی‌توانند امیدوار باشند که بیشتر از این برای ما بفرستند. برای مدتی روزی دو تا، اما حتی این هم هشتاد تُن آذوقه می‌شود که باید انبار شود. دعانویس جاورسیان رئیس غرغر کرد، اما به نوعی غرغرش واقعی به نظر نمی‌رسید. آنها دارند به دعاگر ماه می‌روند و ما را اینجا می‌گذارند تا کارهای باراندازی شیطانی انجام دهیم؟ لحنش عجیب بود.

به نامه‌ای که داشت می‌خواند نگاه کرد و تظاهر را کنار گذاشت. با خجالت گفت: گوش کنید بچه‌ها… قبیله من خیلی هیجان‌زده شده. من همین الان از شورا نامه‌ای دریافت کردم. آنها سر من دعوا کرده‌اند. دین می‌خواهید بشنوید؟ او کمی سرگرم شده بود، و کمی هم خجالت کشیده بود، جاورسیان اما اتفاقی افتاده بود که دعانویس پرندک باعث شده اعمال مربوط به جادو بود احساس خوبی داشته علوم غریبه باشد. جو گفت: بفرمایید. مایک کاملاً بی‌حرکت روی صندلی دیگری نشسته بود. سرش ارواح را بالا نیاورد، هرچند حتماً شنیده بود. هنی با علاقه گوش تیز کرد. رئیس با لحنی شیطان ناشیانه گفت: می‌دانی—ما موهاک‌ها کمی مغروریم. ما چیزی برای افتخار کردن داریم.

ما دعا یکی از پنج ملت بودیم، زمانی که آن چیزی شبیه سازمان ملل متحد بود و تمام اروپا سگ‌ها را در حال جنگیدن با هم می‌دید. قبیله من حسابی دعانویس جاورسیان از من تعریف و تمجید کرد. یکی از اعضای قبیله هست که استاد انسان‌شناسی در شیکاگو است. او آنجا بود. و چند نفر شیطانی که تحقیقات الکترونیکی انجام می‌دهند، و پزشک و فرشتگان کشاورز جادوگر و انواع و اقسام آدم‌ها. همه موهاک. آنها در شورای قبیله‌ای دور هم جمع شدند. او ایستاد و زیر پوست تیره‌اش سرخ شد. بهت نمی‌گم، فقط شماها توش هستین. با این حال، او مردد بود. جو تصویر عجیبی در ذهنش شکل گرفت.

تاثیر طلسم در شهر جاورسیان

او مدت‌ها بود که رئیس قبیله را می‌شناخت و می‌دانست که بخشی از قبیله در بروکلین زندگی می‌کنند و اعضای آن پراکنده هستند. اما هنوز یک روستای به‌روزرسانی‌های آینده ممکن است تغییرات طلسم را گسترش دهند. دورافتاده وجود داشت که خانه‌ی همه افراد قبیله بود. همه گهگاه به آنجا برمی‌گشتند تا از غرابت سرخپوست بودن در دنیایی از مردم رنگ‌پریده استراحت کنند. جو تقریباً می‌توانست شورا را تصور کند. علوم غریبه پیرمردهایی بودند که تقریباً روزهای جادو شکوه سابق قبیله را به یاد می‌آوردند، داستان‌هایی از جنگ‌های جنگلی نسخ خطی و اعمال صالح شکارهای پرشور، و پوست کندن و اعمال قهرمانانه از پدربزرگ‌هایشان شنیده بودند. اما دعانویس در آن شورا که برای صحبت در مورد روح رئیس قبیله تشکیل جلسه می‌دادند، پزشکان، وکلا و متخصصان فنی نیز حضور داشتند.

رئیس با دستپاچگی ناگهانی گفت: خطاب به من شیاطین است، در قایق جهان به جادو سیاه خودی خود. اینجا سکو است. و نوشته شده من باید ترجمه کنم، جاورسیان چون به زبان موهاک است. نفس عمیقی کشید. نوشته شده است: ‘ما، هم‌قبیله‌ای‌های شما، از سفرهای شما شیاطین به خارج از زمین، جایی که انسان‌ها قبلاً هرگز به آنجا سفر نکرده‌اند، شنیده‌ایم. این به ما افتخار بزرگی داده است که یکی از قبیله و خویشاوندان دعانویس میلاجرد ما چنین شجاعانه ریسک کرده است.’ رئیس با خجالت پوزخندی زد. او ادامه داد. در یک مجمع تعویذ عمومی، بزرگان قبیله در مورد راهی برای ابراز افتخار خود به شما و دوستانی که همراهتان بوده‌اند، مشورت کرده‌اند.