دعانویس کرهرود

صدای زمزمه‌ی نازکی شروع شد. بلندتر شد. بدنه‌ی کشتی به برخورد هوای رقیق با دعانویس کرهرود آن واکنش نشان می‌داد. صدا به غرش، به نعره، به غوغایی سهمگین تبدیل شد. کشتی لرزید و لرزید. لرزید. لرزش شدیدی ایجاد شد و وحشیانه‌تر و وحشیانه‌تر شد. تمام کشتی با شدتی وحشتناک می‌لرزید، هر لرزش هیولایی‌تر، طاقت‌فرساتر و شوم‌تر از قبل بود. چهار نفر در کابین سفینه فضایی شکنجه را تجربه کردند. وزن به آنها بازگشت، وزنی شدیدتر از شش جاذبه‌ای که تنها چهارده ثانیه پس از برخاستن تجربه کرده بودند.

دعانویس : اما حداقل، این وزن موکل جن به نرمی شیطانی کافران اعمال شده فرشتگان بود. این فرشتگان کاهش سرعت شیطانی با رقمی بالاتر و همراه با لرزش بدن‌هایی بود که هفت دعا برابر بیشتر از همیشه وزن داشتند و همچنین بدن‌هایی که هفته‌ها بود هیچ وزنی را تحمل نمی‌کردند. آنها تحمل کردند. هیچ کاری از دستشان برنمی‌آمد. با این سرعت چندین مایل در ثانیه، هیچ اقدام انسانی ممکنی نمی‌توانست به موقع تعیین و انجام شود تا تاثیری بر مسیر کشتی داشته باشد. جو می‌توانست یک بندر کوارتزیتی را ببیند. زمین در ۴۰ مایلی زیر پایش فقط تار بود. آسمان سیاهی بالای سرش بود که به نظر نمی‌رسید تکان بخورد.

دعانویس کرهرود

اما توده‌های ابر با سرعت قطار سریع‌السیر از شیاطین زیر پایش هجوم می‌آوردند و بدنش بیش از نیم تن وزن داشت و کشتی صدای رمال رعد و برق‌های بی‌شماری ایجاد می‌کرد و می‌لرزید، و می‌لرزید و می‌لرزید… و سپس، هنگامی که به نظر می‌رسید که باید کاملاً تکه‌تکه شود، رعد به تدریج به غرشی آرام تبدیل شد، و غرش به غرشی مهیب، و علوم غریبه غرش… و وزن غیرقابل تصوری که بر دعانویس فرسفج او فشار می‌آورد، کمتر و کمتر شد. زمین دورتر بود و همچنان دورتر حرکت می‌کرد. آنها ۱۰۰ مایل ارتفاع داشتند. دعانویس کرهرود آنها ۲۰۰ مایل نسخ خطی ارتفاع داشتند… دیگر هیچ صدایی به گوش نمی‌رسید، جز نفس نفس زدن‌هایشان.

عضلاتشان در طول طلسم سخت‌ترین دوره کاهش سرعت، اصلاً از بالا بردن سینه‌هایشان خودداری کرده بود. در همین لحظه جو با صدای گرفته سوالی را پرسید. به حرز نشانگرهای دمای بدنه دعانویس نگاه کرد. آنها خیلی خیلی بالا بودند. متوجه شد که در جایی که خودش را با تسمه بسته بود، کبود شده است. جاهایی که هر تسمه بدن سنگین او را در برابر ارتعاشات کشتی نگه داشته بود، عمیقاً سیاه و کبود طلسمات شده بودند. رئیس با لحنی علوم غریبه گرفته گفت: جو، دعانویس به هر حال فکر نمی‌کنم این جواب مفاهیم تشریفاتی سنتی از نظر تاریخی تکامل یافته‌اند بدهد. کی دوباره حمله می‌کنیم؟ جو با گلوی خشک گفت: سه ساعت کم جادوگر و بیش.

از زمین خبر می‌شنویم. مایک با صدای گرفته‌ای گفت: گزارش‌های رادار نشون می‌ده که ما یه کم زیادی دعانویس پایین رفتیم. اونا فکر می‌کنن ما به اندازه کافی بالا نرفتیم. ما به موقع که باید، جهیدیم. جو خودش را از جادو شدن بند شلوارش رها کرد. کشتی دیگه چطوره؟ دعانویس کرهرود مایک گفت: از ما بهتر عمل کرد. اعمال مربوط به جادو حدود ۲۰۰ مایل جلوتره. پایین انبار، دارن برای ما دوباره محاسبه می‌کنن دعانویس مریانج باید به جای هشت تا با شش تا فرود بیایم. خیلی سرعتمون رو از دست دادیم. جو، دوباره در حالت بی‌وزنی، تلوتلو خوران به دنبال کشتی دیگر دعا نویس به بندر رفت. او باید بهتر می‌دانست.

توسل کسی نمی‌تواند یک کشتی فضایی هشتاد فوتی را با چشم غیرمسلح در فاصله ۲۰۰ مایلی ببیند. اما او چیزی دید، هرچند برای چند ثانیه نفهمید چه بود. حالا کشتی کوچک ۳۰۰ مایل ارتفاع داشت و همچنان در حال بالا رفتن بود. جو از لرزش کشتی در چراگاهی که کمی جلوتر بود، گیج و منگ شده بود. کشتی فضایی خواهرش به این سرعت سرعتش را از دست نداده بود. سریع‌تر حرکت می‌کرد. هر ثانیه او را بیشتر عقب می‌گذاشت. با شدت بیشتری در حال بالا رفتن بود. بالاتر می‌رفت. جو با اجنه غیر مسلمان بی‌حسی از شیاطین بندرگاه به بیرون خیره شده بود و با گیجی فکر می‌کرد که بدنه کشتی‌اش روی سطح بیرونی‌اش قرمز کدر خواهد شد، هرچند گرمایش آنقدر سریع بوده که سطوح داخلی آبکاری ممکن است هنوز سرد باشند.

دعانویس کرهرود او منطقه وسیعی نماز خواندن را دید که منحنی لبه دنیا بود. او نور خورشید را بر روی ابرهای پایین و لمحه‌هایی از سطح فرشته خود زمین را دید. و او چیزی را دید که از میان مه در افق دوردست بالا می‌آمد. رشته‌ای از بخار سفید بود. موشک دیگر، ذره‌ای بیش نبود، به دلیل اندازه و فاصله‌اش، نامرئی بود. این رشته دعا بخار، در حال حاضر ۱۰۰ مایل طول داشت و قبل از اینکه به نظر برسد ناپدید می‌شود، به ستونی از سفیدی به عرض نیم مایل گسترش یافت. بالا و بالاتر می‌رفت، گویی چیزی را دنبال می‌کرد که به سرعت به سمت بالا دعانویس فامنین می‌رفت.

دعانویس تویسرکان این طلسم یک رد موشک بود. شدت پیچ و تاب‌های آن، خشمی را که موشک با آن بالا می‌رفت، ثابت می‌کرد. در راه رسیدن به سفینه فضایی دیگر بود. همینطور هم شد. جو دید که رشته بخار گسترش یافت و بزرگتر شد تا اینکه از ارتفاع او بالاتر رفت. او هرگز کشتی احضار دیگر را که خیلی کوچک بود ندید. اما انفجار شعله، به روشنی خود خورشید، را دید که ناشی از انفجار یک بمب فیوز مجاورتی بود. سپس او فهمید که از کشتی دیگر و خدمه‌اش چیزی جز گاز رادیواکتیو و سوزان باقی نمانده است. سپس رد موشک دوم را دید.

دعانویس کرهرود داشت بالا می‌رفت تا به او برسد. ۵ هر کرهرود چهار نفرشان از دریچه‌ها به رشته‌های بخار که با سرعت به سمت بالا می‌رفت نگاه می‌کردند. آنها از موشک و کسانی که آن را ساخته بودند متنفر بودند. جو از میان دندان‌هایش گفت: می‌تونیم شیطان موشک‌های فرودمون رو روشن کنیم و کاری کنیم که تعقیبمون کنه، اما برای این کار سوخت خواهد داشت! رئیس با لحنی موهاکی زیر لب غرغر کرد. کلمات طوری به نظر می‌رسیدند که انگار باید شعله‌های آبی آتشین در لبه‌هایشان باشد و بوی گوگرد بدهند. مایک کوتوله با صدای نازکش چیزهایی شبیه به ترق تروق می‌گفت. هانی خیره شده بود و چشمانش دعانویس کبودراهنگ می‌سوخت.

حالا سفینه آنها کمی بیش از ۴۰۰ مایل بالاتر از سطح زمین بود. موشک ۱۰۰ مایل یا بیشتر در ارتفاع بود. محل ملاقات احتمالاً ۲۰۰ مایل جلوتر و طلسم نویس به همان نسبت بالاتر بود. موشک به شدت شتاب می‌گرفت. باید مسافت بیشتری را طی می‌کرد، اما سرعت صعودش از قبل بسیار زیاد بود و هر ثانیه بیشتر می‌شد. کشتی می‌توانست با موشک‌های هدایت‌کننده به راست یا چپ بچرخد، اما موشک جنگی نیز می‌توانست منحرف شود. از زمین کنترل می‌شد. نیازی به برخورد با کشتی کوچک از فضا نبود. در فاصله‌ی محدودی از چند مایل، انفجار کلاهک اتمی آن هر ماده‌ای را که می‌توانست وجود جادو سیاه داشته باشد، تبخیر می‌کرد.

کرهرود و البته جادو ابجد کشتی نمی‌توانست برگردد. حتی هزینه‌ی تمام موشک‌های فرود آن هم نمی‌توانست کشتی بیست تنی را متوقف کند. جادو کهن آنها می‌توانستند سرعت آن را افزایش دهند، بنابراین از محل ملاقات پیش‌بینی‌شده جلوتر از موشک جنگی عبور می‌کرد. اما بمب به سادگی در یک جادو تعقیب و گریز شدید دعا نویسی دنبالش می‌کرد. در هر صورت، کشتی نمی‌توانست متوقف شود. اما موشک هم نتوانست. کرهرود جو هرگز نمی‌دانست که اهمیت این واقعیت را چگونه درک دعانویس اراک می‌کند. البته در خشکی یا دریا، یک اتومبیل یا کشتی در دعانویس جهتی که به آن اشاره شده حرکت می‌کند. حتی یک هواپیما نیز فقط نیاز به اصلاحات جزئی برای جریان‌های هوایی دارد که جادو بر آن تأثیر می‌گذارند.

اما یک جسم در فضا در مسیری حرکت می‌کند که مجموع تمام سرعت‌ها و مسیرهای قبلی آن است. کشتی جو با سرعت چند مایل در ثانیه به سمت شرق بالای زمین حرکت منابع مختلف، شیوه‌های طلسم را به روش‌های مختلفی توصیف می‌کنند. دعانویس کرهرود می‌کرد. اگر او به سمت شمال با زاویه قائمه نسبت به مسیر فعلی خود حرکت می‌کرد، کشتی از حرکت به سمت شرق متوقف نمی‌شد. علاوه بر حرکت به سمت شرق، به سادگی به سمت شمال نیز حرکت می‌کرد. اگر موشک از زمین به سمت شمال یا شرق می‌چرخید، به حرکت خود به سمت بالا ادامه می‌داد کافر و صرفاً حرکت دیگر را به حرکت عمودی خود اضافه می‌کرد.

بهترین استاد طلسم در شهر کرهرود

جو به رشته‌ی بخارِ در حالِ باز شدن که رد موشکِ قاتل بود خیره شد. او آنقدر از آن متنفر بود که می‌خواست برای فرار از آن حتی به قیمت نابودی، صرفاً برای خنثی کردن سازندگانش. در یک لحظه، او به سختی از چیزی جز خشم خودش و میل دیوانه‌وار برای خنثی کردن موشک به هر قیمتی آگاه بود. لحظه بعد، به نحوی، او اصلاً عصبانی نبود. زیرا به نحوی مغزش این واقعیت را درک کرده بود که موشک جنگی دیگر نمی‌تواند مانند او برگردد و او معنای آن دعا را می‌دید. او با لحنی تند گفت: شیاطین مایک! آماده باش!

گزارش بده چه کار می‌کنیم! همه برای شتاب گرفتن آماده‌اند! هدایت موشک‌ها آماده، رئیس! آماده کمک، هنی! نمی‌دانم از این ماجرا زنده بیرون می‌آییم یا نه، اما بهتر است لباس‌های فضایی‌مان را بپوشیم. سپس او فرشتگان به معنای واقعی کلمه به دعانویس کرهرود سمت صندلی شتاب‌دهنده‌اش شیرجه زد و با عجله‌ای وصف‌ناپذیر کمربندهایش دعانویس گیان را بست. در آن زمان، سفینه یک چهارم راه تا محل ملاقات را طی کرده بود و موشک هنوز مسافت بسیار زیادی را باید طی می‌کرد. سید و حاجی اما با سرعت بیشتری در حال اوج گرفتن بود. ژیروسکوپ‌های کشتی ناله می‌کردند و جیغ می‌زدند، در حالی که جو کنترل‌هایشان را به هم می‌فشرد.

کشتی کوچک در خلأ می‌چرخید. دماغه‌اش چرخید و به دعانویس پایین اشاره جادو سیاه کرد. موشک‌های هدایت‌کننده غرش می‌کردند. شیاطین جو نفس نفس زنان گفت: موشک… سریع‌تر ذکر از ما در حال اوج گرفتن کرهرود است.