دعانویس دشتی

فرستاده شد، جایی که به همراه پسران ثروتمندان قمار می‌کرد و مشروب می‌خورد. او دانشگاه را ترک کرد، با حامیان مالی خود مشاجره کرد و در ارتش ثبت نام کرد. آنها او را آزاد کردند و به وست پوینت فرستادند، دعانویس دشتی که به خاطر فارغ‌التحصیلی تعدادی سرباز و عدم موفقیت در فارغ‌التحصیلی دو هنرمند، ادگار آلن پو و جیمز مک‌نیل ویسلر، مشهور شیطانی است. پو اشعاری می‌نوشت و با هم‌اتاقی‌هایش برندی می‌نوشید و سرانجام تصمیم گرفت خود را از زندگی‌ای که از آن متنفر بود، بیرون کند. بنابراین او در سن بیست و دو شیطان منابع انسان‌شناسی، شیوه‌های طلسم را مورد بحث قرار می‌دهند سالگی، شاعر، یاغی و مست، اینجا بود.

دعانویس : هجده سال دیگر فرصت زندگی داشت و در این مدت، زندگی‌اش به رنج و مبارزه‌ای طولانی تبدیل شده بود. او استعدادهای درخشانی شیطانی داشت، آثارش مورد توجه قرار گرفت و سمت‌های سردبیری زیادی به دست آورد، اما نتوانست آنها را حفظ کند. او از شهری به شهر دیگر می‌رفت، با دشمنان و دوستان خود نزاع می‌کرد و تمام آن اشکال دعانویس طفره رفتن و بی‌صداقتی را که الکل و تریاک مسئول آن هستند، به نمایش می‌گذاشت…. اوگی می‌پرسد: چقدر باید از نفرین بزرگ جنوب بگویم؟ همسرش می‌گوید: همه چیز را بگو. من آن خانه‌های قدیمی مریلند و ویرجینیا را به یاد می‌آورم، تاریک و غبارآلود، که رو به زوال بودند؛ چند تکه همزاد مبلمان، پرده‌های بیدزده، و مردان و زنان ساکت و رنگ‌پریده که در خانه‌ها بودند اولی‌ها مشروب می‌خوردند، دومی‌ها مواد مخدر و داروهای تجویزی مصرف می‌کردند.

دعانویس دشتی

همچنین خانواده‌های مرفه در شهرها کافر را به یاد دارم، جوانان وحشی که شمشیر می‌زدند و پیرمردهای قدبلند با دستان لرزان. عمویی را که سرش را دعانویس در پارک از بدن جادو سیاه جدا کرد، و آن عموی دیگر را که سابقه درخشانی در نیروی دریایی داشت و تا پیری زنده دعانویس ماند، به یاد دارم. بدون اینکه هرگز هوشیار باشم. من پدرم را رمل به یاد می‌آورم، و دوران کودکی و جوانی‌ام را که برای نجات او تلاش می‌کردم. همه این مردان مهربان و ملایم، آرمان‌گرا و جذاب بودند… خانم اوگی می‌گوید: من هم یک عمو داشتم؛ دعانویس دشتی مهربان‌ترین قلبی نماز خواندن که تا به شیاطین حال دیده‌اید.

او مشروب می‌خورد چون نمی‌توانست زندگی‌ای را که در اطرافش می‌دید، مشکل حل‌نشدنی نژادی، انبوه جهل و وحشیگری را تحمل کند. من بطری‌اش را از او می‌گرفتم و پنهانش می‌کردم، و سپس در عذابش تا جایی پیش می‌رفت که به او می‌گفتند لعنتی؛ اما جادو هرگز او را آنقدر مست ندیده بودم که برای چنین کلمه‌ای عذرخواهی نکند. ما باید پو را به عنوان یکی از قربانیان رقت‌انگیز این رسوم در نظر بگیریم؛ باید درک کنیم که فضایل او از آن خودش بود، در حالی که رذایلش به او به عنوان “شیرینی” خورانده می‌شد. از بین تمام شاعران آمریکایی تا این زمان، او بزرگترین نابغه بود؛ او آتش واقعی، انرژی، بینش بود و بیشتر این نبوغ هدر رفت و از بین رفت.

این نبوغ هدر رفت، نه صرفاً به این دلیل که فرشتگان مست می‌کرد، بلکه به این دلیل که همیشه در آستانه گرسنگی بود، زیرا به بردگی زنجیر شده بود و مجبور بود به دستور مردانی با ذهن‌های روزمره یا مزدور، اشعار بی‌ارزش بنویسد؛ بلکه به این دلیل که قربانی نظریه‌های منحرف دعا در مورد هنر و زندگی بود نیز هدر دعانویس ندوشن رفت. او در کودکی با تقلید از بایرون شروع کرد و سپس تحت تأثیر نبوغ آشفته کولریج قرار گرفت. می‌توانیم دعاگر بخش بزرگی از آثار پو را، همانطور که “کوبلا خان” را طلسم در نظر گرفتیم، در نظر بگیریم و نشان دهیم که چگونه استعداد او در به تصویر کشیدن هر نوع ویرانی، وحشت و ناامیدی قابل تصوری به کار می‌رود.

نمی‌توانیم بگوییم که نظریه‌های هنری پو تا چه حد محصول رذایل اخلاقی او بودند و تا چه حد رذایل اخلاقی محصول نظریه‌ها. پس از اینکه وست پوینت را ترک کرد و در بالتیمور گرسنه ماند، با دخترعمویش، کودکی ضعیف و حساس، به فقیری خودش، آشنا شد. او وقتی دخترعمو کمتر از چهارده سال اجنه غیر مسلمان داشت با او ازدواج کرد؛ او او را می‌پرستید، اما زندگی آنها به دلیل سلامتی رو به زوالش، دعانویس دشتی همچون مصلوبی طولانی بود. چندین بار رگ خونی پو پاره شد و در نهایت بر اثر بیماری سل از دنیا رفت. سایه آن فاجعه بر تمام زندگی بالغ پو سایه افکنده بود و متوجه خواهید شد که زیباترین اشعار او درباره زنان زیبایی است که در حال مرگ یا مردن هستند.

در این بدن رنج‌دیده، نه فرشتگان تنها یک نابغه‌ی بزرگ، جادو بلکه یک ذهن بزرگ نیز زندگی می‌کرد و می‌پروراند. پو منتقدی بود، دعا نویسی از نوعی کاملاً جدید در آمریکا. او{۲۵۲}ستایش‌های بی‌هدف را با انگیزه‌های میهن‌پرستی و خودنمایی توزیع می‌کردند؛ او معیارهای انتقادی، درست یا غلط، داشت و نسبت رمال به انبوه مدعیان هنر بی‌رحم بود. بنابراین، طبیعتاً مورد نفرت و حمله‌ی توسل خشمگینانه قرار اعمال صالح دعانویس هرات می‌گرفت؛ و به دلیل نقاط ضعفش، هدف آسانی برای همه بود. نظریه‌های هنری او همان‌هایی بودند که ما در اینجا در پی ابطال آنها هستیم؛ اینکه چقدر نادرست و خطرناک بودند، زندگی او گواهی می‌دهد.

جالب است جادو بدانید که در یکی از اشعار دوران جوانی‌اش، که اولین بیان واقعی نبوغ اوست، دیدگاه کاملاً متفاوتی اتخاذ کرد. او با نقل قولی خیالی از قرآن درباره فرشته اسرافیل، که تارهای قلبش عود است، نوشت: بنابراین تو جادو کهن اشتباه نمی‌کنی، اسرافیلی، که از همه چیز بیزار است آهنگی بی‌احساس؛ برگ‌های افتخار از آنِ توست، بهترین شاعر، زیرا کافر خردمندترین. خب، آیا این شاعر رنج‌دیده‌ی بالتیمور می‌توانست آرزوی حکمت فرشته‌ی محمدی را داشته باشد؟ او قدرت تحلیلی عظیم خود را صرف ساختن فریب طلسمات شیاطین ماه و حل تمام رمزهایی کرد که افراد دعانویس تهی مغز برایش می‌فرستادند. انگار مردی باید یک موتور قدرتمند مذهب بسازد و سپس آن را برای باد زدن هوا تنظیم کند.

دعانویس دشتی در آخرین سال‌های رقت‌انگیز زندگی‌اش، اثری استادانه شماره ملا در مورد متافیزیک نوشت که آن را یورکا نامید، به این معنی که راز اعصار، ماهیت وجود و امر مطلق را حل کرده بود. این مانند تمام مقدس متافیزیک‌های دیگر است تار عنکبوتی که از کلمات دعانویس حاجیلار تنیده شده است؛ این موتور قدرتمند در اینجا برای باد زدن خلأ تنظیم شده است. پو مردی مبارز و مبلغ پرشوری بود. او برای هنر، برای آزادی و شکوه و لذت هنر، به عنوان چیزی جدا از بشریت، و از حس برادری و همبستگی انسانی جنگید. زندگی انتقام خود را از او گرفت، مجازات او به اندازه کافی سنگین بود، و ما باید به ابراز تاسف خود بسنده کنیم اما دعانویس به این واقعیت که نظریه‌های هنری او هنوز در جهان زنده متون کهن هستند و هنرمندان جوان دیگر را نابود می‌کنند.

این همان چیزی است که وظیفه دردناک درس‌های اخلاقی گرفتن از مزار شاعران بزرگ که در بدبختی خود مرده‌اند را ضروری می‌سازد.{۲۵۳} . فصل ۷۳ شاعر خوب خاکستری ادگار آلن پو زندگی کرد و نوشت تا ثابت کند که هنر، دعانویس دشتی اخلاق را کنار می‌گذارد. اکنون به شاعر دیگری می‌رسیم که زندگی کرد و نوشت تا ثابت کند که هنر، هر چیز دیگری را کنار می‌گذارد. او یک دعانویس پیام و یک ایمان داشت که دعانویس مهردشت انگیزه غالب در هر چیزی بود که می‌نوشت؛ طلسم به طور خلاصه، او یکی از پیامبران بزرگ بود مانند دانته، میلتون، تولستوی، نیچه، که از هنر به عنوان وسیله‌ای برای تحت تأثیر قرار دادن روح انسان‌ها استفاده می‌کرد.

دشتی با اشاره به والت ویتمن، اکنون وزن مرجعیت انتقادی را در کنار خود داریم؛ اساتید فرهیخته و کاملاً محترم دانشگاه به این سبک درباره کتاب‌های او می‌نویسند و به خاطر این کار، جایگاه خود را از دست نمی‌دهند. اما توجه داشته باشید که در زمان حیات ویتمن چقدر متفاوت بود؛ در سال‌های اولیه، افکار عمومی محترم او دعانویس را نوعی دیوانه‌ی وقیح می‌دانستند. اولین نسخه از برگ‌های علف، هزار نسخه‌ای که توسط خودش چاپ شده بود، روی دست او ماند، به جز نسخه‌هایی که رایگان ارسال کرده بود و طلسم نویس حتی برخی از این نسخه‌ها، یکی توسط شاعر ویتیِر، برگردانده شد!

بهترین روش دعا برای شهر دشتی

منتقدی نوشت که ویتمن به اندازه‌ی خوکی که با ریاضیات آشنا نیست، با فرشتگان هنر ناآشنا است. دیگری نوشت که او سزاوار شلاق جلاد عمومی است. او به دلیل اینکه یک نسخه از کتابش را در میز خودش قفل کرده بود، از یک سمت دولتی در واشنگتن برکنار شد و بارها و بارها ناشرانش با تهدید به پیگرد قانونی مجبور شدند کتاب را از گردش خارج کنند. تنها کسی که در میان معاصران جادو سیاه سید و حاجی ویتمن نبوغ او را تشخیص داد، امرسون بود و وقتی ویتمن نامه امرسون را در چاپ دوم برگ‌های علف منتشر کرد، امرسون خجالت‌زده شد زیرا در این میان دوستان وحشت‌زده‌اش او را متقاعد کرده بودند که در دعا عبادت کردن علوم غریبه نظرش تردید کند.

از فرشتگان همه اینها می‌توانیم بفهمیم که قضاوت در مورد معاصران چقدر دشوار است. والت ویتمن در خانواده‌ای کشاورز در منطقه‌ای دورافتاده از لانگ آیلند به دنیا آمد. پدرش نجار شد جادو شدن و به بروکلین، که در انرژی مثبت آن زمان شهری کوچک بود، نقل مکان کرد. والت در دوازده سالگی به عنوان پیشخدمت مشغول به کار شد؛ او کمی مطالعه کرد، چاپ یاد گرفت و معلم شد و تا حدودی هم سخنران. او طرفدار لغو برده‌داری، طرفدار منع مصرف مشروبات الکلی و انواع دیگر عجیب و غریب بود؛ فردی کندرو، نسبتاً بی‌حوصله{۲۵۴}جوانی لجباز که از جایی به جای دیگر می‌رفت، با انواع و اقسام آدم‌ها ملاقات می‌کرد، زندگی را با علاقه تماشا می‌کرد، اما هیچ اهمیتی به موفقیت دعانویس مجومرد نمی‌داد.

او شغل شیاطین خوبی به شیوه‌های طلسم اغلب در منابع مختلف به طور متفاوتی توصیف شده‌اند. دعانویس دشتی عنوان ویراستار روزنامه داشت، اما به دلیل دیدگاه‌هایش در مورد برده‌داری آن را رها کرد. او سبک جدیدی در دعا نویسی زندگی ایجاد کرد.