دعانویس هندودر

و تمام چشم‌انداز سطح ماه برای آداب و رسوم تاریخی، شیوه‌های معنوی را شکل داده‌اند لحظه‌ای در پشت ابرهای مه‌آلود پنهان شد. موشک‌ها سوختند. هانی و رئیس، موشک‌های سوخته را تعویض کردند. آنها لوله‌های غول‌پیکر و سنگینی بودند که روی زمین دعانویس هندودر فرشتگان نمی‌توانستند آنها را به حرکت درآورند. حالا آنها را در قفل‌های کنجکاو قرار دادند که آنها را به خارج از بدنه و در موقعیت شلیک منتقل می‌کرد. کوه‌های حلقه‌ای وقتی دوباره فوران کردند، غول‌پیکر بودند! در آن زمان، ارتفاع آنها فقط ۲۰ مایل بود و برخی شیاطین از قله‌ها تا چهار مایل از کف دهانه داخلی خود ارتفاع داشتند. کشتی‌ها هنوز به سرعت در حال پایین آمدن بودند.

دعانویس : جو در میکروفونش صحبت کرد. دارم به ماه‌پیما زنگ می‌زنم! دارم زنگ می‌زنم مکث کرد و گفت با قاطعیت گفت: پیشنهاد می‌کنم آخرین انفجارمان را با هم شلیک کنیم. اجازه می‌دهید؟ باشه؟ سطح ماه به سمت آنها می‌آمد. دهانه‌ها، ترک‌ها، فواره‌های یخ‌زده‌ی سنگ، موج‌های متورم زمین که بدون هیچ نظم و حرز دلیلی توسط پرتاب‌های غول‌پیکر موشک‌ها از آسمان، صد هزار میلیون سال پیش، قطع شده بودند. رنگ‌ها باورنکردنی بودند. قرمز و قهوه‌ای و زرد وجود داشت. دعا نویسی خاکستری و آبی پررنگ غبارآلود و رگه‌هایی از رنگ‌های کاملاً غیرممکن در ترکیب وجود داشت. اما جو نمی‌توانست این را تماشا کند. او چشمش را به یک وسیله‌ی خیلی خاص دوخته بود که یک فاصله‌یاب راداری بود.

دعانویس هندودر

او در مورد سکو از آن استفاده نکرده بود چون قوطی‌های حلبی و چیزهای بی‌اهمیت زیادی در اطراف شناور بودند. قابل اعتماد نبود. اما فاصله‌ی دقیق تا نزدیکترین دعاگر جسم جامد را اندازه‌گیری می‌کرد. جو آرام دعانویس جاورسیان گفت: برای شلیک با شماره پنج آماده شوید. هندودر موشک‌های یدک‌کش فضایی با قدرت شلیک شدند. برای اولین علوم غریبه بار از زمانی که از سفینه ماه‌نشین سبقت گرفتند، یدک‌کش انرژی مثبت اکنون کمک داشت. موشک‌های باقی‌مانده در بیرون بدنه سفینه ماه‌نشین با شدت شلیک شدند. دعانویس هندودر از دریچه‌ها چیزی جز سفیدی‌های برخوردکننده دیده نمی‌شد. موشک‌ها وزوز جادو شدن می‌کردند و می‌غریدند و دعا غرش می‌کردند…

موشک‌های اصلی فرشتگان سوختند. شیاطین موشک‌های هدایت‌کننده هنوز غرش می‌کردند. جو آنها را به امید اینکه نیروی بالابرنده‌شان چه فایده‌ای داشته دعا نویسی باشد، به پرواز درآورده بود. هانی با لحنی متعجب گفت: جو! احساس دعانویس سنگینی می‌کنم! نه زیاد، اما یه کم! و دعا موشک‌های کافر اصلی از کار افتادن! جو سر تکان داد. به ابزارهای جلویش نگاه کرد. یکی از کنترل‌ها را جابه‌جا کرد و یدک‌کش فضایی تاب خورد. تا مرز زنجیر یدک‌کشی که به سفینه‌ی ماه‌نورد بسته بود، تاب خورد. جو دوباره کنترل‌هایش را جابه‌جا کرد. یک تماس عجیب و غریب و خشن در جایی وجود داشت. جو موشک‌های هدایت‌کننده را قطع کرد و می‌توانستیم بیرون را ببینیم.

صداهای خشن بیشتری به گوش می‌رسید. یدک‌کش فضایی کمی آرام گرفت و شیطانی کمی خم شد. بی‌حرکت ماند. سپس دیگر هیچ صدایی نیامد. جو گفت: بله ما کمی وزن داریم. دعانویس هندودر ما روی ماه هستیم. آنها با صفوفی عجیب و غریب دعا و باوقار از کشتی پیاده شدند. دعانویس هندودر در اطرافشان صخره‌هایی سر به فلک کشیده بود که هیچ‌کس جز در خواب به ارواح آنها نگاه نکرده بود. بالای سرشان یک دعا گوی بزرگ و گرد سبزرنگ آویزان بود که کلاهک یخی قطبی سفید آن به وضوح دیده می‌شد. این گوی در میانه آسمان معلق بود و چهار برابر ماه طلسم نویس از زمین دیده می‌شد.

اگر کسی بی‌حرکت می‌ایستاد و به آن نگاه می‌کرد، بدون شک می‌دید که هر بیست دعانویس و چهار ساعت یک بار به دور خود می‌چرخد. مایک در میان گرد و غباری که در آن قدم می‌زد، تقلا می‌کرد. هنوز هیچ‌کس از سفینه ماه بیرون نیامده بود. آن چهار نفر به معنای واقعی کلمه اولین انسان‌هایی بودند که پا بر سطح ماه گذاشته بودند. اما هیچ‌کدام از آنها به این واقعیت اشاره نکردند، هرچند همه کاملاً از دعانویس آن آگاه بودند. مایک گرد و غبار را به هوا پرتاب کرد. گرد و غبار به طرز عجیبی مانند مایع بلند شد. هوایی برای پراکنده کردن آن وجود نداشت.

دعانویس پرندک عمداً دوباره به حالت اولیه خود بازگشت. مایک با لحنی عجیب و غریب و با لحنی عجیب و غریب گفت: پنیر سبز نه. جو موافقت کرد: نه. بیا بریم پیش سفینه‌ی ماه. به نظر همه چیز درست میاد. امکان نداره محکم فرود اومده باشه. آنها از زمین به سمت بخش عمده‌ی کشتی رفتند، که اکنون پایگاهی برای اشغال نظامی کره‌ای با مساحت خشکی بیشتر از مجموع تمام قاره‌های زمین بود اما حتی یک قطره آب هم نداشت. کشتی ماه‌نشین کمی کج شده بود، اما آشکارا سالم بود. در هر دریچه‌ی بدنه، چهره‌هایی دیده می‌شد. رئیس ناگهان ایستاد. دعانویس هندودر دعا تخته سنگ بزرگی از میان گرد و غبار برخاست.

دعانویس مهاجران رئیس با دستی که دستکش فضایی به آن زده بود، هوشمندانه به آن ضربه زد. با اشتیاق گفت: دارم روی ماه حساب می‌کنم که کودتا بشه! ببندیدش، رفقا! سپس او به دیگران در مسیرشان به سمت دریچه اصلی کشتی ماه‌پیما ملحق شد. مایک با دعانویس شوخ طبعی پرسید: در بزنیم؟ شک دارم زنگ شیاطین در داشته باشند! اما درِ قفل داشت برای ورود طلسم آنها باز می‌شد. هندودر آنها به داخل هجوم آوردند. فرمانده براون با بدنی کشیده منتظر آنها بود. خوشحالم که سوار شدید. و لبخندی واقعی بر چهره‌اش نقش بست. جو با دقت و وضوح خاصی در میکروفون صحبت می‌کرد.

کمی بیش از یک ثانیه طول کشید تا صدایش به مقصد برسد. سپس مکثی به همان اندازه برقرار شد تا اینکه اولین هجای پاسخ سالی از زمین به او رسید. جو با احتیاط گفت: من به پدرت گزارش داده‌ام، و سفینه ماه رمال هم به نیروی دریایی گزارش داده است. تا چند ساعت دیگر، من و هانی و رئیس و مایک پرواز می‌کنیم تا به سکو برگردیم. ما موشک‌ها را از انبارهای سفینه ماه گرفتیم. صدای سالی به طرز شگفت‌آوری واضح بود. کمی می‌لرزید، اما هیچ نویزی که گیرنده را مختل کند، وجود نداشت. بعدش چی، جو؟ جو به او گفت: من گزارش‌های کتبی و عکس‌ها و اولین نمونه‌های زمین‌شناسی از ماه را آورده‌ام.

دعانویس آلاشت من پستچی هستم. احتمالاً شصت ساعت طول می‌کشد اجنه غیر مسلمان تا به سکو برگردیم بیشتر راه سقوط آزاد است و بعد سوخت‌گیری می‌کنیم و من به زمین می‌روم فرشتگان تا گزارش‌ها و از این قبیل چیزها را تحویل بدهم. مکث. یک ثانیه و کمی طول کشید تا دعانویس صدای او برود. دعانویس هندودر ثانیه‌ای دیگر و دعا نویسی چیزی بیش از آن طول کشید تا صدای او برگردد. و بعدش؟ جو گفت: من هم دارم سعی می‌کنم بفهمم. امروز چه روزی است؟ سالی پس از مکثی اجتناب‌ناپذیر گفت: سه‌شنبه. ساعت ده صبح سه‌شنبه در انبار است. جو در ذهنش محاسباتی جادوگر انجام داد. سپس گفت: من باید دوشنبه‌ی آینده روی زمین فرود بیایم.

مکث کن. کافران سالی گفت: بله؟ جو گفت: داشتم فکر می‌کردم. نظرت چیه امشب رمل یه قرار بذاریم؟ گشایش مکث دیگری کرد. بعد صدای سالی آمد. هندودر انگار خوشحال بود. این یه قراره، جو. و… می‌دونی، من باید اولین دختر دنیا احضار باشم که با مرد توی ماه قرار می‌ذاره؟ به نظرم این سوالات باید قبل از اینکه ما بتوانیم برای خواندن راحت سنت‌های مختلف ممکن است شیوه‌های طلسم را به طور متفاوتی توصیف کنند تمام شگفتی‌ها و ماجراهای شگفت‌انگیزی که صادقانه تلاش خواهم کرد تا روایت کنم، آرام بگیریم، پاسخ داده شوند. جادو سیاه در دعانویس سنجان وهله اول، پادشاه مو توسل شخصیتی ذکر بسیار دلپذیر است که مقام پادشاه را دارد. او نه خیلی قدبلند است و نه خیلی کوتاه؛ او بین چاق و لاغر است؛ وقتی غمگین نیست، به طرز لذت‌بخشی شاد است و اگر بتواند شاد باشد، به ندرت غمگین شیطان است.

من هرگز جرات نکرده‌ام بپرسم که او چند سال دارد؛ اما وقتی متوجه می‌شویم که او مقدر جفت روحی شده تا زمانی که دره مو وجود دارد، دعانویس هندودر زنده بماند، می‌توانیم به طور منطقی فرض کنیم که پادشاه مو دقیقاً به اندازه سرزمین مادری‌اش پیر است. و متون کهن هیچ‌کس در مو هرگز سال‌ها را حساب نکرده تا ببیند چند سال همزاد بوده‌اند. بنابراین فقط می‌گوییم که پادشاه مو و دره مو هر کدام بخشی از دیگری هستند و نمی‌توان آنها را از هم جدا کرد. او را فرشتگان پادشاه جادویی نمی‌نامند چون با جادو سر و کار دارد چون او با جادو سر و کار ندارد.

بهترین استاد طلسم در شهر هندودر

اما او چنان زندگی عجیبی را در چنان کشور عجیبی می‌گذراند که تاریخش شیاطین مطمئناً برای ما که دعانویس در مناطق متمدن جهان زندگی می‌کنیم و فکر می‌کنیم هر چیزی که نتوانیم دلیلی برایش پیدا کنیم باید به خاطر جادو باشد، جادویی به نظر خواهد رسید. مطمئن باشید که زندگی پادشاه مو برای او به اندازه کافی ساده به نظر می‌رسد، زیرا او هیچ وجود دیگری ابجد را نمی‌شناسد. و دعانویس نیمور اگر او از شیوه‌های زندگی ما آگاه می‌شد، بدون شک او را بسیار شگفت‌زده می‌کرد. سرزمین مو، که توسط پادشاهی که ما او علوم غریبه را پادشاه جادویی می‌نامیم اداره می‌شود، اغلب به عنوان “دره زیبا” شناخته می‌شود.

اگر فقط آن را روی نقشه‌های جغرافیای ما قرار می‌دادند و آن را صورتی یا سبز روشن رنگ می‌کردند و یک نقطه گرد بزرگ که قلعه پادشاه در آن قرار دارد چاپ جادو می‌کردند، به راحتی می‌توانستند مکان دقیق آن را به شما نشان دهند. اما من نمی‌توانم دره مو را در هیچ جغرافیایی که بررسی کرده‌ام پیدا کنم؛ بنابراین گمان می‌کنم مردانی که این کتاب‌های آموزنده دعانویس آکند را نوشته‌اند واقعاً چیزی در مورد مو نمی‌دانند، وگرنه مطمئناً روی نقشه‌ها مقدس وجود داشت. از یک چیز مطمئنم: هیچ کشور دیگری که در نقشه‌ها آمده است به اندازه دره زیبای مو دلپذیر نیست.

خورشید همیشه می‌تابد و پرتوهای آن معطر است. دعانویس هندودر مردمی که در دره زندگی می‌کنند نمی‌خوابند، زیرا شبی وجود ندارد. هر چیزی که ممکن است نیاز داشته باشند روی درختان رشد می‌کند.