دعانویس ابوموسی

محروم مردم روسیه‌اش ساخته شده است. او می‌خواست املاک خود را رها فرشتگان کند و مانند یک دهقان زندگی کند و آنچه را دعانویس ابوموسی که از کارگران گرفته بود به آنها بازگرداند. اما دعانویس افسوس که در این میان، او خانواده‌ی بزرگی تشکیل داده بود و این خانواده در این مورد حرفی برای گفتن داشت. کنتس تولستوی تا زمانی که شوهرش به ماندن به عنوان یک مرد ادبی راضی بود، یاور فداکار او بود. اما وقتی که او می‌خواست پیامبر و قدیس شود، کنتس فکر می‌کرد که او دیوانه است. او فرزندانی داشت که باید مراقب آنها می‌بود و البته فرزندان نیز می‌خواستند اجنه غیر مسلمان مانند پدرشان در شیاطین دنیای شماره ملا بزرگ لذت و مد بزرگ شوند.

دعانویس : تولستوی خود را بازنشسته کرد تا در کلبه‌ای زندگی کند؛ لباس دهقانی می‌پوشید دعانویس و وقت خود را صرف پینه‌دوزی کفش می‌کرد. او{۲۷۴}از حق نشر خود گذشت، اما هرگز دعاگر نتوانست شجاعت رها کردن زمینش را پیدا کند؛ بنابراین، با وجود تمام موعظه‌های دردناکش، همچنان ثروتمند می‌شد و تعادل زندگی‌اش به تناقض و ناهماهنگی مداوم تبدیل شده بود. در نهایت دیگر نتوانست تحمل کند؛ مطالعات انسان‌شناسی، آیین‌های طلسم را مورد بحث قرار می‌دهد دید که فرزندانش بر سر ملک نزاع می‌کنند، مانند فرشتگان بسیاری از پرندگان شکاری بر سر لاشه، و بنابراین از خانه‌اش بیرون رفت، بدون هیچ کس جز منشی‌اش. مدتی هیچ کس نمی‌دانست او کجاست و سرانجام او را بیمار و در حال مرگ پیدا کردند.

دعانویس ابوموسی

فرار او یکی از بزرگترین اتفاقات تاریخ بود و صحنه‌هایی که در بستر مرگ او رخ داد، به کافران شکلی دراماتیک تمام نیروهای متضاد آن زمان را خلاصه کرد. تولستوی کلیسای روسیه را به عنوان مخلوق خرافات و دعانویس آشار استثمار رد کرده بود. او به مسیحیت اولیه علوم غریبه بازگشته بود و کلیسا او را تکفیر کرده بود. دعانویس ابوموسی قدیس اکنون، هنگامی که او در حال مرگ بود، آنها طلسم می‌خواستند او را برگردانند، زیرا می‌دانستند که وجودشان به آن وابسته است. اگر نمی‌توانستند او را به اعتراف و توبه ترغیب کنند، در مورد آن دروغ می‌گفتند و می‌گفتند که او این کار را کرده است، همانطور که کلیساهای ارتدکس اعمال صالح برای بسیاری از بدعت‌گذاران بزرگ دیگر انجام داده‌اند.

دعانویس کرگان بنابراین دوستان تولستوی در ایستگاه راه‌آهن، جایی که او در حال مرگ بود، نگهبانی می‌دادند تا کشیشان و اسقف‌ها را دور نگه دارند! و همچنین مأموران پلیس و جاسوسان، انبوهی از حشرات موذی، دعانویس در امور هر کسی که در بستر مرگ بود، کنجکاوی می‌کردند و با وحشت برای دستورالعمل به ستاد مرکزی تلگراف می‌زدند. هنگامی که روح بزرگ درگذشت و جسد باید منتقل می‌شد، برخی از دانش‌آموزان سعی کردند سرود مذهبی بخوانند و صحنه‌های معمول وحشیگری که مردم روسیه به آن عادت داشتند، به جادو وجود آمد. تولستوی با برخی از انقلابیون زمان خود ملاقات کرده بود، اما با آنها سرد برخورد کرده بود؛ او به فرشتگان سیاست دعانویس علاقه‌ای نداشت، فقط به مسائل مذهبی و اخلاقی علاقه‌مند بود.

تغییر مذهب او ابتدا به شکل عدم مقاومت مطلق در برابر شر بود. بعداً او آن را به دکترینی که سید و حاجی گاندی اکنون در سراسر آسیا در حال گسترش آن است، یعنی مقاومت بدون خشونت تغییر داد. شما نباید از نیروی فیزیکی علیه دشمن خود استفاده کنید، بلکه باید با کلام و آموزش، با قدرت استقامت و اعتقاد اخلاقی خود با او مخالفت کنید. به این ترتیب دعانویس تیرور او را شرمنده می‌کنید یا نیروهای اخلاقی کل روح جهان را برای سرزنش او برمی‌انگیزید. تولستوی این رفتار را در مورد کلیسای دولتی و شیطانی پلیس به کار برد. دعانویس ابوموسی البته، اگر او یک دهقان یا اگر او یک کارگر، یا حتی یک دانشجوی فقیر یا ادیب بود، با شلاق تا سر حد مرگ جادو سیاه کتک می‌خورد، یا به سیبری فرستاده می‌شد تا در اردوگاه‌های کار اجباری مقدس هلاک شود.

دعانویس مهردشت اما او عضوی از اشراف بود طلسم و نفوذ خانواده‌اش از او محافظت می‌کرد، تا اینکه در سراسر جهان چنان مشهور شد که از ذکر خود تزاریسم نیز بزرگتر بود. در سال‌های آخر عمر، او به عنوان نمادی باشکوه از اعتراض مردم روسیه زندگی کرد؛ او علیه جنگ، علیه ظلم دولت، علیه زمین‌داری، علیه کشیش سالاری استدلال‌هایی را بیان کرد؛ و تمام قدرت‌های تاریکی در دعا نویسی روسیه جرات نکردند انگشت خود را به سمت او دراز کنند. او در سال‌های پایانی عمرش چندین رمان نوشت که من شخصاً یکی از آنها را بزرگترین اثر او می‌دانم. این رمان رستاخیز است که داستان یک اشراف‌زاده دعا نویسی جوان روسی را روایت می‌کند که دختری دهقان را اغوا می‌کند و بعداً در زندگی متوجه می‌شود که او یک فاحشه است.

او به خاطر کاری که انجام داده عذاب وجدان می‌گیرد و برای رستگاری او راهی مذهب می‌شود، او را تا سیبری دنبال می‌کند و نجات می‌دهد و در نهایت آنها همان زندگی عاشقانه برادرانه فرشتگان و خواهرانه‌ای را تجربه می‌کنند که تولستوی برای موعظه آن آمده بود. دعانویس ابوموسی این داستان شامل تصاویر ترسناکی از کل سیستم روسیه است؛ به زبان‌های طلسم نویس بی‌شماری ترجمه شده است و احتمالاً بیش از هر کتاب دیگری در دعا تضعیف تزاریسم نقش داشته است. تولستوی یک اثر انتقادی منتشر کرد و لافت برخی فکر می‌کنند که شیاطین من ایده‌هایم را جادو سیاه از آن گرفته‌ام. تعویذ بنابراین، بگذارید بگویم که اگر می‌خواهید ریشه مامون‌آرت را پیدا کنید، بهتر است به چشم‌اندازهای دموکراتیک والت ویتمن که یک نسل قبل از اثر تولستوی منتشر شده است، مراجعه کنید.

تز هنر چیست؟ تولستوی تنها در یک مورد خاص با تز من شباهت دارد؛ اینکه هر دوی ما معتقدیم که هنر با پرسش‌های اخلاقی مرتبط است باوری که با آیسخولوس و سوفوکل و اوریپید و آریستوفان و ویرژیل و دانته و سروانتس و مولیر و ویکتور هوگو و داستایفسکی و تنیسون و ایبسن و به همین طلسم ترتیب با فهرستی طولانی از افراد دعانویس که هنوز باید مورد بررسی قرار گیرند، مشترک هستیم. اما هنرمند از چه کافران دیدگاهی باید به اخلاق نزدیک شود؟ تولستوی در پاسخ می‌گوید کسی که به عقل بی‌اعتماد است، به علم بی‌اعتماد است و هیچ فایده یا اعتقادی به پیشرفت، چه اجتماعی، چه سیاسی یا فکری، ندارد.

او معتقد است که تنها اساس امید برای انسان‌ها، بازگشت به اشکال ابتدایی و ابتدایی زندگی است.{۲۷۶}می‌خواهد هنر خود را به آن احساسات رمل ساده‌ای محدود کند که توسط دهقان بی‌سواد قابل درک است. باید بگویم که ساده‌ترین راه برای روشن کردن اردکان تز او تغییر عنوانش از هنر چیست؟ شیطانی به هنر فرشتگان کودکان چیست؟ است. هر ایرادی که منتقد ممکن است در مامون‌آرت جادو پیدا کند، از او خواهش می‌کنم که متوجه باشد نویسنده‌اش یک مسیحی بدوی نیست، بلکه یک سوسیالیست علمی است؛ کسی که از دستاوردهای عقل بشری استقبال می‌کند و مشتاقانه منتظر یک نظم اجتماعی پیچیده و هنر اجتماعی است که از شدت و ظرافتی فراتر از قدرت درک، نه فقط درک دهقانان روسی، بلکه درک فرهنگ فردگرای انحصاری و سخت‌گیر زمانه ما، برخوردار باشد.

فصل ۷۷ سردرد و دین سوء هاضمه ما رمان فرانسوی را به دست فلوبر سپردیم. اکنون برمی‌گردیم تا تأثیر دو نویسنده فرانسوی را که مکتبی به نام ناتورالیسم دعانویس ابوموسی را تأسیس کردند، بررسی کنیم. آنها معاصر فلوبر بودند، اما تأثیر آنها بعداً به حساب آمد، به این دلیل که شناخت آنها بسیار به تأخیر افتاد. ژول و ادموند دو گنکور دعا نویسی برادرانی بودند که در نویسندگی چنان با هم همکاری می‌کردند که همچون یک ذهن و یک قلم شده بودند. ژول، برادر کوچکتر، در چهل سالگی درگذشت؛ برادرش تا پیری زندگی جادو سیاه کرد. آنها از خانواده‌ای اشرافی بودند و شایستگی را به ارث برده بودند؛ آنها مجرد و نیمه جادوگر علیل بودند و خود را با کلیسا نوعی دیوانگی زاهدانه وقف هنر دعانویس مجومرد کردند.

بهترین استاد طلسم در شهر ابوموسی

آنها معتقد بودند که هنر واقعی فقط توسط هنرمندان قابل درک است؛ اما علیرغم این نظریه، به دلیل شدت حساسیت و سرزندگی که به موجودات مغز خود می‌بخشیدند، به عظمت دست یافتند. این خانواده‌ی گونکور بودند که برای اولین بار از اصطلاح ناتورالیسم استفاده کردند. ایده‌ی آنها این بود که شخصیت‌ها ساخته می‌شوند و داستان با دعانویس هرات توجه بی‌نهایت به جزئیات، واقعی می‌شود. هیچ تلاشی برای تعمیم نباید صورت گیرد، باید با جزئیات سر و کار داشته باشید و باید آن جزئیات را با انبوهی از شرایط بیرونی آشکار کنید. همه چیز باید تابع این هدف باشد؛ سبک باید انعطاف‌پذیر باشد، باید مانند موسیقی اپرای واگنر، طلسم در هر لحظه، مطابق با صحنه‌ای که به تصویر می‌کشد، تغییر کند.

این نویسندگان تمام قوانین ظرافت ادبی فرانسه را زیر پا گذاشتند، از کلمات وحشیانه و ممنوعه استفاده کردند، بنابراین منتقدان آنها را مسخره کردند و آکادمی ریشلیو آنها را طرد کرد و آنها مجبور شدند آکادمی خود را تأسیس کنند. اولین اثر مهم آنها ژرمینی لاسرتئو بود که داستان زندگی یک خدمتکار فرانسوی را روایت می‌کند. چرا هنر اصیل داستان‌نویسی باید در برابر چنین قهرمانی سر جادو تعظیم فرود آورد؟ نویسندگان در مقدمه‌ای به این سوال پاسخ می‌دهند: با زندگی در قرن نوزدهم، در زمان حق رأی عمومی، دموکراسی و پیشینه‌های فرهنگی بر تفسیر طلسم تأثیر می‌گذارند لیبرالیسم، از خود پرسیدیم که آیا آنچه دعانویس دشتی طبقات فرودست نامیده می‌شود، حقی بر رمان ندارد؟ آیا مردم این جهان زیر یک جهان قرار است تحت ممنوعیت شیاطین ادبی و تحقیر نویسندگانی باقی بمانند که تاکنون در مورد هر روح و قلبی که طلسم ممکن است داشته باشند سکوت کرده‌اند.

برای نویسنده و خواننده طبقات بی‌ارزش، بدبختی‌هایی که بسیار پست هستند، درام‌هایی که بسیار کافران رکیک هستند، دعانویس ابوموسی فجایعی که در وحشتشان بسیار پست هستند، وجود دارد؟ کنجکاو شدیم که بدانیم آیا تراژدی، آن شکل مرسوم ادبیات فراموش‌شده و جامعه‌ای ناپدیدشده، سرانجام مرده است؟ آیا در کشوری عاری از اشرافیت کاستی و قانونی، بدبختی‌های فرودستان و فقرا به همان بلندی که بدبختی‌های بزرگان و ثروتمندان را بیان می‌کند.