دعانویس زارچ

است که ویکتور هوگو و فرانسه انقلابی دو عبارت با یک معنی هستند.{۱۹۹} فصل کافر دوازدهم تایگر، تایگر! اگر ویکتور هوگو وجدان اجتماعی نداشت، چه می‌شد؟ اگر جنبش رمانتیک خود را به عرصه هنر محدود می‌کرد، به دعانویس زارچ چه چیزی می‌رسید؟ تئوفیل گوتیه به این سؤالات برای ما پاسخ می‌دهد. ما او را در نوزده سالگی دیده‌ایم که جادو سیاه با جلیقه ساتن سرخ‌رنگش ​​در نبرد هرنانی شرکت می‌کند؛ در همان سن می‌بینیم که دانشجویان هنر را در رقص‌های تمسخرآمیز دور مجسمه راسین در یکی از میدان‌های عمومی پاریس رهبری می‌کند. پس از آن، می‌بینیم که او به مدت چهل و دو کافران سال با پشتکار از فرمول هنر برای هنر پیروی می‌کند.

دعانویس : او اعلام گشایش می‌کند که نه دینی دارد، نه سیاسی؛ هیچ دغدغه‌ای با هیچ مسئله اخلاقی یا فکری ندارد، او صرفاً و صرفاً یک هنرمند است و خود را با شور و اشتیاقی شیاطین پرشور وقف خلق آثار زیبایی ناب می‌کند. وسواس او با قانونی که وضع می‌کند نشان داده می‌شود، قانونی که می‌گوید یک هنرمند جوان باید قبل از نوشتن یک بیت برای انتشار، حداقل پنجاه هزار بیت برای تمرین بنویسد. و محتوای این دعا هنر چیست؟ گوتیه به یک چیز اعتقاد دارد، بدن انسان. جادو سیاه او قدیس به آن نه به عنوان ابزاری برای ذهن، خانه‌ای برای روح، بلکه به عنوان چیزی در خود، برای تغذیه و نوازش و عطر زدن، و پوشیدن لباس‌های دعاگر ابریشمی و ساتن، و برای شرکت در ماجراجویی‌های جنسی اعتقاد دارد.

دعانویس زارچ

ادعاهای هنر برای هنر، پوچ و بی‌معنی از آب درمی‌آید؛ واقعیت امر، هنر برای عیاشی است. گوتیه در بیست و چهار سالگی رمانی با عنوان مادموازل دو موپن منتشر کرد که می‌توان آن را هر طور که شما دوست دارید شکسپیر نامید که توسط شیطان بازنویسی شده است. بانوی جوانی اهل طلسم زیبایی و مد، در لباس یک مرد پرسه می‌زند و این فرشتگان امر امکانات بی‌پایانی برای تحریک دعا نویسی جنسی فراهم می‌کند؛ دعانویس زارچ زنان عاشق او می‌شوند، به همزاد این تصور که او یک مرد است، و مردان نیز به طور غریزی عاشق او می‌شوند؛ عیاشی‌هایی که به این ترتیب به تعویق می‌افتند، به ویژه هنگامی که سرانجام رخ می‌دهند، هیجان‌انگیز هستند.

بعضی از مردان این نوع فساد را در بیست و چهار سالگی نوشته‌اند و با افزایش سن چیزهای بهتری یاد گرفته‌اند؛ اما گوتیه مطلقاً هیچ چیز یاد نگرفته است. به{۲۰۰}او در پایان عمر طولانی خود به خلق رمان‌ها و داستان‌هایی ادامه داد که تنها هدف آنها تجلیل از عیاشی، رمانتیک و هیجان‌انگیز کردن آن با ولخرجی‌های استادانه ثروت و سر به فلک کشیدن دستگاه تجمل بود. این ترفند به این دلیل ساده که حواس محدود هستند، شکست می‌خورد. وقتی گرسنه هستید، یک شام شما را مجذوب خود می‌کند، اما ده هزار شام وحشتناک است؛ و همین امر در مورد معاشقه نیز صدق دعانویس حاجیلار می‌کند.

مردان و زنان حاضر در این عیاشی‌ها ما را به یاد افرادی در یک کافر قلعه محاصره شده می‌اندازند که در سنت‌های نمادین از نظر تاریخی تکامل یافته‌اند وحشت مرگبار از دشمنی زندگی می‌کنند که عبادت کردن در جادو نهایت هرگز از به دام انداختن آنها باز نمی‌ماند. دعانویس زارچ فرانسوی‌ها برای آن دشمن پیروز کلمه‌ای ساخته‌اند: انوئی . نیازی به گفتن نیست که هنر تئوفیل گوتیه، هنری متعلق به طبقه مرفه است. این عیاشی‌ها فقط در تمدن برده‌داری امکان‌پذیر است؛ آنها این واقعیت را پیش‌فرض می‌گیرند که توده مردم برای جمع‌آوری ثروت برای عده‌ای ممتاز زحمت خواهند کشید فرشتگان تا در شبی آشوب آن را نابود کنند. در همان ابتدای مادموازل دو موپن، نویسنده قهرمان خود را به تصویر می‌کشد که در آسایش با خدمتکاری برای خدمت به او زندگی می‌کند و کاری جز نارضایتی ندارد.

شور و شوق‌های بیهوده‌ام در متون کهن قلبم به طور کسالت‌باری دعانویس قارقار می‌کنند و به دلیل کمبود غذای دیگر، خود را قربانی می‌کنند. او غرق در خیالات است نیازی ابجد به گفتن نیست که همه اینها مربوط به لذت‌هایی است که او قصد کسب آنها را ندارد. منتظر می‌مانم تا آسمان‌ها گشوده شوند، و فرشته‌ای با وحی دعانویس میبد بر من نازل شود، تا انقلابی رخ دهد و تختی به من داده شود، تا یکی از مذهب باکره‌های رافائل بوم نقاشی را ترک کند و بیاید و مرا در آغوش بگیرد، تا خویشاوندانی که ندارم بمیرند و چیزی را برایم به جا جادو طلسم بگذارند که مرا قادر سازد خیالم را بر رودخانه‌ای از طلا برانم و غیره.

رویای جفت روحی او سرانجام به شکل یک زن شیاطین درمی‌آید و صفحات زیادی را به شرح جزئیات ویژگی‌های او اختصاص می‌دهد. نیازی به گفتن نیست که او به طبقات شورشی تعلق دارد. من زیبایی را الماسی می‌دانم که باید تعویذ در طلا نصب و تزئین دعا نویسی شود. نمی‌توانم زنی زیبا را بدون کالسکه، اسب، خدمتکار و هر آنچه که به درآمد صد هزار دلاری در سال تعلق دارد تصور کنم؛ بین زیبایی و ثروت هماهنگی جادو شدن وجود دارد. البته این زن رویایی باید کاملاً تابع امیال نفسانی مرد باشد. من زن را، به شیوه‌ی گذشتگان، برده‌ای زیبا می‌دانم که برای لذت ما طراحی شده است.

ویکتور هوگو توسط لویی ناپلئون تبعید شد؛ در حالی که گوتیه، که هیچ عقیده سیاسی نداشت، در پاریس ماند.{۲۰۱}و از حاکم ستمگر کمک‌های مالی پذیرفت. چیزی که او شاهکار خود می‌دانست، در سن چهل و پنج سالگی منتشر شد، مجموعه‌ای پیشینه تاریخی از اشعار که عنوان آن، میناکاری‌ها و نقش‌های برجسته، ویژگی آن را توضیح می‌دهد. دعانویس هنر شعر با هنر زرگر یکی شده است؛ دعانویس زارچ کلمات جواهرات کوچکی هستند که با دقت و وسواس کنار هم چیده شده‌اند. کلمات، جدا از معنایشان، زیبایی دارند و فرهنگ لغت، مطالعه‌ی مناسب برای بشر است. شعر نباید نه احساس داشته باشد و نه ایده؛ در حالی که در مورد موضوع، هر چه بعیدتر و نامناسب‌تر باشد، پیروزی شاعر بیشتر هرات است.

دعانویس این تلاشی برای مسخره دعانویس کردن آموزه‌های اعمال صالح گوتیه نیست، روح کافران بلکه گفته‌ی خود اوست، مضمون یکی از اشعار اوست. اما به هیچ وجه نباید این شعر را به عنوان تبلیغ در نظر بگیرید! می‌بینید که این گزاره چگونه پوچی خود را نشان می‌دهد. تئوفیل طلسم گوتیه در تمام طول عمر خود یک واعظ متعصب، مبلغ شهوت‌پرستی و مادی‌گرایی، یک آرایشگر و خیاط جادو سیاه باشکوه، یک مبلغ انجمن بازرگانان فرشینه، مبلمان و جواهرات بود. وقتی او شعری در مورد لباس صورتی می‌نویسد، از شما می‌خواهد باور کنید که واقعاً به لباس صورتی علاقه‌مند است، اما می‌توانید مطمئن باشید که او آنقدرها هم احمق نیست.

او در مورد لباس صورتی به عنوان یک عمل نافرمانی اجتماعی می‌نویسد. او می‌گوید: در جهان احمق‌هایی وجود دارند که به دین، به معنای اخلاقی، به فضیلت، دعانویس زارچ خویشتن‌داری و آرمان‌گرایی اعتقاد دارند، موضوعاتی که مرا تا سر حد نابودی خسته می‌کنند. برای نشان دادن تحقیر خود نسبت به چنین احمق‌هایی، من ثابت می‌کنم که بزرگترین شعر جهان را می‌توان روی لباس صورتی یا روی سقف، یا روی ساعت من، یا روی زرآباد دود، یا روی هر موضوع نمادگرایی طلسم اغلب وابسته به متن است بعیدی که به ذهنم می‌رسد، احضار نوشت. من خودم را وقف این وظیفه می‌کنم، من یک اخلاق‌گرای ضد اخلاق می‌شوم، علوم غریبه یک مبلغِ بی‌تبلیغ.

کدام محصولات طبیعت بیشترین شباهت را به لعاب‌ها و نقوش برجسته دارند؟ آن‌ها انواع خاصی کلیسا از حشرات هستند، دعا زیبا، سخت، براق، با رنگ‌های درخشان، نفرت‌انگیز، بی‌رحم و سمی. این هنر تئوفیل گوتیه و جانشینانش است که ادبیات فرانسه را به مدت صد سال نفرین کرده‌اند. این ادبیات به دلیل کمال فرم خود دارای اعتبار است؛ بنابراین مهم است که در ذهن خود این واقعیت را روشن کنیم که توانایی کنار هم قرار دادن کلمات در الگوهای پیچیده، چیزی است که در جادو مقیاس توانایی‌های انسانی رتبه بسیار پایینی دارد.{۲۰۲} شاهکارهای حافظان هنر برای هنر دقیقاً به همان اندازه‌ی شاهکارهای مردی که روی صحنه سه توپ بیلیارد را روی نوک بینی‌اش نگه می‌دارد، مهم است.

دعا برای شهر زارچ

آن ژیمناست پیانو شیاطین که با توانایی‌اش در تکان توسل دادن سریع‌تر انگشتانش نسبت به هر انسان زنده‌ی دیگری به شهرت جهانی رسید، قطعاً توسط نوازنده‌ی مکانیکی پیانو از رده خارج شده است؛ و روزی بشر زبانی جهانی را اتخاذ خواهد کرد و تمام لعاب‌ها و نقش‌های برجسته‌ی زبان‌های بی‌فایده‌ی قدیمی را فراموش خواهد کرد. در ذهن خود روشن کنید که زیبایی بیرونی کاملاً با ظلم مرگبار عقل و روح سازگار است. ببر از دیدگاه زیبایی‌شناسی محصولی شگفت‌انگیز است و همانطور که ویلیام بلیک به ما نشان داده است، مضمونی عالی به شاعران ارائه می‌دهد. “تایگر، تایگر، درخشان و سوزان” اما چه کسی این شکوه راه راه طلایی را در باغ خود می‌خواهد؟ دقیقاً به همین ترتیب، انبوهی فرشتگان از آنچه ادبیات نامیده می‌شود وجود دارد که از ظرافت‌های فرم موسیقی و زرق و برق، ظرافت، جادو سیاه شور، انرژی برخوردار است و از همه این فضایل، دقیقاً همانطور که ببر

از دندان‌ها و چنگال‌های شماره ملا خود استفاده می‌کند، برای دریدن و نابودی زندگی انسان استفاده می‌کند. نقد ادبی که چنین ویژگی‌های شرورانه‌ای را در کافر آثار هنری در نظر نمی‌گیرد، دقیقاً به همان اندازه معقول و قابل اعتماد است که تاجری دعانویس زارچ که یک مار کبرا جادو دو کاپلو را با یک کلاه راه راه سیاه و سفید زیبا، برای تزئین اتاق خواب و حیوان خانگی به شما می‌فروشد. فصل سیزدهم کودک همسن و سال خود اواسط قرن نوزدهم، دوران سختی برای طلسم شاعران سخاوتمند و آرمان‌گرا در فرانسه بود. انقلاب بزرگ شکست خورده بود، و دوباره در سال ۱۸۳۰ و ۱۸۴۸ شکست خورد، و به نظر می‌رسید که ظلم و طمع و فساد سرنوشت نهایی تمدن دعانویس کوراییم باشد.

تعداد کمی از ارواح قوی ایمان خود را حفظ کردند، اما ارواح ضعیف‌تر از صحنه کنار رفتند و غم و اندوه خود را در فسق و فجور و شراب غرق کردند. آلفرد دو موسه یکی از این افراد اخیر بود.