دعانویس فرمهین

پیشنهاد شد که قبیله از هر یک از اعضای خود هدیه‌ای را به نام قبیله به شما بدهد. اما این هدایا به اندازه کافی بزرگ دعانویس فرمهین تلقی نشدند. بنابراین قبیله، در شورای کامل، مقرر کرده است که نام شما از امروز تا پایان زمان در هر شورای قبیله‌ای موهاک‌ها ذکر شود، به عنوان نامی که جوانان شجاع به خوبی از آن تقلید می‌کنند. و نام دوستان شما جو کنمور، مایک اسکاندیا و توماس هانی نیز به عنوان دوستانی ذکر خواهد شد که دین مانند همه جوانان شجاع باید برای یافتن و بودن با آنها تلاش کنند.

دعانویس : رئیس کمی عرق کرد، اما بسیار مغرور به نظر می‌رسید. جو به سمت او رفت و به گرمی دست داد. رئیس نزدیک بود انگشتانش را بشکند. البته، این بالاترین افتخاری بود که می‌توانست از سوی کسانی که آن را پرداخت می‌کردند، به کسی داده شود. هانی با دستپاچگی گفت: شانس آوردم که اونا مثل تو منو نمی‌شناسن، دعا نویسی رئیس. اما مذهب خیلی باحاله! که همینطور هم دعانویس بود. اما مایک کلمه‌ای نگفته بود. رئیس با شور و شوق گفت: شنیدی چی گفتی، مایک؟ به هر موهاکی که ده هزار سال دیگه زنده باشه، میگن که تو یه آدم مغرور بودی! دیوونه، ها؟ مایک با صدای عجیبی گفت: آره.

دعانویس فرمهین

منظورم این نبود، رئیس. فرشتگان کافران اشکالی نداره! اما من… من یه نامه گرفتم. من… هرگز فکر نمی‌کردم همچین نامه‌ای بگیرم. با ناباوری به کاغذ توی دستش نگاه کرد. رئیس پرسید: یادداشت مسخره؟ لحنش کمی تند بود. مایک کوتوله بود. و زن‌هایی هم بودند که احمق بودند. اگر یک زن کودن این را نوشته بود، غیرقابل تحمل می‌شد. مایک، از آن نامه‌های پرشوری که بعضی از زن‌های کودن ممکن است بنویسند. مایک با لبخندی عجیب و سریع سرش را تکان داد. نه اونطور که فکر می‌کنی، رئیس. اما از طرف یه دختره. عکسش رو برام فرستاده. دعانویس فرمهین یه… نامه‌ی طولانی‌ایه. من… می‌خوام طلسم بهش جواب بدم.

می‌تونی به عکسش نگاه کنی. یه جورایی… خوب به نظر می‌رسه. او یک عکس فوری به رئیس داد. چهره رئیس تغییر کرد. هانی از روی شانه‌اش نگاه کرد. عکس را به جو داد و با عصبانیت گفت: تو مایک! تو دون خوان دعانویس را احمق فرض کردی! من و رئیس باید به او هشدار دهیم که چه جور آدمی هستی! شیاطین از مردهای نابینا دزدی می‌کنی! با پلیس‌ها می‌جنگی… جو به روایت‌های سنتی شامل نمادگرایی معنوی هستند عکس نگاه کرد. صورت کوچک و شیرینی داشت و چشم‌هایی که از عکس بیرون زده بودند، فرمهین بسیار صادق و آرزومند بودند. و جو منظورش را فهمید. او به مایک پوزخندی زد.

چون این دختر همان نگاه خاص مایک را فرشته داشت. او هم کوتوله بود. او سی و نهمایک تقریباً مبهوت گفت: قدش چند اینچ است؟ او فقط پنج سانتی‌متر از من کوتاه‌تر است. و… می‌گوید از وقتی اسم من را شنیده، دیگر از کوتوله بودنش ناراحت نیست. برایش نامه می‌نویسم. اما مسلماً مدت زیادی طول کشید تا راهی برای رسیدن نامه جادو به زمین پیدا شود. مدت زیادی طول کشید. حالا می‌توانستند موشک‌های رباتیک را به سکو بفرستند. آنها بالا آمدند. وقتی موشک دوم رسید، هانی برای بیرون کشیدن آن بیرون رفت. اجنه غیر مسلمان جو فراموش کرد دعانویس فرمهین که جادو سیاه یک ساعت قبل از پرتاب وسیله نقلیه بازیابی موشک طبق بند ۳ یادداشت رسمی، به براون کتباً اطلاع دهد، نسخ خطی و همچنین زمان پرتاب را به ساعت، دقیقه و غیره، طبق زمان گرینویچ اعلام نکند، و همچنین آزمایش تمام تجهیزات قبل از انتقال آنها به داخل دریچه هوا انجام دعانویس فرسفج نشد.

دعانویس کرهرود دلیل این امر این بود که تجهیزات آزمایش در دریچه هوا، جایی که به آن تعلق داشت، بودند. و دعا دستورات پرتاب توسط براون یا افسری که توسط او تعیین شده بود، داده نشده بود، زیرا جو همه دعانویس چیز را فراموش کرده متون کهن بود. براون در مورد این موضوع جنجال به پا کرد و جو صادقانه عذرخواهی کرد، اما رئیس و هانی و مایک با کینه به او خیره شدند. نتیجه کاملاً بی‌نتیجه رمال بود. جو مبتلا نشده بود. دعانویس تحت فرمان براون قرار گرفتند. او و خدمه‌اش تنها افرادی بودند که روی سکو از نظر جسمی برای کار با واگن‌های فضایی، با توجه شیطان به شتاب موجود، آمادگی داشتند.

برنت و دیگران شبیه‌سازهای گرانشی به تن داشتند و در حال بازیابی قدرت خود بودند. اما هنوز به سطح مطلوب نرسیده بودند. آنها مدت زیادی دعانویس در فضا بودند. بنابراین کاری از دست براون برنمی‌آمد. او با وقاری کاملاً درست و خشمگین عقب‌نشینی کرد. و دیگران جادو سیاه موشک‌ها را به محض رسیدن، حمل و تخلیه کردند. آنها به سرعت بالا آمدند. فرآیندهای ساخت آنها بهبود دعانویس فرمهین یافته بود. فرمهین آنها می‌توانستند سریع‌تر ساخته شوند، سریع‌تر تا دمای پخت گرم شوند و بدنه‌ها در یک چهارم طلسم نویس زمان قبلی خنک شوند تا قابل استفاده باشند. تولید ذکر بدنه‌های سفینه فضایی به چهار عدد در روز رسید، در حالی که قالب‌های سفینه ماه حتی سریع‌تر ساخته می‌شدند.

در واقع، سفینه ماه از سلول‌های جداگانه پیش‌ساخته ساخته شده بود که سپس به هم جوش داده می‌شدند. این دعا سفینه ویژگی‌هایی داشت که سکو فاقد جادو آنها بود، زیرا علاوه بر تحقیقات، به عنوان پایگاهی برای فعالیت‌های دعانویس آستانه اکتشافی و نظامی نیز طراحی شده بود. اما تنها بیست روز پس از بازیابی و پهلوگیری اولین کشتی رباتیک که به فضا پرتاب شد، نوع جدیدی از دعا نویسی کشتی کاملاً کورکورانه به عنوان یک ربات بالا آمد. حرز واگن‌های فضایی کوچک آن را به سمت دریچه هوا و داخل آن کشیدند. آنها جادو سیاه آن را تخلیه کردند و دیگر ربات نبود. این یک بدنه اصلاح‌شده بود که برای وظایف یک یدک‌کش در فضا طراحی شده بود.

دعانویس سنجان می‌توانست چهار خدمه را حمل کند و طلسمات محموله آن از کابین قابل دعا نویس دسترسی بود. دارای دریچه هوا بود. علاوه بر این، محموله‌ای از موشک‌های سوخت جامد موکل جن را حمل می‌کرد که می‌توانستند به قفسه‌های شلیک در خارج از بدنه آن منتقل شوند. با شروع از سکو، جایی که وزن مؤثری نداشت، می‌توانست بدون مارپیچ یا ترمز جوی، مستقیماً به زمین فرود بیاید. برای انجام این فرود، بدیهی است که طلسم چهار پنجم وزن بارگیری شده دعانویس خود را صرف موشک‌ها می‌کرد. و از آنجایی که در سکو وزنی نداشت، بلکه فقط جرم داشت، قادر به سفرهای دوربرد بود. می‌توانست به معنای واقعی کلمه از سکو بلند شود دعانویس فرمهین و به ماه برسد و روی آن فرود بیاید و سپس به سکو بازگردد.

اما باید صبر می‌کرد. وقتی مایک با حسرت به این احتمال اشاره کرد، جو موافقت کرد: مطمئناً می‌توانیم این کار را انجام دهیم. امتحان کردنش خوب است. اما متأسفانه، اکتشافات فضایی یک نمایش نیست. ما تا اینجا پیش رفته‌ایم چون—یک نفر می‌خواست کاری انجام دهد. اما” سپس گفت، “این کار می‌توانست کافر انجام شود و سازمان ملل متحد آن را انجام تعویذ نمی‌داد. بنابراین ایالات متحده مجبور بود، یا یک نفر دیگر این کار را می‌کرد. می‌توانید حدس بزنید که آن شخص چه دعانویس کمیجان کسی خواهد بود، و چه استفاده‌ای از سفر فضایی خواهد کرد! بنابراین مهم است. همزاد دعانویس این مهم‌تر از پروازهای نمایشی است که می‌توانیم انجام دهیم!” مایک با سرکشی گفت: اگر دعانویس می‌خواستیم پرواز کنیم، هیچ‌کس نمی‌توانست جلوی ما را بگیرد!

جو گفت: درسته. اما ما چهار نفر می‌تونیم شتاب گرانش سه برابر رو تحمل کنیم و هر موشک سرنشین‌دار دیگه‌ای رو که جادوگر از اینجا شروع بشه، تحمل کنیم. ما خیلی بیشتر از این رو تحمل کردیم! اما برنت و بقیه نمی‌تونستن دعانویس قهاوند تو فضا بجنگن. الان دعانویس فرمهین مهارشون رو بستن و دارن دوباره قدرت می‌گیرن. اما ما همینجا می‌مونیم و باراندازی می‌کنیم و اگه لازم باشه می‌جنگیم تا کافران وقتی که کار تموم بشه. و اوضاع هم همینطور بود. بارکشی زیاد بود. دو کشتی رباتیک در روز، برای هفته‌های متوالی سه کشتی در روز، برای مدتی. چهار کشتی. گاهی اوقات همه چیز به خوبی پیش می‌رفت و واگن‌های فضایی کوچک می‌توانستند بروند و بدنه‌های بزرگ و آسیب‌دیده از موشک عبادت کردن را از زمین برگردانند.

تاثیر طلسم در شهر فرمهین

اما هر سه بار، یک بار، ربات‌ها خیلی سریع یا خیلی آهسته جادو حرکت می‌کردند. واگن‌های فضایی نمی‌توانستند آنها را تحمل کنند. سپس کشتی جدید، یدک‌کش فضایی، بیرون رفت و با یک زنجیر به ربات قلاب شد و از قدرتی که داشت برای رساندن آنها به مقصدشان استفاده کرد. و گاهی اوقات ربات‌ها مستقیم بالا نمی‌رفتند. حداقل یک بار، یدک‌کش فضایی یک ربات نامنظم را در فاصله ۴۰۰ مایلی از مقصدش گرفت و آن دعانویس آجین را به داخل کشید. در آن سفر از چند موشک سوخت جامد سنگین استفاده کرد. فرمهین در واقع، این سکو به بندری در فضا تبدیل شیاطین شده بود، هرچند طلسم تاکنون فقط ورودی و خروجی داشت و هیچ خروجی نداشت.

شیطانی محفظه‌های ذخیره‌سازی آن این محتوا ممکن است با مطالعه دیدگاه‌های جدید تکامل یابد. تقریباً پر از ذخایر سوخت و مواد غذایی و تجهیزات از هر نوع قابل تصوری بود. انباری از موشک داشت که دعانویس فرمهین برای فرود ایمن آن روی زمین کافی بود، هرچند مطمئناً هیچ قصدی برای انجام این ابجد کار وجود نداشت. قرن‌ها غذا و هوا داشت. قطعات تعمیر برای تمام تجهیزات خود را داشت. و سلاح داشت. در بدنه‌های رباتی که به کناره‌های آن متصل شده نماز خواندن دعانویس بودند، مواد شکافت‌پذیر کافی برای انجام … را در خود جای داده بود. جنگ مرگبار که فقط برای انتقال به پایگاه ماه، زمانی که باید برقرار می‌شد، ذخیره شده دعانویس جاورسیان بود.

و ارتباط با زمین با کیفیت بالا بود. تا اینجا، نامه‌رسانی فقط یک سرویس یک‌طرفه بود، اما حتی سرگرمی و طلسم اخبار هم پخش می‌شد. یک بار یک نمای تلویزیونی از داخل انبار پخش شد. قبل از ارسال، با دقت مرتب شده بود، اما منظره‌ی دلگرم‌کننده‌ای بود. انبار روی صفحه تلویزیون به مکانی برای فعالیت‌های گروهی تبدیل شده بود. بدنه‌های ربات‌ها در حال ساخت بودند.